ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 5-6

มีหมิงหวาจางกับเซี่ยจี้ชวนอยู่ หมิงหวาฉังแค่ประคองเตาอุ่นมือไปก็พอ เซี่ยจี้ชวนมองสัมภาระห่อใหญ่ห่อเล็กในมือพวกบ่าวด้วยความสงสัยพลางถาม

“น้องหญิงรองนำสิ่งใดมาด้วย เหตุใดถึงมีสัมภาระมากเช่นนี้”

หมิงหวาฉังตอบอย่างเก้อเขิน “ความจริงแล้วไม่มีอะไร แค่นำของกินมาเล็กน้อย จึงแลดูมากไปบ้าง”

เล็กน้อย? เกรงว่าไม่ใช่แค่เล็กน้อยกระมัง หมิงหวาจางเลิกคิ้ว ไม่ได้เอ่ยปาก

เซี่ยจี้ชวนได้ยินว่าหมิงหวาฉังถึงกับนำของกินมาเองก็อึ้งงันไปเล็กน้อยก่อนหลุดยิ้ม “น้องหญิงรองไตร่ตรองรอบคอบจริงๆ เหตุใดข้าถึงลืมเรื่องนี้ไปได้”

หมิงหวาฉังโบกมือ “พี่เซี่ยเยินยอข้าเกินไปแล้ว ท่านกับพี่รองเป็นปัญญาชน สิ่งที่นำมาย่อมเป็นน้ำหมึกแห่งความรู้ ผิดกับข้าที่ในสมองมีแต่เรื่องกินดื่ม จึงทำได้เพียงไปถึงที่ใดก็กินที่นั่น พี่เซี่ยชอบกินขนมหรือไม่เล่า ข้าพกมาหลายรสชาติเชียว หากพี่เซี่ยไม่รังเกียจมากินด้วยกันก็ได้”

เซี่ยจี้ชวนยิ้มพลางตอบรับว่าดี จากนั้นก็เอ่ยว่า “น้องหญิงรองช่างน่าเอ็นดู ไม่เหมือนจิ่งจันเลยสักนิด”

“ดีอะไรของเจ้า” หมิงหวาจางมองเซี่ยจี้ชวนอย่างเย็นชา “นางเป็นสตรี ห้องของนางเจ้าเข้าได้หรือ”

เซี่ยจี้ชวนรู้สึกคาดไม่ถึง “พวกเราเป็นสหายสนิท ในใจข้านางก็เหมือนน้องสาวแท้ๆ มีอะไรต้องหลีกเลี่ยง”

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้” หมิงหวาจางไม่หวั่นไหว

เซี่ยจี้ชวนเห็นอีกฝ่ายยืนกรานเช่นนี้ก็จนคำพูดอยู่บ้าง “จิ่งจัน เจ้าเพิ่งอายุสิบหกปีเท่านั้น เหตุใดถึงทำตัวคร่ำครึเหมือนหนอนหนังสือเฒ่า”

หมิงหวาฉังกลัวว่าพวกเขาสองคนจะทะเลาะกันจึงรีบห้ามทัพ “ไม่เป็นไรๆ ข้าเตรียมของกินไว้ให้พี่รองด้วย ถึงเวลาข้าจะให้เจาไฉส่งไปที่ห้องของพี่รองแล้วกัน”

เซี่ยจี้ชวนตกตะลึง นึกว่าตนเองฟังผิดไป จึงเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ “เจาไฉ?”

“ถูกต้อง” หมิงหวาฉังกวักมือไปทางด้านหลัง “เจาไฉ รีบมาคารวะพี่เซี่ย”

เจาไฉวิ่งเหยาะๆ ตรงเข้ามา ประสานมือคารวะเซี่ยจี้ชวน “บ่าวคารวะคุณชายเซี่ยเจ้าค่ะ”

เซี่ยจี้ชวนพบว่าเจาไฉมีความหมายว่า ‘กวักเงิน’ อย่างที่เขาคิดจริงๆ ก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก นัยน์ตาดอกท้อมองไปทางหมิงหวาจางอย่างขบขัน หมิงหวาจางส่ายหน้าให้อีกฝ่ายเงียบๆ เป็นความหมายว่าอย่าพูดมาก จงให้เกียรติชื่อที่หมิงหวาฉังตั้ง เซี่ยจี้ชวนจึงกลั้นยิ้มแล้วเอ่ยกับหมิงหวาฉัง

“เหตุใดข้าถึงไม่ได้รู้จักน้องหญิงรองเร็วกว่านี้ น้องหญิงรองน่าสนใจเกินไปแล้ว” เขาพูดพลางกลอกตาใส่หมิงหวาจาง “ไม่เหมือนจิ่งจันสักนิดเดียว ทั้งชอบทำหน้าบึ้งตึงและน่าเบื่อ”

หมิงหวาจางคร้านจะแยแสเซี่ยจี้ชวน พวกเขาสองคนรู้จักกันมาหลายปี พูดโจมตีกันเองจนเคยปากเป็นเรื่องปกตินานแล้ว ทว่าหมิงหวาฉังฟังจบกลับแก้ต่างแทนหมิงหวาจางอย่างจริงจังยิ่ง

“พี่เซี่ย ท่านพูดเช่นนี้ไม่ได้ พี่รองของข้ายึดมั่นในหลักคุณธรรมของวิญญูชน วิญญูชนไม่เคร่งขรึมจะไม่น่ายำเกรง เขาเตือนก็เพราะหวังดีต่อข้า”

เซี่ยจี้ชวนประหลาดใจอีกครา เลิกคิ้วเหลือบมองหมิงหวาจาง พบว่าแม้แต่หมิงหวาจางเองยังแปลกใจไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงที่หมิงหวาฉังแก้ต่างให้เช่นนี้ เซี่ยจี้ชวนจึงถอนหายใจเบาๆ

“มีน้องสาวช่างดีเสียจริง ได้รับการปกป้องทุกเมื่อ เหตุใดข้าไม่ได้รับแบ่งน้องสาวมาสักคนหนอ”

ขณะที่หมิงหวาจางกำลังจะโต้กลับเซี่ยจี้ชวนว่าอย่ามารยา สีหน้ากลับพลันเคร่งขรึม มือข้างหนึ่งดึงหมิงหวาฉังมาอยู่ด้านหลังของเขา มืออีกข้างยกขึ้นสกัดด้านหน้าทันใด

หมิงหวาฉังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หางตาคล้ายเหลือบเห็นเงาสีน้ำตาลอ่อนกลุ่มหนึ่ง ไม่รอให้นางเห็นชัดว่าคือสิ่งใดก็ถูกหมิงหวาจางดึงหลบแล้ว

นางซวนเซไปด้านหลังสองก้าว หากไม่ใช่ข้อมือถูกหมิงหวาจางกุมอยู่ก็คงจะหกล้มไปแล้ว นางเงยหน้าด้วยความงงงัน แลเห็นหมิงหวาจางบังอยู่ด้านหน้านาง กุมฝักดาบด้วยมือเดียว ชุดยาวคอกลมลายหงส์มังกรสีชาดพอดีตัวเขา ช่วงเอวรัดกระชับด้วยสายคาดหนังสีดำ วาดเค้าโครงของหลังไหล่ที่ผึ่งผาย แขนขาที่เพรียวยาว และเอวสอบที่แข็งแกร่ง

สิ่งที่ตะปบอยู่ส่วนบนของฝักดาบเป็นสัตว์ที่ดูแปลกตาตัวหนึ่ง มีขนยาวสีน้ำตาลอ่อนทั้งร่าง สี่ขายาวล่ำสันประเปรียว คล้ายแมวทว่าตัวใหญ่กว่ามาก หมิงหวาฉังสบกับดวงตาสีเขียวเจ้าเล่ห์เย็นชาของสัตว์ตระกูลแมวเข้าก็ทำเอาตกตะลึง ตอนนี้เองหมิงหวาจางพลันควงฝักดาบ ฉวยจังหวะที่แมวใหญ่ตัวนี้เสียสมดุล ยกขาเตะใส่ท้องของมันโดยแรงแล้วถีบมันไปไกลๆ