ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

หมิงหวาฉังรู้สึกว่าช่วงเอวถูกพลังขุมหนึ่งโอบรัด จากนั้นร่างก็เบาโหวง หมิงหวาจางถึงกับอาศัยกำลังแขนอุ้มนางแล้วกระโดดขึ้นไปบนซุ้มโคมไฟริมทาง เคลื่อนผ่านโคมไฟอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ปล่อยนางตรงจุดที่ปลอดภัย เขายังไม่ทันเอ่ยปาก นางก็ชิงพูดขึ้นอย่างร้อนใจ

“พี่รอง ข้าอยู่หน่วยเค้าแมวนิลเคยเรียนวิชาเอาตัวรอด อยู่คนเดียวได้ไม่มีปัญหา ท่านรีบไปจัดระเบียบเถิด จะปล่อยให้บานปลายจนเกิดเหตุเหยียบกันไม่ได้เด็ดขาด”

หมิงหวาจางมองนางอย่างลึกซึ้ง ยัดมีดสั้นเล่มหนึ่งใส่มือนาง ไม่ได้เอ่ยสักคำก็หันกายวิ่งไปทางหอสุราแห่งนั้น หมิงหวาฉังยึดจับซุ้มไม้ยืนขึ้น มองเงาร่างเล็กๆ ที่กำลังวิ่งสวนกระแสคลื่นมนุษย์ด้วยสายตาเคร่งเครียด

เขาปลดหน้ากากสีเขียวเขี้ยวยาวอันนั้นออก ทว่าไม่ได้โยนทิ้ง ยังคงถืออยู่ในมือ แขนขาของเขาเพรียวยาว ช่วงล่างมั่นคง ต่อให้อยู่ท่ามกลางคลื่นที่ปั่นป่วนก็ไม่สั่นคลอน ดุจโขดหินเพียงหนึ่งเดียวตั้งตระหง่านใจกลางแม่น้ำยามน้ำขึ้น ประกาศเสียงกังวาน

“ข้าคือรองผู้ว่าการเมืองหลวงหมิงหวาจาง ทุกคนจงอยู่ในความสงบ อย่าผลักกัน ฟังข้าสั่งการ!”

เทศกาลซั่งหยวนไม่มีกำหนดเวลาห้ามออกนอกบ้านเรือน เป็นวันที่คนทั่วแคว้นรื่นเริงกันได้อย่างเต็มที่ เกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ง่ายที่สุด ดังนั้นราชสำนักจึงกำหนดแผนรับมือไว้ล่วงหน้า ทุกปีล้วนจัดทหารลาดตระเวนทุกตรอกถนนเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นอย่างเช่นวันนี้ หมิงหวาจางเป็นคนของจวนที่ว่าการเมืองหลวงอยู่แล้ว รู้ขั้นตอนเผชิญเหตุในวันเทศกาลเป็นอย่างดี หลังจากเขาแจ้งฐานะสยบใจคนอย่างรวดเร็วก็สั่งทหารปิดถนนไม่ให้คนเข้ามาเพิ่ม เปิดเส้นทางระบายคนออกตามลำดับ

ความสุขุมเยือกเย็นของหมิงหวาจางส่งผลถึงคนรอบด้านอย่างใหญ่หลวง ราษฎรเห็นคนหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งดุจเหินลงมาจากท้องฟ้า ยืนตระหง่านท่ามกลางคลื่นมนุษย์ไหลบ่าราวกับเสาค้ำสมุทร สั่งการฝูงชนอย่างเป็นขั้นเป็นตอน จิตใจก็ค่อยๆ สงบมั่นคง ไม่เบียดผลักกันเพื่อวิ่งหนีอีก

บนถนนที่อลหม่านเริ่มคืนสู่ความเป็นระเบียบ เฉิงสวินมีองครักษ์คุ้มกัน นับได้ว่าไม่สึกหรอแม้เส้นผม เขาเพิ่งจะหลุดจากวงล้อมก็รีบตามหาหมิงหวาฉัง ปรากฏว่าเงยหน้าขึ้นเห็นนางยืนอยู่ท่ามกลางแสงโคมไฟพร่างพราย ตัวซุ้มไม้แทบมองไม่เห็นท่ามกลางความมืด เห็นเพียงนางที่เป็นดั่งเทพธิดาลอยอยู่กลางอากาศ แขนเสื้อปลิวไสว เส้นผมสะบัดพลิ้ว บนใบหน้าสะคราญปานบุปผานั้นแลดูวางเฉย ทว่าก็เวทนาผู้ทุกข์ยาก ประหนึ่งเฟยเทียนบนภาพผนังที่เหินท้าลมได้ทุกเมื่อ

เฉิงสวินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเดินแทรกผู้คนไปถามนาง “แม่นางรอง เจ้าลงมาไม่ได้ใช่หรือไม่”

หมิงหวาฉังกำลังทอดสายตามองจุดเกิดเหตุก็ได้ยินคนเรียกนาง พอก้มหน้าลงเห็นว่าเป็นเฉิงสวินจึงค่อยๆ หลุดจากภวังค์คืนสู่ความเป็นจริง ยึดจับซุ้มไม้แล้วกระโดดลงมาอย่างสบายๆ

“ไม่เป็นไร ข้าลงเองได้”

เฉิงสวินกำลังจะยื่นมือไปรับนาง แต่พบว่านางกระโดดลงมาเองแล้ว ชายกระโปรงสะบัดผ่านสายตาเขาปานผีเสื้องดงาม มือเขานิ่งค้างไปชั่วขณะแล้วเก็บกลับมาเงียบๆ ก่อนยิ้มพลางเอ่ย