ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

หมิงหวาจางยกมุมปาก แววตาอ่อนโยนระคนจนใจ “อืม”

“เช่นนั้นลงโทษท่านสวมอันนี้ ห้ามหลบ!”

หมิงหวาจางไม่คิดจะหลบ เขาสูงกว่านางหนึ่งช่วงศีรษะ ปล่อยนางทำตามใจชอบ ให้นางผูกหน้ากากสีเขียวเขี้ยวยาวอันนั้นบนใบหน้าเขา แต่เมื่อถึงคราวของนางบ้าง นางกลับติติงว่าหน้ากากพวกนี้ซอมซ่อ จะไปเลือกซื้อจากอีกแผงแทน หมิงหวาจางก็จ่ายเงินโดยไม่พร่ำบ่น เจ้าของแผงเห็นเช่นนี้จึงเอ่ยด้วยความอิจฉา

“คุณชายช่างแสนดีกับคุณหนู ขออวยพรให้ทั้งสองท่านครองคู่กันจนแก่เฒ่า”

เจ้าของแผงเข้าใจผิด ทว่าหมิงหวาจางไม่อธิบาย ยื่นส่งเหรียญสำริดถึงมืออีกฝ่าย เปล่งเสียงจากใต้หน้ากากเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน

“ขอบคุณคำมงคลของเจ้า”

เฉิงสวินถูกฝูงชนขวางไว้ กว่าจะเบียดเสียดมาถึงก็เกือบจำสองพี่น้องไม่ได้แล้ว หนุ่มน้อยรูปงามเย็นชาเช่นหมิงหวาจางกลับสวมหน้ากากแยกเขี้ยวดุร้าย ยืนใจเย็นอยู่ด้านข้างรอหมิงหวาฉังเลือกหน้ากาก เผชิญกับสายตามองประเมินของผู้คนโดยไม่มีท่าทีขุ่นเคืองสักนิด เฉิงสวินจึงเดินตรงมาถาม

“แม่นางรอง เจ้าอยากซื้อหน้ากากหรือ”

หมิงหวาฉังหันไปเห็นเฉิงสวินก็ไม่มีท่าทีกระบิดกระบวน ยื่นหน้ากากสองอันในมือให้อย่างผ่าเผย “ใช่ แต่สองอันนี้ข้าไม่รู้จะเลือกอันใดดี”

“หากแม่นางรองชอบ ซื้อทั้งคู่เป็นใช้ได้” เฉิงสวินพูดแล้วก็จะจ่ายเงิน แต่กลับถูกหมิงหวาจางยับยั้ง เมื่อใบหน้าปกคลุมด้วยหน้ากากผีร้ายสีเขียวที่ใช้ในพิธีปัดรังควาน พลังคุกคามของเขาก็ยิ่งแผ่ออกมาอย่างไม่เก็บงำ

“ไม่ต้อง น้องสาวของข้าเอง ยังไม่ต้องให้ผู้อื่นมาจ่ายเงินให้”

เฉิงสวินอดไม่ได้ต้องโต้ตอบ “คืนนี้โชคดีได้ชมโคมไฟเป็นเพื่อนหญิงงาม สามารถจ่ายเงินเพื่อนางเป็นเกียรติของข้า”

เมื่ออยู่ภายใต้หน้ากาก หมิงหวาจางก็ไม่ต้องกดข่มอารมณ์อีกต่อไป เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “บนถนนนี้มีหญิงงามมากมายยินดีจะสนองตอบอารมณ์สุนทรีย์ของคุณชายใหญ่เฉิง ท่านมิจำเป็นต้องมาทำเช่นนี้ต่อหน้านาง”

“จริงอยู่ว่าบนถนนมีหญิงงามเนืองแน่นดั่งก้อนเมฆ ทว่าแม่นางรองเท่านั้นที่มีบุญคุณต่อสกุลเฉิง ข้าย่อมต้องตอบแทนนาง”

“นางไม่ต้องการ”

“รองผู้ว่าการหมิง แม้ท่านจะเป็นพี่ชาย แต่ยุ่งเกี่ยวมากเกินไปสักหน่อยหรือไม่…”

“ทั้งคู่พอได้แล้ว!” หมิงหวาฉังเหลืออดจนตวาดยับยั้ง ควักเงินซื้อหน้ากากทั้งสองอันนั้นด้วยตนเอง “ข้าออกมาชมโคมไฟ ไม่ใช่ออกมาฟังคนทะเลาะกัน!”

เฉิงสวินกับหมิงหวาจางเห็นนางจ่ายเงินเองต่างก็มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี ตลอดทางต่อจากนั้นคล้ายพวกเขาหมายมั่นปั้นมืออย่างยิ่ง สายตาของหมิงหวาฉังหยุดมองสิ่งใดเพียงชั่วครู่ พวกเขาก็จะแย่งกันจ่ายเงินซื้อสิ่งนั้น สุดท้ายทำเอานางไม่กล้าหยุดสายตาอีก