ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

บทที่ 116 โคมไฟ

เหตุใดอยู่ดีๆ พวกเขาสองคนถึงงัดข้อกันอีกแล้ว หมิงหวาฉังลอบถอนหายใจ รู้สึกเหนื่อยใจอย่างยิ่ง

เจิ้นกั๋วกงอยากให้นางทำความรู้จักเฉิงสวินมากขึ้น สังเกตด้วยตนเองว่าเฉิงสวินเป็นคนอย่างไร วางตัวเช่นไร หากนางยังไม่ชอบเขา ปฏิเสธเป็นใช้ได้ เจิ้นกั๋วกงพูดถึงขั้นนี้แล้ว ไม่เหมาะที่นางจะบ่ายเบี่ยงอีก ชมโคมไฟกับใครก็เป็นการชมโคมไฟอยู่ดี ถือเสียว่านัดพบสหายผู้หนึ่ง คราวหน้าก็จะได้มีเหตุผลบอกปัด

น่าเสียดายที่นางเพียงอยากทำภารกิจให้เสร็จสิ้นไป ทว่าบุรุษสองคนที่ร่วมทางมากลับไม่อยู่กันอย่างสงบ นางคิดในใจอีกครั้ง…ที่ทดสอบอยู่ใช่ฝีมือการวางตัวของเฉิงสวินเสียเมื่อไร เห็นได้ชัดว่าทดสอบข้าต่างหาก

หมิงหวาฉังกล่าว “ขอบคุณคุณชายใหญ่เฉิงที่เตือน พี่รอง ท่านไม่ติติงว่าข้าเบียดท่านกระมัง”

หมิงหวาจางส่ายหน้า หมิงหวาฉังคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติพลางยิ้ม

“ข้ารู้อยู่แล้ว พี่ชายของข้าดีที่สุด เอ๊ะ? ดูนั่น ทางนั้นมีคนพ่นไฟ พี่รอง คุณชายใหญ่เฉิง พวกเราไปดูกันเถิด!”

นางเรียก ‘พี่ชายของข้า’ ทุกคำ หมิงหวาจางราวกับถูกมือล่องหนคู่หนึ่งลูบปลอบ ความขุ่นมัวในใจบรรเทาลงโดยไม่รู้ตัว นางเอ่ยจบก็จูงเขาออกวิ่ง บังคับพาเขาให้ติดตามนางไป เขาหลุบตาลงพิศใบหน้านางที่งามเฉิดฉันภายใต้แสงโคมไฟ ประหนึ่งนายท้ายที่ถูกปีศาจสมุทรลวงล่อ รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นภาพฝันมายา แต่กลับไม่อาจหักใจทำให้แตกสลาย

นางทำดีกับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเฉิงสวิน เจียงหลิง หรือเหรินเหยาก็เป็นเช่นนี้ ความพิเศษอันน้อยนิดที่เขามีอยู่เพียงผู้เดียวล้วนเป็นเพราะเขาคือพี่ชายของนาง หากสักวันเขาไม่ใช่อีกต่อไป เช่นนั้นในหัวใจนาง เขากับเจียงหลิงยังจะมีความแตกต่างกันอีกหรือ

คงจะไม่มี น้องสาวของเขามีนิสัยเอื่อยเฉื่อยเช่นนี้เอง นางพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ ไม่ถูกบีบคั้นก็จะไม่มีวันก้าวไปข้างหน้า

ตอนนี้เขาเป็นเช่นนักพนันที่อับจนหนทางแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าตนเองแทบไม่มีอะไรเหลือ แต่ยังคงอดไม่ได้ที่จะเทเบี้ยลงบนโต๊ะพนันจนหมดหน้าตัก อยากจะเปิดเผยความจริง พลิกกระดานโดยสิ้นเชิงหรือไม่ก็ยอมหมดสิ้นทุกอย่าง ทั้งที่เขาเคยเตือนตนเองว่าต้องอยู่ในกรอบพี่น้อง ห้ามเป็นพวกบกพร่องคุณธรรม ทว่าเขายังคงอดไม่ได้ที่จะหยั่งเชิงนาง หยั่งเชิงเจิ้นกั๋วกง ทางหนึ่งเพื่อระงับยับยั้งตนเอง อีกทางหนึ่งก็คาดหวังว่าจะมีสักคนค้นพบว่าเขาล้ำเส้น

บางครั้งแม้แต่เขายังรังเกียจตนเอง เขาเป็นวิญญูชนจอมปลอมโดยแท้ ถึงกับคาดหวังว่าหลังจากสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้น เจิ้นกั๋วกงจะติดขัดที่ความจงรักภักดี ได้แต่ตบแต่งนางให้เขา และด้วยความที่นางผ่าเผยมองในแง่ดี คงคิดตกได้ในไม่ช้า และคงไม่ตำหนิที่เขาบังเกิดความรู้สึกเช่นนี้กับน้องสาวที่โตมาด้วยกันกระมัง

ขณะที่หมิงหวาจางเหม่อลอย ใบหน้าพลันรู้สึกเย็นวาบ เขาได้สติกลับมา จากนั้นก็พบว่าหมิงหวาฉังครอบหน้ากากอันหนึ่งลงบนใบหน้าเขา พอมองผ่านรูนั้นไปก็เห็นนางยืนอยู่ตรงแสงโคมไฟริบหรี่ ถลึงตาใส่เขาอย่างไม่ชอบใจ

“เรียกท่านหลายครั้งแล้ว เหตุใดยังคงเหม่อลอยอยู่”

หมิงหวาจางอึ้งงันไปครู่หนึ่งกว่าจะตามหาเสียงของตนเองพบ “ขออภัย เมื่อครู่ข้าไม่ทันสังเกต”

“ลงโทษให้ท่านสวมหน้ากาก ไม่ได้ อันนี้น่ามองเกินไป ต้องลงโทษสวมอันที่อัปลักษณ์” หมิงหวาฉังอยู่หน้าแผงขายหน้ากากพลางเลือกไปเลือกมา ในที่สุดก็หยิบหน้ากากผีร้ายที่มีใบหน้าสีเขียวเขี้ยวยาวอันหนึ่งขึ้นมาอวดต่อหน้าหมิงหวาจางอย่างพึงพอใจ “ท่านดู น่ากลัวหรือไม่”