ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 2

นางไม่มีความคุ้นเคยกับอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะน้ำเสียงหรือจังหวะสูงต่ำ ไม่ว่าจะนุ่มนวลหรือเฉื่อยชา แล้วความรู้สึกแปลกพิกลนี้มาจากที่ใดกัน

นางตกตะลึงไปชั่วขณะ ไม่ทันได้ขบคิดให้กระจ่างก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองตรงไปข้างหน้า

เหล่าข้ารับใช้แบกเกี้ยวก้าวไปอย่างมั่นคง ยังไม่ได้เคลื่อนผ่านขุนนางที่กล่าวขออภัยต่อนางเมื่อครู่ ข้างทางก็มีนางกำนัลถวายการรับใช้กลุ่มหนึ่งคุกเข่าอย่างสำรวมอยู่พอดี พวกนางไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นนางชะโงกมอง หลิวสี่ก็รีบขยับเข้ามาใกล้พร้อมอธิบายว่า “ทูลฮองเฮา เป็นใต้เท้าผู้หนึ่งที่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทางในวังหลวง จึงหลงทางมาถึงที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

ซูลั่วเวยถาม “ผู้ใดกัน”

หลิวสี่ส่ายหน้า ตอบสั้นๆ ประโยคหนึ่ง “กระหม่อมก็ไม่รู้จักพ่ะย่ะค่ะ”

ทว่าพอชำเลืองมองสีหน้าเผยความนัยลึกซึ้งของเขาแล้ว ท่าทางไม่เหมือนคนไม่รู้จักกันสักนิด

เขาไม่ยอมพูด ซูลั่วเวยก็คร้านจะกล่าวโทษ เพียงส่งสัญญาณให้เขาถอยออกไป

หลิวสี่ลดมือลงด้วยความนอบน้อม เดินไปอยู่แถวหน้าเพื่อให้นางกวาดสายตามองสำรวจได้ชัดเจน

สายตาของซูลั่วเวยเลื่อนไปยังร่างขุนนางหนุ่มที่คุกเข่าหลังตรงอยู่ข้างทาง ยังไม่ทันพินิจมองให้ละเอียด อีกฝ่ายราวกับรับรู้ได้ว่านางกำลังจ้องมองอยู่ จึงค่อยๆ เหลือบตาขึ้นมองมาที่นางอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

คำว่า ‘บังอาจ’ ติดค้างอยู่ในลำคอ ซูลั่วเวยกระอึกกระอักไม่เปล่งเสียงออกมาเสียที

…ใบหน้าไม่คุ้นตาเช่นเดียวกับเสียง

ขุนนางใกล้ชิด ขุนนางคนสนิทของฮ่องเต้ ขุนนางทุกระดับในท้องพระโรง ตลอดจนบัณฑิตที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งตอนสอบฤดูใบไม้ผลิเมื่อปีก่อน นางล้วนจดจำพวกเขาได้ทั้งสิ้น ส่วนคนผู้นี้กลับไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

ทว่าใบหน้านั้นมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างยิ่ง คิ้วโก่งดุจขุนเขาห่างไกล ดวงตาสีดำสนิทดั่งหยดน้ำหมึก สีหน้าแฝงความรู้สึกแต้มรอยยิ้ม ชั่วขณะนั้นถึงกับทำให้นางไม่อาจละสายตาไปได้

ขุนนางหนุ่มผู้นั้นสวมชุดขุนนางสีเขียวเข้มซึ่งมักพบเห็นได้ในหมู่ขุนนางระดับล่าง เขาไม่ได้สวมหมวก แต่สวมเกี้ยวครอบผมรูปดอกบัวสีเขียวหยกแทน เส้นผมที่ยุ่งเหยิงอยู่บ้างปลิวไสวท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ผลิ ดูคล้ายเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางที่ยาวนานและยากลำบาก