ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

ภายนอกนางยิ้มละไม แต่ความจริงแล้วจนคำพูดอย่างยิ่ง ในใจต้องเน้นย้ำประเด็นสำคัญอีกครา…จงอย่าเดินดูสิ่งของกับบุรุษ พวกเขาเอาแต่รักหน้ายิ่งชีพ ไม่เหลือความรื่นรมย์ให้เอ่ยถึง

ทั้งสามคนเดินมาถึงหอสุราแห่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว หน้าหอสุราตั้งซุ้มโคมไฟหนึ่งแถว ราวกับดาวตกนับพันนับหมื่นร่วงลงมา ใต้โคมไฟมีแถบกระดาษห้อยอยู่ ดูเหมือนจะเป็นจุดทายปริศนาโคมไฟ นางจึงพลิกแถบกระดาษดูโจทย์หนึ่งข้อ ขณะกำลังขบคิด เฉิงสวินกลับเฉลยคำตอบออกมาแล้ว

สายตาดุจน้ำแข็งของหมิงหวาจางมองไปยังเฉิงสวินทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “ฉังฉังยังคิดอยู่ ท่านทำอะไร”

“ข้าเพียงเตือนแม่นางรอง” เฉิงสวินกล่าว “ถูกหรือไม่ถูกยังต้องรอแม่นางรองชี้ขาด”

เสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่ด้านข้างได้ยินแล้วก็หยิบโคมไฟรางวัลของคำปริศนานี้ลงมา ยื่นส่งถึงมือหมิงหวาฉังอย่างมีไหวพริบยิ่ง จากนั้นก็เอ่ยยิ้มๆ

“ยินดีกับคุณชาย ตอบได้ถูกต้อง โคมไฟดวงนี้กำนัลแก่คุณหนู”

เฉิงสวินคลี่ยิ้มพลางมองหมิงหวาฉัง “โชคเข้าข้างเท่านั้น แม่นางรองชอบโคมไฟดวงนี้ก็พอ”

หมิงหวาฉังจำต้องยิ้มรับโคมไฟ ต่อให้มองไม่เห็นนางก็รับรู้ได้ว่าสีหน้าของหมิงหวาจางย่ำแย่ สายลมราตรีพัดโชยมาคล้ายหนาวเย็นขึ้นไม่น้อย

นางจนใจยิ่งนัก ได้แต่ออดอ้อนยัดโคมไฟใส่มือหมิงหวาจาง “โคมไฟดวงนี้หนักจริงๆ พี่รอง ท่านช่วยข้าถือทีเถิด เอ๊ะ? โคมกระต่ายดวงนี้น่ารักไม่น้อย พี่รอง ท่านรู้หรือไม่ว่าคำตอบคืออะไร”

หมิงหวาจางรับโคมไฟไว้ กวาดตาผ่านๆ ก็ตอบได้แล้ว หมิงหวาฉังปรบมือชื่นชมเขาอย่างเต็มที่ “เป็นเช่นนี้นี่เอง ขอบคุณพี่รอง โคมกระต่ายดวงนี้เป็นของข้าแล้ว”

หมิงหวาฉังหัวเราะอย่างร่าเริง ทำทีออดอ้อนแสร้งเขลา ไม่ง่ายกว่าจะทำให้หมิงหวาจางมีสีหน้าดูดีขึ้น นางลอบพรูลมหายใจ ในใจแสนจะอ่อนล้า

ถนนสายนี้ยิ่งเดินยิ่งเหน็ดเหนื่อย นางหมดสนุกแล้ว จึงกระชับชุดคลุมพลางกล่าว “หนาวอยู่บ้าง พวกเรากลับไปหาคนอื่นๆ กันเถิด”

เฉิงสวินกับหมิงหวาจางต่างมีสีหน้าไม่ชวนมอง เดินย้อนกลับไปเป็นเพื่อนหมิงหวาฉังเงียบๆ ทว่าปริศนาโคมไฟดึงดูดคนจำนวนมาก หมิงหวาฉังจึงต้องเดินสวนฝูงชนออกไป เบียดฝ่าลำบากอย่างยิ่ง หมิงหวาจางเห็นเช่นนั้นจึงมาเดินข้างหน้านาง สกัดผู้คนรอบด้านแทนนางอย่างเยือกเย็น