ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 7

ฤดูเหมันต์ฟ้ามืดเร็ว รอจนยามที่หมิงหวาฉังออกจากห้องเสียทีนั้น สีท้องฟ้าเบื้องนอกก็หม่นแสงไปจนหมดสิ้น นางสวมชุดคลุมกันลม ถือโคมไฟมุ่งหน้าไปยังงานเลี้ยงต้อนรับ ยามที่ไปถึงสถานที่จัดงานเลี้ยงก็เห็นผู้คนคลาคล่ำชนจอกสุรากันครื้นเครงแล้ว

องค์หญิงไท่ผิงเป็นองค์หญิงผู้ทรงเกียรติที่สุดนับแต่กำเนิด เคยชินกับการเสพสุขฟุ้งเฟ้อ รักความสำราญและรู้จักหาความสำราญ งานเลี้ยงต้อนรับนี้นางไม่ได้จัดในเรือนที่มิดชิด แต่จัดแบบผสมกลางแจ้ง กินบริเวณโถงรับแขกกลางสวนดอกไม้ต่อเนื่องไปตามระเบียงทางเดินและศาลา ไม่ไกลกันคือผืนหิมะกับดงไม้ ให้ทั้งอารมณ์สุนทรีย์และใกล้ชิดธรรมชาติ

มีสาวใช้ประคองถาดสีทองเดินเรียงแถวไปตามทางระเบียง มีบุรุษสตรีในอาภรณ์งามหรูรวมกลุ่มสนทนา มีกวีจิตรกรตวัดพู่กันรังสรรค์ผลงาน ท่ามกลางภูเขาหิมะโถงวิจิตรโคมไฟแขวนสูงมีดงบุปผามวยผมงามแซมปิ่นระย้า ทำให้บรรยากาศของยุคสมัยที่เฟื่องฟูแผ่มาปะทะใบหน้า

หมิงหวาฉังเข้ามาในงานแล้วก็พบหมิงหวาจางอย่างง่ายดาย ไม่มีสาเหตุอื่น ต่อให้อยู่ในงานเลี้ยงที่ชุมนุมไปด้วยผู้มีความสามารถ รูปโฉมท่วงทีของเขาก็ยังคงโดดเด่น เขายืนอยู่ข้างทิวสนที่ปกคลุมด้วยหิมะ ไม่ต้องมีเครื่องประดับใดๆ แค่ชุดแพรกับเสื้อคลุมขนเตียว* ที่มีอยู่ทั่วงานก็กลายเป็นสิ่งขับเน้นให้เขาไปในชั่วพริบตา

สิ่งที่เรียกกันว่าสง่าราศีนี้อธิบายได้ยากยิ่ง ยามที่คนหนึ่งกลุ่มยืนอยู่ด้วยกัน ต่อให้ผู้อื่นแต่งตัวพิถีพิถันก็ตระการตาไม่เท่าเขาที่ตรึงมวยผมด้วยปิ่นปักผมหยกเรียบง่ายอันเดียว

หมิงหวาจางร่างสูง เขารู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้ เพียงเหลียวหลังไปก็มองเห็นหมิงหวาฉัง เซี่ยจี้ชวนมองตามสายตาของหมิงหวาจางก่อนเอ่ยยิ้มๆ

“น้องหญิงรองมาแล้ว!”

บุรุษรอบข้างถามไถ่ทันทีที่เห็นเสื้อผ้าของหมิงหวาฉังกับหมิงหวาจางลวดลายเดียวกันทุกกระเบียดนิ้ว “นางคือ…”

หมิงหวาจางแปลกใจไม่น้อยที่เห็นหมิงหวาฉังมาร่วมงาน ส่งสายตาให้นางมายืนข้างกายเขา ก่อนเอ่ยแนะนำกับคนอื่นๆ

“นางคือน้องสาวฝาแฝดของข้า เอ้อร์เหนียง”

หมิงหวาฉังประสานมือคารวะ “คารวะคุณชายทุกท่าน”

เหล่าคุณชายไม่มีภาพจำเกี่ยวกับบุตรสาวคนที่สองของจวนเจิ้นกั๋วกง แต่เมื่อบอกว่าเป็นน้องสาวฝาแฝดของหมิงหวาจางก็รู้จักแล้ว พวกเขาเผยสีหน้าตระหนักรู้ กวาดตามองหมิงหวาฉังก่อนถามอย่างประหลาดใจ

“คุณหนูรองลึกลับจริงเชียว เหตุใดเมื่อก่อนถึงไม่เคยเห็นเลยเล่า”

ไม่เหมาะที่พวกเขาจะติชมรูปโฉมของหมิงหวาฉังต่อหน้าหมิงหวาจาง กระนั้นก็เห็นได้ชัดว่ารูปโฉมของหมิงหวาฉังเหนือกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก ฝาแฝดหงส์มังกรของจวนเจิ้นกั๋วกงนี้ลือเลื่องไปทั่วเมืองหลวง เมื่อก่อนได้พบแต่มังกรไม่พบหงส์ พวกเขาจึงหลงนึกว่าหมิงหวาฉังคงอัปลักษณ์เสียจนอับอายที่จะออกมาข้างนอก ไม่คาดคิดว่าสาวน้อยผู้นี้จะงามพิลาสยิ่ง

หมิงหวาฉังพยายามสรรหาคำตอบให้ดูดี เพราะกระดากที่จะตอบว่านางไม่รักความก้าวหน้าจนคร้านจะออกจากจวน

“อุปนิสัยข้ารักความสงบเงียบ ออกมาข้างนอกน้อยครั้ง เป็นที่ขบขันของทุกท่านแล้ว”

อยู่ต่อหน้าสาวน้อยที่งดงามอ่อนหวานน่ารักเพียงนี้ใครกันจะหักใจตำหนิได้ลง คุณชายทั้งหลายรีบพากันบอกว่าเงียบเรียบร้อยนั้นดีอยู่แล้ว มีคนหนึ่งหมายจะเลียบเคียงว่านางหมั้นหมายแล้วหรือไม่ จึงเอ่ยอย่างล้อเล่น