ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 5-6

บทที่ 6 ได้รู้จัก

หมิงหวาฉังได้ยินชื่อ ‘เป่าเป่า’ ที่ทรงพลังชัดถ้อยชัดคำนั้นแล้วก็รู้สึกผิดปกติ นางมองไปทางหมิงหวาจางกับเซี่ยจี้ชวนอย่างตกตะลึง เซี่ยจี้ชวนก็ส่งยิ้มมาให้ มือชี้ไปทางเซอลี่ที่แยกเขี้ยวอยู่ตรงนั้น

เซอลี่ตัวนี้ยาวถึงสี่ฉื่อ** ยามกระโจนจะสูงเท่าคนหนึ่งคน เล็บบนอุ้งเท้าสี่ข้างแหลมคม เพียงหนึ่งอุ้งเท้าตะปบลงมาก็แปรสภาพหมิงหวาฉังให้เป็นซากได้ อาวุธสังหารที่คล่องแคล่วเหี้ยมโหดเช่นนี้…เหมือน ‘เป่าเป่า’ ตรงที่ใดกันแน่

หมิงหวาจางเบาเสียงอธิบายให้หมิงหวาฉังฟัง “เจียงหลิงผู้นี้…ตำราที่เคยอ่านมีอยู่จำกัด เขาได้รับเซอลี่กับเสือดาวมาแล้วรักหวงแหนอย่างยิ่ง จึงให้ตัวหนึ่งชื่อว่า ‘เป่าเป่า’ อีกตัวหนึ่งชื่อว่า ‘เป้ยเป้ย’***”

หมิงหวาฉังมุมปากกระตุก จากนั้นก็เข้าใจความรู้สึกตอนที่หมิงหวาจางได้ยินชื่อสาวใช้ของนาง

ฝีมือการตั้งชื่อระดับนี้ของเจียงหลิง…มีแต่ ‘เจาไฉจิ้นเป่า’ ของนางจึงจะเข้าท้าชิงได้

เจียงหลิงได้ยินบ่าวมาแจ้งข่าวก็รีบเร่งวิ่งออกมาดู ปรากฏว่าเห็นคนทำร้ายเป่าเป่าของเขาอยู่จริงๆ ก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ตวาดเสียงกร้าว

“เจ้าเป็นใครกัน ถึงกับกล้าลงไม้ลงมือกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของข้าซื่อจื่อ ยังไม่รีบหยุดมืออีก!”

ปกติกระบวนท่านี้ของเจียงหลิงได้ผลเสมอ ขอเพียงเขาแจ้งฐานะออกไป หากอีกฝ่ายไม่รีบค้อมกายประจบก็จะต้องรีบทิ้งธงถอยทัพ แม้กระทั่งผู้ตรวจการที่ทะนงตนที่สุดก็แค่กล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด ถึงอย่างไรเจียงหลิงก็เป็นบุตรชายคนโตของเจียงอันโหว ล่วงเกินเจียงอันโหวเท่ากับล่วงเกินองค์หญิงไท่ผิง หากองค์หญิงไท่ผิงไม่ชอบใจ เพียงไปพูดอะไรบางอย่างต่อหน้าฮ่องเต้ เช่นนั้นอีกฝ่ายก็รอเคราะห์ร้ายทั้งครอบครัวได้

ทว่าวันนี้กระบวนท่าของเจียงหลิงใช้ไม่ได้ผล แจ้งฐานะออกไปแล้วอีกฝ่ายกลับไม่หยุดมือ มิหนำซ้ำยังตวัดทวนถี่ยิ่งกว่าเดิม เจียงหลิงนึกว่าคนบ้านนอกผู้นี้ไม่เคยเห็นหน้าเขาจึงตะโกนแจ้งอย่างชัดเจนอีกรอบ

“ข้านายน้อยคือเจียงอันโหวซื่อจื่อเจียงหลิง เจ้ายังไม่รีบคุกเข่าขอให้ละเว้นอีก”

ชีวิตนี้เหรินเหยารำคาญพวกคุณชายไร้แก่นสารที่สุด โดยเฉพาะคนอย่างเจียงหลิงตัวไร้ประโยชน์ไร้ความรู้ความสามารถ แต่ได้รับทุกสิ่งเพราะเป็นบุรุษ นางควงทวนหนึ่งรอบ เอาทวนพู่แดงมาไพล่หลังแล้วยิ้มหยัน

“ที่แท้สัตว์ชั่วตัวนี้ก็เป็นของเจ้า เช่นนั้นข้าคุณหนูยิ่งต้องขจัดภัยแทนฟ้า!”

ไม่ทันจบคำนางก็เหวี่ยงแขนเงื้อทวนพู่แดงขึ้นสูง เพียงมองก็รู้ว่าออกแรงไม่น้อย เซอลี่สัมผัสได้ถึงอันตรายจึงรีบกวดฝีเท้าวิ่งไปทางเจียงหลิง ทว่าเหรินเหยามีหรือจะปล่อยให้มันหลบหนี สิ้นเสียงตวาดก้องก็ซัดทวนพู่แดงไปทางเซอลี่สุดแรง