ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

ขณะที่พวกเขาเดินออกไปอยู่นั้นก็ได้ยินรางๆ ว่ามีบางคนพูดคุยอยู่ด้านหลัง ดูเหมือนเถ้าแก่ของหอสุราจะมาถึงแล้ว หมิงหวาฉังกำลังเบียดแทรกฝูงชนอย่างยากเย็น ไม่ได้สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่หอสุราด้านหลัง นางจับแขนเสื้อหมิงหวาจางไว้ ไม่ง่ายกว่าจะเดินไปถึงบริเวณที่โล่งขึ้นหน่อย จากนั้นค่อยพรูลมหายใจออกมา

“วันนี้คนมากจริงๆ”

หมิงหวาจางเงยหน้ามองไปยังคลื่นมนุษย์ที่ไม่เห็นจุดสิ้นสุดกับฝูงชนที่ยังคงแออัดมาทางนี้อย่างไม่ขาดสาย ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจเขาโดยพลัน เขาจึงส่งโคมไฟไปให้องครักษ์ จูงหมิงหวาฉังพลางกล่าว

“ตรงนี้คนมากเหลือเกิน พวกเราย้ายที่กันเถิด”

หมิงหวาฉังเองก็ถูกเบียดเสียดจนไม่สบายตัว จึงพยักหน้ารัวเร็ว ขณะเดียวกันเสียงโห่ร้องครึกครื้นก็ดังเป็นระลอกมาจากหอสุราด้านหลัง กอปรกับหมิงหวาจางหันมาพูดบางอย่างกับนาง นางฟังได้ไม่ชัดเจนจึงยื่นหน้าไปถาม

“พี่รอง ท่านว่าอะไรนะ”

หมิงหวาจางไม่ได้คำนึงเรื่องชายหญิงแตกต่าง เพียงโน้มกายกำชับข้างหูนาง “ตามข้ามาใกล้ๆ”

ตอนที่เขาเอ่ยคำนี้ นางกึ่งเงยหน้ามองเขาอยู่ จึงแลเห็นภาพสะท้อนจากรูม่านตาสีดำสนิทของเขาได้พอดี…เป็นแสงสีขาวที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน

จากนั้นเสียงบาดหูก็ดังตามมา นางยังไม่ทันหันหลังไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็ถูกเขาโอบกอดไว้ทันใด

นางสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่รุนแรงแผ่พุ่งมาจากด้านหลัง ตามติดด้วยเสียงกรีดร้องกับเสียงตะโกนร่ำไห้นับไม่ถ้วน ผู้คนพากันถาโถมจนนางทรงตัวไม่อยู่ ท่ามกลางความโกลาหลมีมือคู่หนึ่งโอบกอดนางไว้แน่น ต้านขวางคลื่นมนุษย์ที่เบียดผลักเข้ามาและคอยเปิดพื้นที่ให้นาง

“หนีเร็ว ไฟไหม้แล้ว!”

“อ๊าก มีคนตาย!”

ต่อให้มองไม่เห็นหมิงหวาฉังก็คาดเดาเหตุการณ์ได้จากเสียงโอดครวญของคนบนถนน เมื่อครู่เถ้าแก่หอสุราจุดโคมไฟ ไม่รู้เหตุใดโคมไฟถึงได้ระเบิด เกรงว่าสภาพของเถ้าแก่คงจะมีเคราะห์มากกว่าโชค ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือวันนี้เป็นเทศกาลซั่งหยวน ราษฎรทั่วเมืองตลอดจนชาวบ้านจากอำเภอโดยรอบล้วนเดินเที่ยวอยู่ในตัวเมืองฉางอัน บนถนนมีคนมหาศาล ในจำนวนนี้ไม่ขาดสตรีกับเด็ก หากปล่อยให้ความแตกตื่นลุกลามจนเป็นเหตุเหยียบกันขึ้นมา สถานการณ์จะเลวร้ายจนไม่กล้าคิด