ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 115-116

ท่ามกลางสายลมพัดสลายหิมะที่ตกค้าง เทศกาลซั่งหยวนก็มาถึง ผืนฟ้าของเมืองฉางอันปกคลุมด้วยบรรยากาศคึกคักตั้งแต่เช้าตรู่ หมิงหวาฉังเพิ่งตื่น พวกสาวใช้ก็หน้าชื่นยืนเรียงแถวประสานเสียงแล้ว

“ขอให้คุณหนูสุขสวัสดิ์ในเทศกาลซั่งหยวน โชคหนุนเนื่องสู่วันใหม่ อายุยืนยาวไร้ที่สิ้นสุด”

หมิงหวาฉังคลี่ยิ้มรับคำมงคล สั่งให้โรงครัวต้มขนมบัวลอย ขอเพียงเป็นบ่าวรับใช้ที่เรือนนาง ไม่ว่าจะรับใช้อยู่ในตัวเรือนหรือกวาดพื้นลานเรือนด้านนอกล้วนได้กินกันคนละหนึ่งชามต้อนรับเทศกาล ยุคนี้ขนมหวานเป็นสิ่งหายาก ทุกคนล้วนดีอกดีใจ พวกสาวใช้ล้อมวงอยู่ในเรือน ทางหนึ่งสลับกันชิมไส้ขนมบัวลอยของอีกฝ่าย ทางหนึ่งออกความเห็นว่าคุณหนูควรจะแต่งตัวเช่นไร

วุ่นวายเช่นนี้กระทั่งสีรัตติกาลคลี่คลุมลงมาโดยไม่รู้ตัว ขอบฟ้าราวกับมีอ่างสีย้อมถูกปัดจนล้มคว่ำ จากงามตระการตากลายเป็นขมุกขมัว สีน้ำเงินเริ่มอมดำขึ้นทีละน้อย สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำเข้ม ในตัวเมืองฉางอันจุดโคมไฟกันแล้ว ถนนสายหลักอย่างถนนจูเชวี่ยยิ่งมีสีสันละลานโชติช่วง บนพื้นสว่างไสวจากแสงไฟ เสียงความรื่นเริงได้ยินไกลหลายสิบหลี่

โคมชาววังที่ราชสำนักจัดเป็นรูปแบบเดียวกันนั้นพบได้หนึ่งดวงทุกระยะห้าก้าว ประดับแพรแดงเรื่อยไปจนถึงประตูเฉิงเทียน* ด้านล่างพวกพ่อค้าแขวนโคมปลามังกรเหินระบำ ทั้งยังมีโคมม้าหมุนหลากสีสันส้มแดงเหลืองเขียว พร่างพรายจนพร่าตาผู้ชม คนเดินถนนหอบบุตรหลาน ในมือพวกเด็กๆ ถือโคมเทศกาลรูปแบบต่างๆ เดินขวักไขว่เบียดเสียดกัน มองแต่ไกลราวกับธารดาราหนึ่งสายพาดผ่านความมืด แบ่งเมืองฉางอันออกเป็นสองส่วน

แสงโคมไฟแต่ละดวงรวมตัวเป็นสายธาร สุดท้ายล้วนหลั่งไหลไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองฉางอัน…เบื้องหน้าวังต้าหมิง ทว่าก่อนหน้านั้นจะต้องผ่านหน้าประตูจูเชวี่ย** ซึ่งตั้งซุ้มโคมไฟสูงเด่น แขวนโคมไฟหรูหราประชันความวิจิตร มีครอบครัวหนึ่งรุดจากอำเภอรอบนอกเพื่อมาเยือนเมืองฉางอันโดยเฉพาะ ขณะที่เดินลัดเลาะท่ามกลางโคมไฟ มารดาต้องร้องเรียกไปข้างหน้าทีข้างหลังที กลัวว่าจะมีคนพลัดหายจากขบวน ส่วนบิดาอุ้มบุตรสาวคนเล็กที่รักถนอมที่สุด สอนบรรดาบุตรให้รู้จักตัวอักษรแต่ละตัว

“นี่คือโคมไฟขององค์หญิงไท่ผิง นี่คือโคมไฟของจวนเว่ยอ๋อง นี่คือโคมไฟจากกองงานการทูต นี่คือโคมไฟจากจวนที่ว่าการเมืองหลวง…”

“ท่านพ่อ จวนที่ว่าการเมืองหลวงคืออะไร”

“จวนที่ว่าการเมืองหลวงก็คือหน่วยงานที่ควบคุมเมืองฉางอัน”

“เมืองฉางอันเป็นถึงเมืองหลวง ยังมีคนควบคุมอีกหรือนี่”

ชั่วขณะนี้รองผู้ว่าการเมืองหลวงซึ่งเพิ่งสร้างผลงานใหญ่มีหน้ามีตาทั้งในราชสำนักและหมู่ราษฎรไม่เบิกบานใจสักนิด เขาเอามือไพล่หลังยืนอยู่ใต้ซุ้มโคมไฟที่เจิดจรัส โคมปลาหลี่ซึ่งมีนัยว่า ‘เหลือกินเหลือใช้ทุกปี’* กำลังแอ่นพุงอมยิ้มอยู่เหนือศีรษะเขา ทว่าทั่วร่างเขาแผ่ไอเย็นเยียบ สีหน้าเย็นชายิ่งกว่าหิมะ ประกายตาคมกริบปานน้ำแข็งป่นหยก ไม่ได้ซึมซับความรื่นเริงรอบด้านแม้แต่น้อย

วันนี้จวนเฉิงกั๋วกงกับจวนเจิ้นกั๋วกงนัดหมายกันมาชมโคมไฟ หมิงหวาฉังเพิ่งจะลงจากรถม้าก็ถูกคนสกุลเฉิงที่มีไมตรีอันร้อนแรงเรียกตัวไป หมิงหวาจางลงจากหลังม้า ชั่วขณะที่คลาดสายตานางก็ถูกพาตัวไปแล้ว