ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

บทที่ 6 เสี่ยงภัย

โหย่วจินผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ นางเดินตามเสิ่นเจาเหยียนไปทุกที่ คำปลอบใจยังไม่ทันเอ่ยออกไปก็ถูกผู้เป็นนายปิดประตูกันให้อยู่นอกห้องแล้ว

ตอนมีชีวิตอยู่เสิ่นฟู่ชื่นชอบดอกเหมย จึงได้ปลูกต้นเหมยไว้รอบห้องหนังสือ ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ร่วง ต้นเหมยกำลังแตกกิ่งก้านใบงอกงาม แม้จะเป็นยามอู่ แต่ในห้องกลับถูกร่มเงาของต้นไม้บังจนมืดครึ้ม

ที่นี่คือสถานที่ที่ปกติเสิ่นฟู่ใช้สอนเสิ่นเจาเหยียนอ่านเขียน ในห้องเต็มไปด้วยคัมภีร์ปรัชญาข่งจื่อ ตำราประวัติศาสตร์ หนังสือรวมบทประพันธ์ของนักปรัชญา หนังสือรวมบทกวีนิพนธ์ และมีจำนวนมากที่เหลืออยู่เพียงเล่มเดียวในใต้หล้า ไม่ต้องพูดถึงบุตรสาว ในครอบครัวขุนนางหลายครอบครัวแม้แต่บุตรชายของภรรยาเอกก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา แต่เสิ่นฟู่นั้นไม่เหมือนใคร นับตั้งแต่เสิ่นเจาเหยียนเริ่มเรียนรู้ตั้งแต่อายุสามขวบ สถานที่แห่งนี้ก็แทบจะกลายเป็นพื้นที่ของนางคนเดียว

หนังสือทุกเล่มในห้องนางเคยสัมผัสมาหมดแล้ว เพื่อให้นางหยิบหนังสือได้สะดวก เสิ่นฟู่จึงทำบันไดไม้ที่สามารถปีนได้ให้นางโดยเฉพาะ บางครั้งมีสหายร่วมงานของบิดามาเยือน เมื่อเห็นสาวน้อยเช่นนางใช้เวลาทั้งวันอยู่ในห้องหนังสือก็ล้วนคิดว่าไม่เหมาะสม เสิ่นฟู่ก็จะพูดกับนางยิ้มๆ ว่า ‘สตรีมีความอ่อนโยน ละเอียดอ่อน แต่ก็มีปณิธานอันยิ่งใหญ่ได้เช่นกัน’

ดังนั้นศาสตร์ทั้งหกของบุรุษ เสิ่นเจาเหยียนจึงไม่ขาดแม้แต่ด้านเดียว แต่หลังจากเสิ่นฟู่เสียชีวิต ห้องหนังสือนี้ก็ดูเหมือนจะกลายเป็นสถานที่ต้องห้ามในใจของนาง และนางก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลย

เสิ่นเจาเหยียนยืนอยู่ในห้องครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินไปที่หน้าโต๊ะไม้สาลี่ หยิบกระดาษเซวียนจื่อสองสามม้วนซึ่งวางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

นี่คือรวมบันทึกการชันสูตรศพที่เสิ่นฟู่เรียบเรียงไว้ขณะยังมีชีวิตอยู่ แทบจะเป็นความทุ่มเทกว่ายี่สิบปีในการทำงานพิพากษาของเขา แต่ตอนนี้เขาเสียชีวิตไปแล้ว การเรียบเรียงยังไม่เสร็จสิ้น…

‘ในการตัดสินคดีไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการตัดสินประหารชีวิต และโทษประหารชีวิตไม่มีอะไรสำคัญยิ่งไปกว่าการสืบสวนข้อเท็จจริงเบื้องต้น เสิ่นฟู่ดูแลงานตัดสินคดีมากว่ายี่สิบปี ความสามารถอื่นใดก็ไม่มี มีเพียงตัดสินคดีความด้วยความรอบคอบอย่างยิ่งยวด ไม่กล้าที่จะมีความประมาทเลินเล่อแม้เพียงเสี้ยวเดียว หมั่นพิจารณาและปรับปรุงตนเอง และจดจำเสมอว่าชีวิตคนสำคัญอย่างยิ่งยวด…’

เสิ่นเจาเหยียนเกิดความรู้สึกขมขื่นขึ้นมาในหัวใจ ราวกับมีก้อนหินติดอยู่ในลำคอ ตัวอักษรที่สง่างามมีพลังเพียงไม่กี่แถวนี้ประหนึ่งคมมีดทิ่มแทงทรวงอกของนางจนปวดแปลบ

บิดาทำงานหนักมาตลอดชีวิต เรียกได้ว่าทุ่มเทแรงกายแรงใจ หากจะพูดว่าเขาตัดสินคดีอย่างลวกๆ เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน แม้คนทั้งใต้หล้าจะเชื่อ แต่ตัวนางเสิ่นเจาเหยียนไม่มีวันเชื่อ!

ตอนนี้ฝ่ายสกุลหวังบีบบังคับและหลี่เหมี่ยนยังมีอำนาจเบาบาง ยากจะต้านทาน และทันทีที่เฉินจือจ้งเสียชีวิต ในสามตุลาการ กรมอาญาก็ได้กลายเป็นกรมอาญาของหวังอวี่เสนาบดีฝ่ายซ้าย และเมื่อดูจากท่าทีของเซี่ยจิ่งซีในวันนี้แล้วก็ไม่อาจไว้ใจเขาได้ทั้งหมด