ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 2

ซูลั่วเวยสบสายตากับเขาคราหนึ่ง หัวใจสะท้านไหวอย่างไม่มีเหตุผล เขากลับไม่รู้จักทำความเคารพกับมารยาทเลยสักนิด ยืดตัวตรงมองนางท่ามกลางข้าราชบริพารที่พากันคุกเข่าหมอบลง สายตายิ้มแย้มเบิกบาน ปราศจากความหวาดกลัว

ยามสายตาสบประสานกันช่วงสั้นๆ เขาผงกศีรษะเล็กน้อย ขยิบตาให้นางโดยไม่ตั้งใจ

สองฝั่งของเส้นทางสายนี้ปลูกต้นไห่ถังสายพันธุ์แตกต่างจากที่นางปลูกไว้ในตำหนัก เนื่องจากด้านข้างมีอุทยานบดบัง ต้นไห่ถังทางนี้จึงอาบไล้แสงอาทิตย์ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งอยู่ภายใต้ร่มเงา

ทางฝั่งซูลั่วเวยดอกไห่ถังกำลังบานสะพรั่ง ดวงอาทิตย์แผดแสงแรงกล้า มีสายลมพัดโชยมา เบื้องหน้านางจึงมีปุยเมล็ดหลิวปลิวว่อนกับดอกไห่ถังร่วงโรย

ขุนนางหนุ่มผู้นั้นคุกเข่าอยู่ในร่มเงาฝั่งตรงข้าม ต้นไห่ถังด้านหลังส่วนใหญ่เป็นดอกตูมที่ยังไม่เบ่งบาน เพราะไม่ค่อยได้รับแสงแดด…กระทั่งสีสันยังเข้มชัดกว่าทางฝั่งนี้มาก

บรรยากาศเช่นนี้ราวกับว่าเคยเห็นที่ใดมาก่อน ริมฝีปากกับฟันของซูลั่วเวยกระทบกันเบาๆ ยังคิดทบทวนไม่กระจ่างว่าเหตุใดถึงรู้สึกคุ้นเคย ทั้งยังไม่ทันตำหนิเกี้ยวของนางก็เฉียดผ่านเขาไปแล้ว

เขาคุกเข่าอยู่ที่เดิมไม่ได้หันกลับมา

ซูลั่วเวยนั่งอย่างสง่างามอยู่บนเกี้ยว พยายามบังคับจิตใจตนเองให้สงบนิ่ง นางกำผ้าเช็ดหน้าในมือโดยไม่รู้ตัว กดมันแนบกับทรวงอก สัมผัสกับอาการปวดแปลบระคนขมขื่นระลอกหนึ่งที่ตีตื้นขึ้นมา

หลังใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะดีขึ้น นางถึงแค่นเสียงเย้ยหยันตนเองอย่างห้ามไม่อยู่

…อาจเป็นเพียงภาพลวงของความรู้สึกติดค้างในอดีตที่มาจากความคะนึงหาลึกล้ำ

เพียงแต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีฐานะเช่นไรกัน นึกไม่ถึงจะขวัญกล้าปานนี้

อย่างไรก็ตามในเมื่อเขาต้องเข้าร่วมงานเลี้ยง อีกประเดี๋ยวคงได้พบกันในงาน ไม่นานนางก็น่าจะได้รู้คำตอบของคำถามข้อนี้

ซูลั่วเวยค่อยๆ ปล่อยมือจากผ้าเช็ดหน้า กระแอมกระไอเสียงแผ่วเบา เยียนหลัวที่ติดตามอยู่ข้างกายนางหันกลับมา ลดเสียงลงถามขึ้น