ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

คำกล่าวเช่นนี้ไม่เหมาะจะพูดต่อหน้าเจิ้นกั๋วกง หมิงหวาจางจึงเอ่ยเพียงว่า “ฉังฉังเป็นเช่นนี้ดียิ่ง กินได้นอนได้ ร่าเริงสุขใจ มีชีวิตชีวากว่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ยิ้มไม่เผยฟันเดินไม่เผยเท้าพวกนั้นมากนัก นางคือไข่มุกสกาวของจวนกั๋วกง เกียรติภูมิของวงศ์ตระกูลควรอาศัยบุรุษขวนขวาย ไม่ควรผูกโยงไปที่สตรีเป็นอันขาด สิ่งเดียวที่นางต้องทำก็คือเติบโตอย่างมีความสุข”

จริงอยู่วาจานี้ไม่ผิด เจิ้นกั๋วกงเองก็ดูแคลนตระกูลที่อาศัยบุตรสาวเกี่ยวดองญาติเพื่อให้พี่ชายน้องชายของนางได้ดี ทว่าเจ้ารองพูดปัดความรับผิดชอบแทนฉังฉังเกินไปหรือไม่

เจิ้นกั๋วกงลอบถอนใจ เจ้ารองเด็กคนนี้มีความรับผิดชอบสูงเหลือเกิน ทั้งที่เขาอายุเท่าฉังฉัง แต่กลับรู้สึกอยู่เสมอว่าเขาเป็นพี่ชายควรจะต้านลมบังฝนแทนน้องสาว หมิงหวาฉังยิ่งเอื่อยเฉื่อย เขาก็ยิ่งกวดขันเร่งรัดตนเอง ผลจึงกลายเป็นสองคนสองขั้ว ความมั่นใจที่มากจนเกินเหตุกับความเกียจคร้านอย่างสบายอกสบายใจของนางไม่ใช่สิ่งที่เขาส่งเสริมออกมาทั้งสิ้นหรือ

ทว่าเจ้ารองมีเจตนาดี ไม่เหมาะที่เจิ้นกั๋วกงจะพูดทำร้ายน้ำใจ “เจ้าพูดถูก นางอยู่ในจวนเจิ้นกั๋วกงอยากทำเช่นไรก็ได้ เพียงแต่…ไปบ้านสามีแล้วจะทำอย่างไร อย่าเห็นว่าวันๆ นางยิ้มร่าคล้ายไม่รู้ร้อนรู้หนาว อันที่จริงนางรู้ทุกอย่าง แค่ไม่พูดออกมา ทุกอย่างล้วนเก็บไว้ในใจ วันหน้าหากนางพบสามีที่รู้ใจก็แล้วไป กลัวแต่ว่าจะพบสามีที่ไม่รู้จักเห็นใจนาง นางจะต้องเก็บกดจนทำให้ตนเองล้มป่วยแน่”

หมิงหวาจางเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเจิ้นกั๋วกง เอ่ยอย่างสงบ “ท่านพ่อสามารถหาบุรุษที่ให้ความสำคัญกับนางทุกเรื่อง คอยตามใจนางเคียงข้างนาง และท่านก็รู้ตื้นลึกหนาบางของเขาดีได้”

เจิ้นกั๋วกงหัวเราะ “ข้าก็อยากจะทำเช่นนั้น แต่จะไปหาบุรุษที่ตรงตามความต้องการเช่นนี้จากที่ใด ตอนนี้ข้าหวังแค่จะหาครอบครัวที่มีขนบตระกูลซื่อตรง ข้าไม่หวังลาภยศสรรเสริญ ขอแค่ความสัมพันธ์ในครอบครัวเรียบง่าย นางออกเรือนไปไม่ต้องรับมือกับเครือญาติที่ซับซ้อนยุ่งเหยิง ไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนกับสถานการณ์ในราชสำนักทั้งวี่วัน ต่อให้สามีนางไม่ขวนขวายหาความก้าวหน้าก็ไม่เป็นไร”

ถ้อยคำที่หมิงหวาจางเกือบจะเปล่งออกจากปากล้วนติดค้างอยู่ในลำคอ สูญเสียความกล้าที่จะพูดออกมา ในฐานะบิดาผู้หนึ่งหวังให้บุตรเขยมีความมั่นคงปลอดภัย เครือญาติเรียบง่าย ไม่ลากภรรยาเข้าสู่ความวุ่นวายอันตราย คิดเช่นนี้ผิดหรือ

ย่อมไม่ผิด นี่เป็นข้อเรียกร้องที่ถูกต้อง หากเขาหมิงหวาจางมีบุตรสาวก็จะเลือกบุตรเขยเช่นนี้ ไม่ว่าเจิ้นกั๋วกงเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ต่อหน้าเขาเพราะจงใจหรือไม่เจตนา ล้วนเพียงพอจะบ่งชัดว่าอีกฝ่ายไม่เคยพิจารณาเขาเป็นบุตรเขยเลย

หากเขาดึงดันเผยความต้องการของตนเองออกมาย่อมทำได้ ทว่า…เจิ้นกั๋วกงเลี้ยงดูเขามา เขาจะตอบแทนอีกฝ่ายเช่นนี้หรือ

หมิงหวาจางนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน สุดท้ายก็กล่าวว่า “ท่านพ่อพูดถูกต้อง”