ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 1-2

บทที่ 1

เวลาเช้าตรู่กู้เจี้ยนหลีรออยู่หน้าโรงจำนำเป็นเวลานานมากแล้ว ในมือของนางกำปิ่นรูปผีเสื้อคู่ประดับพู่ระย้าไว้อันหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะออกแรงมากเกินไปหรือเพราะอากาศหนาวเหน็บ นิ้วมือเรียวยาวเนียนละเอียดของนางจึงซีดขาวยิ่งนัก

เหมันต์เดือนสิบสองอากาศหนาวจัด สตรีบอบบางดุจหยกปานบุปผาผู้หนึ่งยืนอยู่ในตรอกกันดาร ยามลมหนาวหอบหนึ่งพัดผ่านทำเอาชุดกระโปรงเนื้อบางแนบเข้ากับเอวคอด ส่งผลให้คนงามยิ่งดูน่าทะนุถนอม เรียกสายตาหลายคู่ตั้งแต่ต้นจนท้ายตรอกให้หันมองมา

‘แอ๊ด…’

เวลานี้เองประตูไม้หนักอึ้งของโรงจำนำเปิดออกจากภายใน กู้เจี้ยนหลีกระชับของต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่มารดาทิ้งไว้ให้ แล้วจึงก้าวข้ามธรณีประตูไปอย่างเร่งรีบ

แม้จะทำใจไม่ได้ปานใด บิดาก็ยังคงรอคอยยาสำหรับรักษาชีวิตอยู่…

ทุกหนทุกแห่งในตรอกแห่งนี้พลันเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์

“อู่เสียนอ๋องเป็นถึงอ๋องต่างสกุล* เพียงหนึ่งเดียวในต้าจีเชียวนะ ในอดีตเกียรติยศล้ำเลิศกว่าผู้ใด แต่ตอนนี้…จุๆ ถูกริบทั้งบรรดาศักดิ์และทรัพย์สิน ซ้ำยังถูกลากคอเข้าคุกหลวง ถ้าไม่ใช่เพราะถึงวาระอภัยโทษทั้งแผ่นดินเนื่องในวันคล้ายวันพระราชสมภพของไทเฮา เขาก็คงจะ…” ชายผู้หนึ่งกล่าวขึ้นถึงตรงนี้ก็ทำท่าเชือดคอตนเอง

อีกคนหนึ่งหัวเราะพลางเอ่ยต่อ “ตอนนี้เขาก็อาการร่อแร่แล้ว จะตายเร็วหรือตายช้าต่างกันตรงที่ใด”

คนเหล่านี้มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น ราวกับลืมไปแล้วว่ายามที่อู่เสียนอ๋องกลับมาหลังจากชนะศึกในปีนั้นตนเองก็เคยหมอบกราบเขา ร่ำร้องสรรเสริญว่า ‘เทพสงคราม’ อย่างปลื้มปีติมาก่อน

“เสียดายก็แต่สองหลีแห่งเมืองหย่งอัน…” ชายคนแรกทอดถอนใจ

บุตรสาวทั้งสองของอู่เสียนอ๋องล้วนมีอักษร ‘หลี’ อยู่ในชื่อ เพราะหน้าตางดงามจึงมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วหล้า รู้จักกันในนาม ‘สองหลีแห่งเมืองหย่งอัน’ เป็นดั่งจันทราสุกสว่างบนนภาที่บุรุษทั่วทั้งเมืองหย่งอันมิอาจเอื้อมคว้ามาไว้ในครอบครองได้

“ได้ยินว่ากู้ไจ้หลีที่เป็นพี่สาวออกเรือนไปแล้วสามปีกลับไม่มีทายาท ตอนนี้ยังเกิดเรื่องนี้ขึ้นอีก ไม่รู้ว่านางจะถูกครอบครัวสามีเขียนหนังสือหย่าหรือไม่ ส่วนน้องสาวอย่างกู้เจี้ยนหลีก่อนหน้านี้มีสัญญาหมั้นหมายกับคุณชายสามจวนก่วงผิงป๋อ เดิมทีการแต่งงานครั้งนี้นับว่าครอบครัวเชื้อพระวงศ์ตกอับนั่นคิดอาจเอื้อมเกี่ยวดองกับอู่เสียนอ๋อง แต่ดูจากสถานการณ์ในยามนี้ เกรงว่างานแต่งคงต้องยกเลิกแล้ว”

คู่สนทนากลับเกิดคลางแคลงใจขึ้นมา “ไม่ได้กระมัง การแต่งงานครั้งนี้เป็นสมรสพระราชทานจากฝ่าบาทเชียวนะ!”