ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 2

นางเพิ่งกล่าวจบประโยค หลิวสี่ก็มองผ่านประตูใหญ่ตำหนักหลักไปเห็นฮองเฮาในชุดพิธีการผ้าต่วนสีม่วงเข้มประกายดำลายเกล็ดปลาสีทอง ในใจนึกตำหนิว่าตนคิดมากไปเองแท้ๆ ฮองเฮาเคร่งครัดในกฎระเบียบเช่นนี้ ต่อให้นำชุดกระโปรงเหล่านี้ออกมาก็ไม่มีทางสวมใส่ไปร่วมงานเลี้ยงราชสำนักแน่

เขาปัดแขนเสื้อเบาๆ ยังไม่ทันเดินเข้าประตูก็ทำความเคารพแบบเต็มพิธีการอย่างคล่องแคล่วฉับไว “กระหม่อมถวายพระพรฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

ซูลั่วเวยกำลังกางสองแขนออก ปล่อยให้นางกำนัลรมเครื่องหอมตรงแขนเสื้อทั้งสองข้าง นางจึงหลับตาลงเสีย ได้ยินเสียงและไม่ได้ลืมตาขึ้น เพียงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ผู้เฒ่าหลิว ไม่ต้องมากพิธี”

หลิวสี่ลุกขึ้นยืน ก้มตัวลงพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทเสด็จกลับจากการตรวจราชการช่วงฤดูใบไม้ผลิ งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ฝ่าบาททรงกลัวว่าฮองเฮาจะทรงเป็นกังวล จึงส่งกระหม่อมมารับเสด็จโดยเฉพาะพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อปีก่อนทางเหนือทำศึกชนะหลายครั้ง ราชสำนักเพิ่งสงบมั่นคง เจาฮ่องเต้ก็ไปตรวจราชการทางเหนือในช่วงฤดูใบไม้ผลิหลังเทศกาลซั่งหยวนแล้ว นี่เป็นการเสด็จประพาสครั้งแรกนับตั้งแต่เขาขึ้นครองราชย์ ประการแรกเพื่อปลุกขวัญกำลังใจของเหล่าทหารกล้าผู้คว้าชัยชนะ ประการที่สองเพื่อโน้มน้าวเชื้อพระวงศ์กับขุนนางผู้มีอำนาจทางเหนือ ปูเส้นทางการออกว่าราชการด้วยตนเอง

ฮ่องเต้ไปคราวนี้ใช้เวลาสามเดือนกว่า เดือนอธิกมาส* ในฤดูใบไม้ผลิตรงกับเดือนสอง หลังจากกลับมาไม่นานบังเอิญตรงกับวันที่สองเดือนสองครั้งที่สองของฤดูกาลพอดี ซูลั่วเวยจึงเลื่อนงานเลี้ยงฉลองรับวสันต์ซึ่งเดิมทีควรจัดช้ากว่าปกติมาเป็นวันนี้ ฮ่องเต้กับขุนนางร่วมงานเลี้ยงเดียวกันก็นับว่าได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของทุกคนไปพร้อมกัน

งานเลี้ยงฉลองรับวสันต์จัดขึ้นที่พลับพลาเตี่ยนหงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวังหลวงเช่นเคย หลิวสี่คือข้าราชบริพารที่ถวายการรับใช้ใกล้ชิดฮ่องเต้ แต่เขากลับถูกส่งตัวมารับนางเพื่อแสดงให้ขุนนางทั้งหลายเห็นว่าฮ่องเต้กับฮองเฮามีใจรักใคร่ลึกซึ้ง

ซูลั่วเวยนั่งเกี้ยวมุ่งหน้าไปยังพลับพลาเตี่ยนหง มงกุฎทองคำบนศีรษะกดทับจนลำคอปวดแปลบ

ทว่านางไม่แยแสต่อความเจ็บปวดที่หนักหน่วงเช่นนี้แล้ว เพียงแต่ขณะที่นั่งจัดสาบเสื้ออย่างสง่างามอยู่บนเกี้ยวก็ได้ยินเสียงมุกหยกกระทบกันดังลอยมา

ระหว่างทางเงียบสงบไร้สุ้มเสียง แต่เมื่อเคลื่อนผ่านเส้นทางที่มีสวนดอกไม้รายล้อม ซูลั่วเวยได้ยินหลิวสี่ตำหนิเสียงต่ำอยู่เบื้องหน้า

“…ใต้เท้าเสียมารยาทยิ่งนัก ไปกล่าวขออภัยต่อฮองเฮาเถิด”

ซูลั่วเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังไม่ทันเงยหน้ามองไปทางนั้นก็ได้ยินเสียงของบุรุษที่ฟังดูเอ้อระเหย ในน้ำเสียงของอีกฝ่ายไม่ได้มีความเคารพอยู่สักเท่าไร กระทั่งไม่ใส่ใจอยู่เบาบาง

“กระหม่อมถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์โปรดทรงอภัยในความผิดฐานกระทำตัวไม่เหมาะสม”

อุทยานบริเวณนี้เส้นทางสลับซับซ้อน เดิมทีขุนนางราชสำนักที่เพิ่งเข้าวังหลวงครั้งแรกบังเอิญมาพบกับเกี้ยวของนางเข้าก็ถือเป็นเรื่องปกติ

แต่หลังจากได้ยินประโยคนี้แล้ว ซูลั่วเวยกลับรู้สึกแปลกพิกลโดยไม่ทราบสาเหตุ