ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

ขณะครุ่นคิด สายตาของนางก็หยุดอยู่ที่ดาบไม้เล็กๆ ข้างโต๊ะหนังสือ นางนึกถึงตอนเป็นสหายร่วมเรียนหนังสือในวัยเด็กของฮ่องเต้ หมัวมัว ในวังสอนนางปักผ้า ทว่านางมักจะไม่มีสมาธิ เอาแต่ลอบดูฮั่วฉี่ฝึกดาบ นางจึงได้รู้จักกับฮั่วฉี่ และด้วยเหตุนี้จึงถูกหมัวมัวลงโทษเสมอ แต่ในวันเกิดอายุครบเจ็ดขวบ บิดาได้มอบดาบไม้ท้อให้นางเล่มหนึ่ง ดาบเล่มเล็กและมีน้ำหนักเบา เป็นดาบที่ทำขึ้นมาสำหรับเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบเช่นนางโดยเฉพาะ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเสิ่นเจาเหยียนก็ไม่ต้องปักผ้าอีกต่อไป

มือที่กำลังลูบดาบกำแน่นโดยไม่รู้ตัว แววตาของเสิ่นเจาเหยียนค่อยๆ หม่นหมองลง เรื่องมาถึงวันนี้แล้ว นางไม่อยากเสี่ยงเดิมพันครั้งใหญ่ ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกันแล้วนางไม่อยากนั่งรอความตายมากยิ่งกว่า ในเมื่อไม่สามารถเข้าร่วมเรื่องนี้อย่างเปิดเผยได้ แต่หากลอบเข้าไปมีส่วนร่วมก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เสิ่นเจาเหยียนตกตะลึงกับความคิดที่ไม่ถูกต้องซึ่งแวบผ่านเข้ามาในสมอง แต่…ยังมีวิธีอื่นอีกหรือ เมื่อคิดถึงตรงนี้นางก็เดินไปหน้าประตูและดึงบานประตูที่ปิดแน่นออก

โหย่วจินที่กำลังยืนพิงก้มหน้ากระซิบกระซาบกับบ่าวรับใช้สองสามคนอยู่ข้างนอกตกใจจนโซเซกับการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ขาทรุดฮวบแล้วล้มลงไปในอ้อมแขนของเสิ่นเจาเหยียน

เสิ่นเจาเหยียนคว้าคอเสื้อด้านหลังของนางไว้แล้วหิ้วขึ้นมา

“ไป! หาชุดคล่องตัวมาให้ข้าหน่อย แล้วก็หน้ากากด้วย”

ยามจื่อเดือนมืดลมแรง ค่ำคืนเงียบสงบดุจสายน้ำ

เสิ่นเจาเหยียนสวมชุดสีดำกระโดดลงจากมุมมืดของกำแพงจวนสกุลเฉิน จากนั้นก็ขยับแขนที่ยังตึงอยู่เล็กน้อย

นางเป็นสหายร่วมเรียนหนังสือของฮ่องเต้อยู่ในวังตั้งแต่อายุหกขวบ และได้รู้จักกับแม่ทัพน้อยฮั่วผู้ที่ไม่เอาไหนของสกุลฮั่ว ทั้งสองคนซุกซน ก่อความวุ่นวายในวัง หลายปีที่ผ่านมาเสิ่นเจาเหยียนได้เรียนรู้กลอุบายแบบผิวเผินมาบ้างเล็กๆ น้อยๆ

บริเวณโดยรอบเงียบสงบ ใต้หล้านี้กำลังหลับใหล

จวนสกุลเฉินกำลังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ สามารถมองเห็นธงงานศพสีขาวได้ทุกที่ในจวน

เจ้ากรมเฉินเสียชีวิตยังไม่ถึงเจ็ดวัน ดังนั้นเวลานี้คนในสกุลเฉินส่วนใหญ่จึงอยู่ที่ห้องโถงพิธีศพกัน เรือนปีกข้างที่เรือนหลังจึงมืดสนิทเกือบทั้งหมด มีเพียงโคมไฟใต้ชายคาทางเดินเพียงไม่กี่ดวงที่แกว่งไกวไปมาอยู่ท่ามกลางสายลม

เสิ่นเจาเหยียนนึกถึงแผนที่ที่โหย่วจินหามา คลำทางตามมุมกำแพงไปยังห้องนอนของเจ้ากรมเฉิน

นางย่อตัวลงและอาศัยเงามืดอำพรางตัวไปตลอดทาง ไม่นานก็ลอดผ่านประตูวงจันทร์และมาถึงเรือนหลังของจวนสกุลเฉิน

เบื้องหน้ามีเรือนที่ถูกไฟไหม้จนวอดวายอยู่หลังหนึ่ง ไม่เพียงกว้างขวางเท่านั้น แต่ประตูหน้ายังถูกยกให้สูงขึ้นด้วยหินฮวากังเหยียนสามชั้น ด้วยมาตรฐานนี้เรือนหลังนี้จึงน่าจะเป็นที่พักเจ้าของจวน

เสิ่นเจาเหยียนครุ่นคิดพลางชะลอฝีเท้าลงแล้วก้มตัวเดินเข้าไป