ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 61

นิ้วมือของเขาเย็นเฉียบเรียวยาว พอกดลงในกองแพรแดงยิ่งถูกขับเน้นให้แลดูคล้ายหยก เขาพลิกหาอย่างละเอียด ไม่นานนักนิ้วมือก็ชะงักเล็กน้อย ลูบคลำขอบผ้าช้าๆ

จริงด้วย เขาคาดเดาไม่ผิด แถบแพรแดงส่วนนี้ถูกคนเล่นอุบายเสียแล้ว เขาพิจารณาขอบผ้าอย่างถี่ถ้วน เส้นด้ายตรงนั้นกระตุกไปในทิศทางเดียวกันเหมือนถูกของมีคมตัดขาด

ดังนั้นจะต้องมีใครบางคนตัดแถบแพรแดงที่ซานฉาใช้ระบำให้สั้นลงช่วงหนึ่ง เมื่อนางกระโดดหอลงมาเท้าย่อมไม่อาจเหยียดถึงพื้น ถูกบีบคั้นให้หมุนวนกลางอากาศซ้ำๆ จนกระทั่งแถบแพรแดงทานรับไม่ไหวฉีกขาดกลางคัน

นี่จะเกี่ยวข้องกับคดีสังหารจางจื่ออวิ๋นเมื่อคืนหรือไม่ ที่แท้เป็นการจัดการบางอย่างของฆาตกรหรือเป็นการเอาคืนซานฉาเพราะนางล่วงเกินผู้อื่นไว้มากกันแน่ หมิงหวาจางมองดูชั่วครู่ก็วางแถบแพรแดงคืนที่เดิม

ทางด้านหมิงหวาฉังเห็นแม่เล้ากับพวกแม่นางบ้างจริงใจบ้างเสแสร้งปลอบโยนซานฉา จึงฉวยโอกาสนี้สังเกตสีหน้าของคนทั้งหมด การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าและการเคลื่อนไหวของร่างกายซื่อตรงกว่าปากของพวกนางมากนัก

หมิงหวาฉังสังเกตว่าอวี้ฉยงเองก็ลงมาจากชั้นสองแล้ว ทว่ายืนมองไกลๆ อยู่ตรงเชิงบันได ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ หมิงหวาฉังยังสังเกตเห็นหมิงหวาจางฉวยแถบแพรแดงที่ร่วงกองอยู่ขึ้นมาพลิกดูครู่หนึ่ง จากนั้นก็วางคืนที่เดิมราวกับไม่มีความสำคัญ

บนแถบแพรแดงมีอะไรอยู่ หมิงหวาฉังไม่ใช่คนขยัน จึงรู้จักใช้อุบายประหยัดแรงตนเองอย่างยิ่ง นางลอบขยับไปยังจุดที่เขายืนเมื่อครู่แล้วเก็บแถบแพรแดงขึ้นมาดูช้าๆ

เป็นแถบแพรแดงทั่วไปไม่ใช่หรือไร เมื่อครู่เขาดูอะไรของเขา

นางรู้ว่าตรงนี้มีคำตอบที่ถูกต้องซ่อนอยู่ จึงสงบใจสำรวจ พลิกดูสักพักก็คล้ายว่าพบบางอย่างเข้าแล้ว

เหตุใดขอบผ้าไม่เสมอกันเล่า ตอนอยู่ที่จวนกั๋วกงเคยดูเจาไฉตัดเย็บเสื้อ ตอนที่มีดตัดผ้ากลิ้งลงไป ต่อให้ขอบเฉก็ควรเฉเป็นเส้นตรง เหตุใดปรากฏเป็นรอยหยักได้ หรือว่ามีคนใช้กรรไกรเล่นอุบาย

นี่เป็นเรื่องที่ทำร้ายคนถึงชีวิตได้ เห็นซานฉายังคงคร่ำครวญอยู่กลางโถง หมิงหวาฉังก็รู้สึกว่าต้องบอกเรื่องนี้ต่อซานฉา จึงหอบแถบแพรแดงเดินไปทางเวที

“ซานฉา เมื่อคืนตอนที่เจ้าระบำสามารถเหยียดเท้าถึงพื้นได้อย่างราบรื่นใช่หรือไม่”

ซานฉาปาดน้ำตา สะอื้นพลางตอบ “แน่นอน แขกมากมายในโถงพร้อมใจกันปรบมือให้ข้าด้วย”

“เจ้ากลับห้องไปแล้วเคยใช้กรรไกรตัดแต่งแถบแพรแดงนี้หรือไม่”

หมิงหวาจางอยู่บนบันไดอีกฝั่งกำลังตรวจสอบสภาพพื้นที่ ได้ยินเช่นนี้ก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

วางเบาะแสไว้เบื้องหน้าสายตานางแล้วแท้ๆ ยังมองผิดได้ ไม่ใช่กรรไกร แต่เป็นอาวุธสั้นจำพวกมีดสั้นต่างหาก

ต่อให้ซานฉาเป็นพวกสมองปลา* ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ นางตาแดงถามอย่างตื่นตัว “มีอะไรหรือ”

หมิงหวาฉังชี้ไปที่ขอบผ้า “เจ้าดู ตรงนี้เหมือนถูกคนตัดแต่ง”

ซานฉาหยุดร่ำไห้ในชั่วพริบตา ยึดจับผู้อื่นหมายจะลุกขึ้นยืน แม่เล้ากลัวว่าขานางจะบาดเจ็บ กระทบการหาเงินในวันหน้า จึงรีบไปห้ามไม่ให้นางขยับตัว