ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 1-2

บทที่ 2 พบกันอีกครั้ง

ห้องพิจารณาคดีใหญ่ ศาลต้าหลี่

แสงเทียนในศาลสว่างไสว บรรยากาศเงียบสงบน่าเกรงขาม

หลังจากเกิดคดีนี้ขึ้น คนของกรมอาญา ที่ว่าการเมืองหลวง และกององครักษ์หน่วยจินอู๋ต่างก็รีบรุดกันมา

เจ้ากรมลำดับหลักขั้นสามของกรมอาญาถูกฆาตกรรมในจวน และฆาตกรยังจุดไฟเผาศพอย่างสยดสยอง การกระทำช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก ทุกคนต่างอกสั่นขวัญแขวน กลั้นหายใจนิ่งเงียบ ไม่กล้าพูดอะไร

บรรยากาศน่าอึดอัด ทุกคนต่างจับจ้องไปยังเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพและเซี่ยจิ่งซีในชุดขุนนางสีม่วงที่อยู่ตรงกลางอย่างไม่ละสายตา

“ตุลาการใหญ่เซี่ย…” น้ำเสียงวิตกกังวลของผู้ว่าการหลี่ดังมาจากด้านหลัง เขาลูบเคราที่เกือบจะถูกลูบจนโล้นแล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ผู้ตาย…คือเจ้ากรมเฉินจริงๆ หรือ”

เซี่ยจิ่งซีลุกขึ้น หันไปคายขิงสดที่อมอยู่ในปากทิ้ง ใช้น้ำบ้วนปากแล้วจึงตอบว่า “จริง”

คำเดียวสั้นๆ แต่ได้ใจความ ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่น้อย

มือของผู้ว่าการหลี่สั่นเทา เคราที่เดิมทีก็บางอยู่แล้วถูกดึงหลุดออกอีกหลายเส้น หน้าเสียทันใด

“วิธีการก่อเหตุของฆาตกรผู้นั้นได้รับการยืนยันแล้วหรือยัง”

เซี่ยจิ่งซีก้มหน้าลงเช็ดคราบน้ำหลังจากล้างมือเสร็จ พูดอย่างตรงไปตรงมา “บาดแผลจากของมีคมที่หน้าอกนั้นเป็นบาดแผลที่ทำให้ถึงแก่ความตาย หลังจากตายแล้วจึงมัดศพก่อนจะเผา”

“อา…เช่นนี้…”

เมื่อทุกคนในที่นั้นได้ยินดังนั้นก็ไม่มีใครที่ไม่ส่ายศีรษะอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ต้าโจวปกครองบ้านเมืองด้วยจริยธรรมและกฎหมาย หากนักโทษประหารไม่ได้กระทำผิดขั้นรุนแรงล้วนได้รับการรักษาศพให้สมบูรณ์ ดังนั้นการทำลายศพจึงถือเป็นความผิดร้ายแรง ตามกฎหมายแล้วผู้ที่ทำลายศพอย่างรุนแรงจะถูกลงโทษโดยใช้โทษตามกฎหมายฆ่าคนตายโดยวิวาทเป็นบรรทัดฐาน แล้วลดขั้นโทษลงหนึ่งระดับ ยิ่งไปกว่านั้นเหยื่อในครั้งนี้ยังไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นถึงเจ้ากรมอาญา

ทำงานพิพากษามาตลอดชีวิต แต่ตายไปแล้วกลับได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ หากดวงวิญญาณของเจ้ากรมเฉินบนสวรรค์ยังอยู่ คงจะรู้สึกว่าถูกเหยียดหยามและอาจจะโกรธจนลุกขึ้นมานั่งในโลงศพ สิ่งที่ยุ่งยากยิ่งกว่านั้นก็คือคดีฆาตกรรมนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเจ้ากรมเฉินเพียงคนเดียวเท่านั้น

หากวิธีการฆาตกรรมที่อนุมานไว้ก่อนหน้านี้ถูกต้องก็มีความเป็นไปได้สูงว่าฆาตกรจะเป็นคนเดียวกันกับคดีที่เจ้าเมืองเฟิงโจวถูกฆาตกรรมเมื่อต้นปี หลังจากฆาตกรในตอนนั้นถูกจับกุมตัวเข้าสู่กระบวนการสอบสวนก็ถูกฮ่องเต้ตัดสินให้ประหารชีวิตทันที อีกทั้งคดีดังกล่าวมีเสิ่นฟู่เสนาบดีฝ่ายขวาฝ่ายบริหารที่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นานเป็นผู้ทำคดีด้วยตนเอง

คราวนี้ก็แย่แล้ว คดีหนึ่งได้ทำให้เกิดปัญหาตามมามากมาย แวดวงขุนนางทั่วทั้งเมืองเฟิงจิงไม่มีใครอยู่เป็นสุขแม้แต่คนเดียว

ภายในห้องพิจารณาคดีใหญ่เต็มไปด้วยความหดหู่ บรรดาใต้เท้าที่อ่อนไหวต่างไม่รู้จะทำอย่างไร จึงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“ใต้เท้า!”

มีเสียงรายงานด่วนดังมาจากด้านนอก ทุกคนต่างตกใจและมองไปทางเจ้าหน้าที่ผู้นั้นโดยพร้อมเพรียงกัน เห็นเขาหายใจหอบถี่ เนื่องจากยืนไม่มั่นคงจึงล้มลงไปกองกับพื้นในศาล เกือบจะทับร่างของเจ้ากรมเฉินจนยุบลงไป โชคดีที่คนข้างๆ มือไวตาไวประคองเขาไว้ ทว่าเขาไม่มีเวลาที่จะขอบคุณ ได้แต่คุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดเสียงหอบ