ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 2

“ฮองเฮาทรงมีสิ่งใดจะกำชับหรือเพคะ”

ซูลั่วเวยเหลือบมองนางด้วยสายตาซ่อนความนัยลึกซึ้ง ก่อนเอ่ยปากว่า “อากาศดูท่าจะไม่ดีเท่าไร เจ้าย้อนกลับไปสักครา สั่งข้ารับใช้ในตำหนักเก็บชุดกระโปรงในสวนสักหน่อย”

หลิวสี่เงยหน้ามองครู่หนึ่ง แม้ท้องฟ้าจะปลอดโปร่ง แต่ตรงเส้นขอบฟ้าเห็นเค้ากลุ่มเมฆ ดังนั้นจึงไม่สงสัยเป็นอื่น

เยียนหลัวก้มหน้าขานรับ แลกเปลี่ยนสายตากับฮองเฮาคราหนึ่งก็รีบร้อนเดินจากไป

หลังเกี้ยวของฮองเฮาเคลื่อนผ่านไปแล้ว ขุนนางหนุ่มที่คุกเข่ากับพื้นรอยยิ้มก็พลันเลือนหาย

เหล่าข้าราชบริพารที่คุกเข่าลงกลุ่มนั้นต่างลุกขึ้นมา เห็นเขาใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้พลางไอหนักๆ สองที นิ้วมือเรียวยาวกำชายเสื้อแน่น ออกแรงจนเส้นเลือดปูดโปนเห็นชัดเจน

กลีบดอกไห่ถังปลิวมาจากฝั่งตรงข้าม ร่วงหล่นลงในสาบเสื้อของเขา ขุนนางหนุ่มเหม่อมองกลีบดอกไห่ถังนั้น ผ่านไปเนิ่นนานค่อยยื่นมือปัดออกไปแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

พอเห็นว่าร่างกายเขาโซเซก็มีนางกำนัลที่ใจกล้าเข้าไปช่วยประคอง แต่บุรุษหนุ่มกลับโบกมือปฏิเสธ จัดแขนชุดคลุมหลวมกว้างเองเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปตามทิศทางตรงข้ามกับขบวนเสด็จของฮองเฮาเมื่อครู่ ทว่าก่อนไปยังไม่ลืมฝากคำพูดทิ้งท้ายอย่างสุภาพมีมารยาทให้กับทุกคนในที่นี้

“ขอบคุณมาก”

นางกำนัลที่เดินเข้าไปหาเขาสองแก้มแดงก่ำ เก็บเรื่องนี้เป็นหัวข้อสนทนากันไปนาน เล่าลือเพียงว่าบริเวณหน้าพลับพลาเตี่ยนหงมีใต้เท้าหนุ่มผู้หล่อเหลาและมีเสน่ห์ชวนหลงใหลผู้หนึ่ง รูปโฉมงดงามเฉิดฉันยิ่งกว่าบุปผาฤดูใบไม้ผลิ น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าเขามีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร ทั้งยังไม่กระจ่างแจ้งว่าเป็นขุนนางตำแหน่งใด ปรากฏตัวอย่างตราตรึงแถวอุทยานครู่เดียวก็หายลับไปประหนึ่งภูตผีในค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิปานนั้น

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 1 ต.ค. 69