ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

เฉิงสวินเพ่งมองดวงตาสุกสกาวพราวน้ำคู่นั้น มีอยู่ชั่วขณะหนึ่งที่เขาอยากตอบว่าเขาสามารถลองดูเพื่อนางได้ ทว่าไม่ช้าเขาก็ได้สติกลับมา ต่อให้เขายินดีผ่อนปรน แต่มารดากับท่านย่าเล่า เครือญาติมากมายของสกุลเฉิงเล่า

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดตนเองนึกอยากจะแต่งกับนาง เพราะเขาผู้อยู่ในกรอบที่ซ้ำซากจำเจมาตลอดหลายปีบังเอิญเหลือบไปเห็นผีเสื้อที่มีอิสรเสรีตัวหนึ่ง นางเฉียดผ่านปลายนิ้วของเขาไป ทั้งเฉิดฉายและงดงาม นางยิ้มพลางบอกเขาว่าไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตเหมือนผู้อื่น ประกายวาววามในดวงตายามนางพูดจานั้นทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้านอย่างลึกล้ำ

เขาอิจฉาอิสรเสรีกับประกายวาววามเช่นนี้ของนาง ดังนั้นจึงบังเกิดความคิดจะเก็บซ่อนผีเสื้อตัวนี้ไว้กับตนเอง ทว่าเมื่อใดที่ผีเสื้อถูกขังในกรง ปีกของนางจะลีบฝ่อ ประกายในดวงตาก็จะเลือนหาย สุดท้ายเหลือเพียงซากที่ซีดหม่นแข็งทื่อ

เขาปรารถนาจะปล่อยปละความเลวทรามของตนเอง เห็นแก่ตัวจับกุมผีเสื้อไว้ ยึดครองนางมาเป็นของตน ทว่าท้ายที่สุดเขายังคงหักใจไม่ลง เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วฝืนยิ้มพลางมองนาง

“เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าเข้าใจแล้ว มิน่าเล่าข้ารู้สึกว่าระหว่างเจ้ากับเขาแน่นแฟ้นเสียจนแยกกันไม่ออก คนนอกไม่อาจสอดเท้าแทรกเข้าไปได้สักนิด ที่แท้ความรู้สึกนี้ก็เป็นความจริง เจ้าวางใจได้ ทางด้านท่านย่า…ข้าจะออกหน้าพูดให้เอง”

หมิงหวาฉังพรูลมหายใจยาว เฉิงสวินยอมรับและปล่อยวางได้ ลดความยุ่งยากให้นางได้ไม่น้อย นางจึงมองเขาพลางเอ่ยจากใจจริง

“ขอบคุณ”

เฉิงสวินอยากจะยิ้มเพื่อรักษาความสง่างามครั้งสุดท้ายไว้ แต่การพยายามยิ้มหลายครั้งทำให้ดูฝืนอย่างยิ่ง เขาจึงเลิกฝืนแล้วบอกนาง

“กลางคืนหนาวลงทุกที เจ้ากลับจวนเร็วหน่อย ไว้พบกันใหม่”

หมิงหวาฉังตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่สดใส “คุณชายใหญ่เฉิงเดินทางระมัดระวังด้วย ไว้พบกันใหม่”

เฉิงสวินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเผยอริมฝีปากแล้วกลับล้มเลิกความตั้งใจ หันกายเดินจากไป ตอนนี้บนถนนเหลือคนไม่มากแล้ว ครั้นก้าวเข้าสู่เงามืดสลัว เขาก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมาถาม

“แม่นางรอง ข้ายังไม่รู้ชื่อเต็มของเจ้า หากวันหน้าข้าแก่ชราลง ระลึกถึงวันวานที่ยังเยาว์ขึ้นมา ไม่รู้ว่าควรเรียกขานเจ้าเช่นไร”

หมิงหวาฉังแย้มยิ้ม ดวงตาสกาวใส “ข้าชื่อหมิงหวาฉัง มาจากบทกลอน…‘บุปผาบานตระการ เหลืองเรืองจรัสยล ข้าพบวิญญูชน ประเสริฐเลิศอบรม’ ”

หวาฉัง…หวาจาง…เฉิงสวินทบทวนตัวอักษรสองตัวนี้ช้าๆ ในใจ ‘ฉัง’ สื่อถึงงามตระการเรืองรอง ‘จาง’ สื่อถึงกรอบปฏิบัติอันดีงาม ที่แท้…พวกเขาทั้งสองคู่กันมาตั้งแต่ต้นแล้ว

เฉิงสวินคลี่ยิ้ม ทอดสายตามองหมิงหวาฉังที่อยู่ใต้แสงโคมไฟพลางเอ่ย “เป็นชื่อที่ดี”