ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 58

ขณะนี้พวกหมิงหวาฉังอยู่หน้าหอวิจิตรที่มีเสาคานสลักเสลาหลังนั้น ครั้นเห็นตัวอักษรคำว่า ‘หอเทียนเซียง’ บนแผ่นป้ายเหนือประตูใหญ่ชัดถนัดตาก็แน่ใจว่าคือที่นี่เอง เทียบกับหอคณิกาอื่นที่มีสตรีแต่งกายงดงามยืนอวดเรือนร่างอรชร ที่นี่ออกจะเงียบเหงาเกินไปบ้าง เจียงหลิงจึงต้องกระแอมกระไอแล้วจงใจถามเสียงดัง

“เอ๊ะ? เหตุใดหน้าประตูหอนี้ถึงไม่มีคนเลย”

สิ้นเสียงสงสัยที่เกินจริงของเจียงหลิง ในหอเทียนเซียงก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา ผู้ที่เดินนำหน้าคือสตรีผู้หนึ่ง นางอายุประมาณสามสิบกว่าปี ใบหน้าดุจเดือนเต็มดวง เรือนร่างอวบอัดได้รูป บนมวยผมเสียบดอกเสาเย่า* สีแดงขนาดใหญ่หนึ่งดอก เครื่องหน้าของนางก็ไม่ด้อย ทว่าผิวพรรณไม่ตึงกระชับ หางตาถึงขั้นปรากฏริ้วรอยแล้ว

เทียบกับวัยของนางนับว่าร่างกายทรุดโทรมเร็วเกินไปสักหน่อย ด้วยเหตุนี้จึงบั่นทอนความรู้สึกโดยรวมลงไม่น้อย แต่ก็พอจะเรียกได้ว่าเสน่ห์ยังคงมีอยู่

ครั้นมองเห็นเจียงหลิง สตรีร่างอวบอัดก็มีสีหน้าเบิกบาน เดินเข้ามาต้อนรับพร้อมเสียงหัวเราะเย้ายวน ทำให้เนื้อบนร่างกระเพื่อมตามเสียงหัวเราะนั้น

“ตายจริง ไม่ทราบว่าแขกผู้ทรงเกียรติมาเยือน บกพร่องมิได้มาต้อนรับแต่ไกล ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว ดูคุณชายไม่คุ้นหน้า คงมาเป็นครั้งแรกกระมัง” นางพูดจบก็อดไม่ได้ต้องลูบไล้ใบหน้าเจียงหลิงคราหนึ่ง ก่อนป้องปากยิ้มพราย “คุณชายหล่อเหลาจริงเชียว ข้าน้อยไม่ได้พบเจอคนหนุ่มที่โดดเด่นเช่นนี้มานานแล้ว”

ชั่วขณะนั้นเจียงหลิงรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบจะอาเจียนอาหารเมื่อคืนออกมา ทำหน้าบึ้งตึงจะหันกายจากไป แต่กลับถูกหมิงหวาฉังกับเหรินเหยายื้อยุดไว้ซ้ายขวาข้างละคน

หมิงหวาฉัง ‘ประคอง’ คุณชายของบ้านตนพลางถามแทนเขาอย่างกระตือรือร้นมีน้ำใจ “คุณชายของพวกเราเพิ่งมาเมืองฉางอัน จึงแวะมาหาความสำราญที่ย่านผิงคังฟาง หอของเจ้ามีสิ่งแปลกใหม่น่าสนุกหรือไม่”

แม่เล้าร่างอวบอัดผู้นั้นได้ยินถ้อยคำของหมิงหวาฉังก็เบิกตาโตกว่าเดิม คนหนุ่ม…มาเมืองฉางอันครั้งแรก…หาความสำราญ…สายตาที่แม่เล้ามองเจียงหลิงยิ่งแฝงความเมตตาเอ็นดู มองอย่างไรก็เห็นเป็นแพะอ้วนพีที่กำลังร้องตัวหนึ่ง

แม่เล้าเอ่ยยิ้มๆ “มีเจ้าค่ะ มีแน่นอน! ไม่ใช่ข้าน้อยคุยโว ทั่วทั้งย่านผิงคังฟางนี้ไม่มีหอใดรู้จักเล่นสนุกแปลกใหม่ยิ่งไปกว่าหอเทียนเซียงของข้าน้อยอีกแล้ว คุณชาย ข้างนอกหนาว มิสู้เข้ามาดื่มสุราอุ่นกายสักคำ”

เจียงหลิงอยากจะพูดเหลือเกินว่า ‘ไม่หนาว! ไม่ดื่ม! ไสหัวไป!’ แต่จนใจที่ร่างกายไม่เป็นของเขาเอง เขาไม่ได้อยากจะเข้าไปสักนิด แต่กลับถูกผู้ติดตามที่จงรักภักดีช่วยทำแทน ดึงเขาเข้าหอเทียนเซียงไปทันที

แม่เล้าเห็นเจียงหลิงก้าวเข้าประตูหอ รอยยิ้มของนางก็ยิ่งกว้างจนเห็นแต่ฟันไม่เห็นตา สาวเท้าเร็วรี่ผ่ากลางโถงใหญ่เข้าไปเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“เด็กๆ แขกผู้ทรงเกียรติมาแล้ว รีบลงมารับแขกเร็ว”

เจียงหลิงพบว่าตอนนี้หมิงหวาฉังดึงเขาไว้ไม่อยู่แล้ว ทว่าเหรินเหยาหญิงห้าวนี่เรี่ยวแรงไม่น้อย ขณะที่เขาประลองกำลังกับนาง พอเงยหน้าเห็นสตรีแต่งกายลายพร้อยใบหน้าดุร้ายกลุ่มใหญ่โบกผ้าเช็ดหน้ากรูกันเข้ามาหาเขา เขาก็ตกใจจนสะดุ้ง โผเข้ากอดเหรินเหยาที่อยู่ข้างกายแน่นทันที

“นางปีศาจ พวกเจ้าจะทำอะไร!”

พวกแม่นางที่ยังไม่มีแขกทั้งวันต่างกำลังแสดงฝีมือหมายจะจับแพะอ้วนพีตัวนี้ นึกไม่ถึงว่าแพะอ้วนพีกลับโผเข้าสู่อ้อมอกของบุรุษข้างกายเสียอย่างนั้น หากนี่เป็นบุรุษหนุ่มรูปงามก็แล้วไปเถิด ถึงกับเป็นบุรุษรูปโฉมอัปลักษณ์ มิหนำซ้ำยังหน้าเหลืองผอมแห้ง!