ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

เมื่อครู่ตอนอีกฝ่ายฟันกระบี่ครั้งแรก นางตอบสนองช้าไปจนตกเป็นรอง คิดว่าถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องถามเจตนาในการมาที่นี่ของนางก่อน ไม่คาดคิดว่าจะเจอกับคนบ้าและไร้เหตุผลที่ลงมือจู่โจมในทันทีเช่นนี้

คนผู้นี้เป็นอะไรกันแน่!

ทว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าที่จะหยุด ง้างกระบี่แล้วฟันทันที ฉวยโอกาสตอนนางเผลอกระโจนเข้ามาหา จู่โจมอย่างรุนแรงและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! เป็นอีกหนึ่งกระบวนท่าไม้ตายที่น่ากลัว

‘เช้ง…’

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นที่ข้างหู สะเก็ดไฟร้อนระอุสาดกระเซ็น มาพร้อมกับกลิ่นไหม้ของเส้นผม เศษไฟนั้นตกลงบนเสื้อผ้าสีดำ เผาให้เกิดรอยด่างสีเหลืองอ่อนๆ สองสามจุด

เสิ่นเจาเหยียนหลบไม่ทัน ได้แต่อาศัยสัญชาตญาณดึงมีดสั้นที่พกติดตัวออกมารับการโจมตีนี้ แต่อีกฝ่ายเป็นบุรุษ ด้วยกำลังที่แตกต่างกันอย่างมากทำให้นางต้องถอยติดต่อกันไปหลายก้าว ทุุกๆ ก้าวล้วนมีเสียงดังฟืดๆ น่าตกใจมาจากใต้ฝ่าเท้า ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดยิ่งดังชัดเจน

‘ตุบ!’

เสียงดังสั้นๆ และชัดเจนดังมาจากด้านหลัง เป็นเสียงกระเบื้องตกลงจากที่สูง

เสิ่นเจาเหยียนลดแรงปะทะของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างยากเย็น แต่เมื่อหยุดแล้วหันไปมองจึงพบว่าตนเองถูกบีบจนไปติดปลายหลังคาแล้ว อีกเพียงครึ่งก้าวก็จะร่วงลงไป ด้วยความสูงขนาดนี้…นางพิจารณาครู่หนึ่งแล้วประเมินว่าจุดจบหากไม่ขาหักก็คงต้องพิการ

เมื่อบ่าวรับใช้ของจวนสกุลเฉินได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเช่นนี้ย่อมต้องวิ่งมาจากทุกทิศทางทันที

บริเวณโดยรอบสว่างขึ้นเรื่อยๆ และคบไฟที่ส่ายไปมาก็กำลังจะพุ่งเข้ามายังลานบ้านในไม่ช้า

นางถอยไปไม่ได้อีกแล้ว หัวใจของเสิ่นเจาเหยียนสั่นไหว รีบปรับท่าทีอย่างรวดเร็ว

กระบี่โจมตีได้ไกล ในขณะที่มีดสั้นต้องโจมตีระยะใกล้ ระยะห่างที่ทั้งสองคนประจันหน้ากันในเวลานี้เป็นระยะที่เหมาะจะโจมตีด้วยมีดสั้นพอดี ทันทีที่ความคิดแล่นขึ้นมา มือขวาที่กำมีดสั้นอยู่ก็คลายออก มีดสั้นจึงร่วงหล่นลงมา

‘สวบ’

เวลาต่อมาเสียงผ้าฉีกขาดก็ดังขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

ดูเหมือนคู่ต่อสู้จะคิดไม่ถึงว่านางจะสามารถเปลี่ยนมือที่ถือมีดโต้กลับได้อย่างรวดเร็ว กว่าจะรู้ตัวก็ทำได้เพียงถอยหลังหลบหลีกเท่านั้น แต่มีดสั้นยังคงฟันถูกเอวของเขา

โอกาสนี้ล่ะ! เสิ่นเจาเหยียนรู้ว่ากำลังของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันมาก ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดในตอนนี้คือสามารถถอยไปได้อย่างปลอดภัย ดังนั้นจึงฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังถอยหันหลังกลับทันที ตั้งใจว่าจะเหยียบต้นไม้คดข้างๆ เพื่อกระโดดไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ทว่าจากการหันหลังกลับธรรมดาๆ เช่นนี้ หางตาของเสิ่นเจาเหยียนก็เห็นฝ่ามือใหญ่ยื่นออกมาทางนาง มือของชายชุดดำจับที่หน้าอกของนางตรงๆ!

เสิ่นเจาเหยียน “…”

คนชุดดำ “…”

ด้านล่างเสียงเอะอะดังขึ้นเรื่อยๆ เบื้องหน้ากลับเงียบจนหูอื้อ

นางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคนชุดดำก็ตกตะลึงไปชั่วขณะเช่นกัน หากต้องการหลบหนี ตอนนี้เป็นเพียงโอกาสเดียวเท่านั้น!

เสิ่นเจาเหยียนยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นทันที

‘ตึง!’

เสียงคำรามเบาๆ ของบุรุษและเสียงกระทืบเท้าดังขึ้นพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงวัตถุหนักตกลงพื้นดังสนั่น

เสิ่นเจาเหยียนชะโงกศีรษะตามไป มองชายชุดดำที่ถูกคบไฟล้อมเป็นวงอยู่ที่ตีนกำแพง จากนั้นก็ปัดฝุ่นบนตัวแล้วหันหลังกลับกระโดดลงจากกำแพงจวน