ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

ประตูและหน้าต่างของเรือนถูกใส่กุญแจไว้ มองจากด้านนอกไม่เห็นอะไรเลย

นางสำรวจบริเวณโดยรอบแล้วหยิบกระบอกเทียนที่เอวออกมา จุดไฟแล้วโยนเข้าไปในรูหน้าต่างที่ฉีกขาด แสงไฟสว่างวาบขึ้นทันที สายตาที่เดิมทีพร่ามัวก็ชัดเจนขึ้น โครงไม้เรียงรายเป็นแถว บนพื้นยังมีกองขี้เถ้าสีดำ

เดิมทีเสิ่นเจาเหยียนตั้งใจจะเดินรอบเรือนเพื่อดูว่ามีช่องที่สามารถจะแทรกตัวเข้าไปได้หรือไม่ แต่ขณะที่นางยังหาทางเข้าไปไม่ได้ก็มีเสียงฝีเท้าดังแว่วจากระยะไกลค่อยๆ ใกล้เข้ามา นางรีบหลบทันทีโดยซ่อนตัวอยู่ในเงาหลังเสาระเบียง

มีคนเดินออกมาจากประตูบุปผาคล้อยเรือนชั้นใน ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะเป็นพ่อบ้านและหมอ

ทั้งสองคนเดินตามกันมา ใบหน้าดูเหมือนมีความทุกข์ใจ จนกระทั่งเดินเข้ามาใกล้ห้องหนังสือ เสิ่นเจาเหยียนก็ได้ยินพ่อบ้านผู้นั้นถอนหายใจเบาๆ

“ก่อนหน้านี้บอกว่าอาการคงที่แล้วมิใช่หรือ เหตุใดตอนนี้จึงบอกว่าแย่ลงอีกเล่า”

“โรคของฮูหยินเป็นโรคเก่า หลายปีมานี้ไม่สามารถรักษาให้หายขาด ทำได้เพียงรักษาด้วยยาเท่านั้น นอกจากนี้นางกับเจ้ากรมเฉินรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมาก เวลานี้ในจวนเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ ความเศร้าโศกเสียใจทำให้โรคเก่ารุนแรงยิ่งขึ้น ถือเป็นเรื่องปกติ”

“เฮ้อ…” ได้ยินเช่นนี้สีหน้าของพ่อบ้านชราก็ดูวิตกกังวลยิ่งขึ้น ก้มหน้าพึมพำกับตนเอง “จริงดังที่ท่านพูด ใต้เท้าของข้าสุขภาพแข็งแรงดีมาตลอด แต่เพิ่งจะปวดศีรษะกะทันหันเมื่อเร็วๆ นี้ หากวันนั้นใต้เท้าออกไปชมโคมไฟพร้อมกับคนอื่นๆ ก็คงจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้…”

พ่อบ้านหยุดพูด จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้าโศกอีกครั้ง

หมอที่เรียกขานกันว่าท่านหมอไป๋ไม่ได้เอ่ยโต้ตอบ ได้แต่เดินตามพ่อบ้านชราไปอย่างเงียบๆ

ราตรีกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง สายลมพัดมา โคมกันลมที่แขวนธงงานศพอยู่ใต้ชายคาดวงนั้นหมุนคว้างไปรอบหนึ่ง เสิ่นเจาเหยียนเบี่ยงตัวเดินออกมาจากด้านหลังเสา นางหยิบมีดสั้นที่เตรียมไว้ออกมาจากเอวแล้วฟันลงไปยังหน้าต่างที่ปิดสนิท

‘ตุบ!’

มีเสียงดังเบาๆ คล้ายหมุดตกลงพื้น หน้าต่างที่ปิดสนิทเปิดออกครึ่งหนึ่ง เสิ่นเจาเหยียนฉวยโอกาสที่บริเวณโดยรอบไม่มีคนกระโดดเข้าไปในเรือน

บริเวณโดยรอบไม่ได้จุดไฟ เดิมทีในเรือนก็มืดสนิทอยู่แล้ว ประกอบกับรอบเรือนยังเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมหลังจากถูกเผาไหม้ เสิ่นเจาเหยียนจึงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

นางเดินไปมารอบเรือนอย่างไร้จุดหมาย อาศัยโคมไฟสองสามดวงที่แกว่งไกวไปมาอยู่ไกลๆ พยายามแยกแยะสิ่งของที่อยู่ตรงหน้า มีชั้นวางของโบราณ ตู้ตั้งพื้น ฉากบังลมแบบพับได้ เตียงหลัวฮั่น*…

หลังจากเดินผ่านประตูวงจันทร์ที่ถูกไฟเผาจนมอดไหม้แล้ว เสิ่นเจาเหยียนก็เข้าไปในห้องนอน สิ่งที่พิงผนังอยู่คือเตียงหลังหนึ่ง ถัดไปเป็นตู้เตี้ยๆ ที่เรียงกันเป็นแถว ด้านบนมีของที่ยากจะแยกแยะวางเรียงอยู่

นางเดินเข้าไป จุดเทียนแล้วตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ทุกอย่างเป็นกองสีดำสนิทและไม่เห็นความผิดปกติอะไรเลย

เสิ่นเจาเหยียนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ถอนหายใจแล้วเตรียมไปดูที่อื่นต่อ แต่หลังจากถอนหายใจเบาๆ แล้วก็มีกลุ่มขี้เถ้าลอยขึ้นมาจึงตกใจ รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ

นางครุ่นคิดพร้อมกับถอยหลังไปพิงตู้ตัวเตี้ยข้างเตียง