ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

แสงไฟวูบวาบ กระถางกำยานห้าขาทรงดอกบัวเคลือบสามสีดึงดูดความสนใจของนาง บริเวณที่ใช้ใส่ขี้เถ้าที่เผาไหม้แล้วปกคลุมด้วยขี้ธูปหนาๆ ชั้นหนึ่ง ดังนั้นขี้เถ้าที่ลอยอยู่เมื่อครู่เหล่านั้นน่าจะเป็นขี้ธูปที่เหลือจากการเผาในกระถาง แต่ว่า…

เสิ่นเจาเหยียนขมวดคิ้ว อาศัยแสงไฟมองเข้าไปในกระถางกำยาน

สะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่เหลือกลิ่นหอมเลยแม้แต่น้อย พูดตามเหตุผล ถ้าหากตอนที่ฆาตกรจุดไฟเผาแล้วเครื่องหอมในกระถางยังไม่มอด เมื่อผ่านเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งใหญ่นั้นไป ภายในกระถางกำยานก็ควรจะต้องเหลือขี้เถ้าของเครื่องหอมบ้างสิ เหตุใดถึงได้…

‘โหม่ง…โหม่ง…โหม่ง…’

เสียงตีฆ้องยามดึกสองสามครั้งดังขึ้น ไกลออกไปมีแสงไฟสาดส่องและเสียงฝีเท้าของคนสองสามคน เป็นบ่าวรับใช้ที่กำลังลาดตระเวนยามค่ำคืนนั่นเอง

เสิ่นเจาเหยียนรีบเป่าเทียนสั้นในมือแล้วก้มตัวลงไปซ่อนอยู่ข้างตู้ รอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าไกลออกไปแล้วนางจึงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง หยิบผ้าชิ้นหนึ่งออกมาจากเอว กวาดขี้เถ้าบนกระถางกำยานมาห่อไว้แล้วซ่อนไว้ในอกเสื้อ

ดึกมากแล้ว นางไม่กล้าเสียเวลาอีกต่อไป หลังออกจากห้องนอนใหญ่แล้วก็ไปที่ห้องด้านหลังของจวน ต้องการจะหาเบาะแสอื่น

นางย่องเงียบไปตามมุมกำแพง อาศัยต้นไม้คดที่หน้าเรือนกระโดดขึ้นไปบนหลังคา ขณะคิดว่าเปิดกระเบื้องขึ้นแล้วกระโดดลงไปจะดีกว่าหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงทุ้มๆ ดังมาจากข้างหลัง ราวกับมีแมวที่ไม่หลับไม่นอนยามค่ำคืนตกลงบนหลังคา

เสิ่นเจาเหยียนตกใจ รีบปิดจมูกแล้วหันกลับไป แต่เมื่อมองดูก็ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่ากลัวกว่าแมวเป็นร้อยเท่า นั่นคือผู้ที่สวมชุดสีเข้มเช่นเดียวกับนาง แม้อีกฝ่ายจะคุกเข่าข้างเดียว แต่เมื่อดูจากรูปร่างแล้วก็น่าจะเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่

ทั้งสองสบตากัน บริเวณโดยรอบเงียบสงัด พระจันทร์ที่ซ่อนตัวมาตลอดทั้งคืนกลับโผล่ออกมาจากด้านหลังก้อนเมฆในเวลานี้ โปรยแสงบางเบาดุจแพรไหมคลุมทาบบนร่างคนทั้งสอง

‘สวบ…’

มีเสียงดังแผ่วเบาในอากาศ

แสงเย็นพุ่งทะลุผ่านอากาศมาทันทีทำให้เกิดลมแรงระลอกหนึ่งพุ่งตรงไปทางเสิ่นเจาเหยียน! เพียงพริบตาเดียวปลายกระบี่ก็เข้ามาใกล้ โชคดีที่นางไหวตัวเร็ว เบี่ยงตัวหลบทัน สายลมหนาวพัดผ่านใบหูไปอย่างฉิวเฉียด ทิ้งความเย็นไว้ราวกับคมมีด

เสิ่นเจาเหยียนตกตะลึงกับจิตสังหารอันน่ากลัวที่ซ่อนอยู่ข้างหลังนี้ นางจ้องมองคนผู้นั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อเห็นเขาสวมชุดดำยืนตรงอยู่ภายใต้แสงจันทร์ กระบี่ที่ออกจากฝักในมือเขาส่องแสงสีขาว แม้จะถูกหน้ากากปิดบังไปกว่าครึ่งใบหน้า แต่ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวที่น่าเกรงขามจากท่าทางการถือกระบี่นั้น

เขายืนอยู่อย่างเงียบๆ อากาศรอบตัวเริ่มหนาวเย็น หนังศีรษะของเสิ่นเจาเหยียนรู้สึกชาขึ้นมาทันที