ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 3-4

บทที่ 4 ทางออก

จบคำคล้ายอณูอากาศนิ่งสนิท เพียงได้ยินเสียงลมหิมะที่นอกทางระเบียง เจาไฉทนดูต่อไปไม่ไหวจึงลอบดึงเสื้อของหมิงหวาฉัง

“คุณหนู…”

“เจาไฉ อย่าก่อกวน เรื่องนี้สำคัญมาก” หมิงหวาฉังปัดมือเจาไฉออก ก่อนร่ายเหตุผลอย่างฉะฉาน “ใช่ว่าพี่รองไม่รู้ แต่ไหนแต่ไรเจ้าภาพงานเลี้ยงในเมืองลั่วหยางมักจะใจแคบ ให้ของว่างมาราวกับเลี้ยงนก กินคำเดียวก็หมดแล้ว หากอดทนแค่หนึ่งมื้อก็ช่างเถิด แต่นี่ต้องไปถึงสามวัน หากไม่พอกินข้าจะได้เตรียมตัวล่วงหน้าพกของกินไปด้วย”

นางชี้แจงอย่างหนักแน่นขึงขัง หมิงหวาจางถึงกับตอบไม่ได้ นั่นเพราะ…เขาเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่างานเลี้ยงครั้งนี้มีของว่างพอกินหรือไม่

ปกติไปงานเลี้ยงคงไม่มีใครไปเพื่อกิน หมิงหวาจางอึ้งงันไปชั่วขณะก่อนกล่าวว่า “ที่เจ้ากังวลก็มีเหตุผล ข้าไม่รอบคอบเอง เจ้าชอบกินสิ่งใดก็พกไปเพิ่มเถิด”

หมิงหวาฉังเพิ่งยิ้มพลางขานรับก็นึกถึงความฝันเมื่อคืน รู้สึกว่าตอนนี้คนที่น่าสงสัยน้อยที่สุดคือหมิงหวาจาง เขาคือยันต์คุ้มชีพของนางในอนาคตเชียว นางรู้สึกว่าจำเป็นต้องสานสัมพันธ์อันดีกับเขาไว้อย่างยิ่ง จึงรีบถามประจบ

“พี่รอง ท่านชอบกินสิ่งใด ร้านของว่างทุกแห่งในเมืองลั่วหยางข้าล้วนคุ้นเคย ท่านอยากกินรสชาติใดข้าจะช่วยท่านพกไปเอง!”

“ขอบคุณ แต่ไม่ต้อง” หมิงหวาจางปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

หมิงหวาฉังนึกว่าเขาขัดเขินจึงเอ่ยอย่างมีน้ำใจ “พี่รอง ท่านไม่ต้องเกรงใจกับข้า ได้ยินว่าเขตเมืองทางทิศใต้มีร้านหนึ่งเพิ่งเปิดใหม่ ทำขนมดอกเหมยได้หวานและสดชื่น ของหมดเป็นประจำ หากท่านอยากกินพรุ่งนี้ข้าจะให้จิ้นเป่าไปต่อแถวแต่เช้า รับรองว่าช่วยซื้อให้ท่านได้แน่นอน”

หมิงหวาจางรู้แล้วว่านางมีสาวใช้คนหนึ่งชื่อเจาไฉ หากอีกคนจะชื่อจิ้นเป่าก็ดูเหมือนไม่เหนือความคาดหมาย เขามองหน้านาง ในใจรู้ชัดเจนว่าเป็นนางต่างหากที่อยากกิน เดิมทีเขาคิดจะเตือนนางว่าในงานเลี้ยงที่คฤหาสน์เฟยหงให้ระวังวาจาการกระทำ อย่าเข้าใกล้คนแปลกหน้า จะได้ไม่ถูกหอบม้วนเข้าสู่การต่อสู้ภายในของสกุลหลี่กับสกุลอู่ ทว่าพอเขาเห็นสาวน้อยตรงหน้านี้สองตาเป็นประกายหมายจะไปกินเลี้ยงแค่นั้นจริงๆ เขาก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว

ในสมองนางมีแต่เรื่องกินดื่ม มีหรือจะไปไยดีจวิ้นอ๋องเหล่านั้น เขาพรูลมหายใจเบาๆ ก่อนตอบ “ข้าไม่กินรสหวานและไม่กินขนม เจ้าเตรียมของตนเองก็พอ ไม่ต้องห่วงข้า หนึ่งวันก่อนเดินทางข้าจะส่งคนมาตรวจรายการสัมภาระกับเจ้า ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่”

หมิงหวาจางมีใบหน้าเรียบเย็นสง่างาม หมดจดดั่งจันทราหลังฝน หมิงหวาฉังส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่กล้าตอแยเขาอีก

นางระทดท้ออยู่บ้าง หลายปีที่ผ่านมานางไม่สนิทสนมกับเขา แม้แต่จะแสดงความห่วงใยก็ถามไถ่ไม่ถูกจุด นางถึงกับไม่รู้ว่าเขาไม่กินรสหวาน

ใต้หล้านี้มีคนไม่ชอบกินรสหวานได้อย่างไรกันนี่

หมิงหวาจางกำชับหมิงหวาฉังเสร็จก็หันกายจากไป รอจนเขาเดินไปไกล เจาไฉค่อยกล้ายื่นหน้ามาแล้วเอ่ยเสียงเบา

“คุณหนู คุณชายรองช่างเคร่งขรึมยิ่งนัก เมื่อครู่เขาอยู่ บ่าวไม่กล้าพูดจาสักนิด”

หมิงหวาฉังต้องลมจนร่างสั่น กระชับคอเสื้อขนกระต่ายที่ฟูฟ่องก่อนกล่าวว่า “ใช่ นี่ถึงเรียกว่าสูงศักดิ์โดยกำเนิด น่าเกรงขามแม้ไร้โทสะ ฮัดเช่ย เร็วเข้า รีบกลับกันก่อน ข้าจะแข็งตายอยู่แล้ว!”