ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 7

“จิ่งจัน เจ้าใจแคบจริงๆ มีน้องสาวน่าเอ็นดูเพียงนี้กลับซ่อนไว้ในจวน ไม่ยอมให้พวกเรารู้”

คิ้วตาของหมิงหวาจางไม่แม้แต่จะขยับ รอบทิศอึกทึกคึกคัก ผิดกับเขาผู้มีดวงตาดำขลับนิ่งเย็น หนังตาสองชั้นนั้นเรียวยาวราวขุนเขาที่ใช้น้ำหมึกวาด ในตวัดนอกเชิด หางตาผ่อนคลาย ทว่าแฝงนัยท้าทายเล็กน้อย ยามที่เขาไม่พูดจาไอยะเยือกดุจผู้มีฐานะสูงกว่าก็จะพุ่งตรงมาทันใด

เขาผิวขาว เมื่อสวมชุดสีชาดยิ่งแลดูดั่งจันทร์เย็นกระจ่าง เขาไม่ไยดีวาจาล้อเล่นของคนรอบข้างสักนิด เพียงหลุบตาลงแล้วเอ่ยกับหมิงหวาฉัง

“เจ้าเพิ่งเข้ามาในงาน ยังไม่ได้คารวะเจ้าภาพกระมัง ข้าจะไปเข้าเฝ้าองค์หญิงไท่ผิงเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

จริงอยู่ว่าหมิงหวาฉังไม่ค่อยสนิทสนมกับหมิงหวาจาง แต่ก็รู้สึกได้โดยพลันว่าเขาไม่พอใจคนกลุ่มนี้ ต้องการจะพานางไปจากที่นี่ นางจึงยิ้มตามมารยาทให้เซี่ยจี้ชวนกับคุณชายที่เหลือแล้วขานรับเสียงใส

“ดียิ่ง ขอบคุณพี่รองยิ่งนัก”

พี่ชายน้องสาวหันกายเดินห่างออกไป สองคนนี้สวมชุดสีเดียวกัน เพียงแต่ผู้หนึ่งสูงกว่าผู้หนึ่งเตี้ยกว่า ผู้หนึ่งตัดเย็บเรียบง่ายผู้หนึ่งชายกระโปรงงามตา เดินเคียงไหล่กันไปช่างเหมาะสมกันอย่างยิ่ง บุรุษที่เหลือมองดูอยู่ด้านหลังก็พากันอุทาน

“มีฝาแฝดเป็นน้องชายหรือน้องสาวสักคนช่างดีเสียจริง ไม่ว่าจะไปที่ใด ถึงบังเอิญพบเจอกันก็บอกผู้อื่นได้ว่าพวกเขามีที่มาเดียวกัน ใกล้ชิดกันกว่าผู้อื่นโดยกำเนิด”

“จะว่าไปแล้วข้านึกว่าน้องสาวของหมิงหวาจางเป็นคนงามเย็นชาเหมือนพี่ชายเสียอีก ไม่คิดว่าจะตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง รูปโฉมและอุปนิสัยล้วนอ่อนหวานอย่างยิ่ง”

“ก็จริง พวกเขาพี่น้องแม้เป็นฝาแฝดหงส์มังกร แต่ดูไม่คล้ายกันสักนิด”

เซี่ยจี้ชวนถอนสายตาจากกลุ่มคนแล้วคลี่ยิ้มบางๆ พลางเอ่ยชวน “ดูเหมือนการประชันกวีทางนั้นครึกครื้นยิ่ง พวกเราไปดูสักหน่อยเถิด”

เหล่าคุณชายขานรับ คนทั้งกลุ่มเดินอย่างกระฉับกระเฉงมุ่งหน้าไปยังซุ้มโคมไฟ ส่วนหมิงหวาจางพาหมิงหวาฉังเดินขึ้นทางระเบียงซึ่งอยู่ทิศทางตรงข้ามกับพวกเซี่ยจี้ชวนพลางถาม

“เหตุใดเจ้าถึงออกมาเล่า”

หมิงหวาฉังตอบ “อุตส่าห์ขึ้นเขามาแล้ว อยู่แต่ในห้องตลอดคงไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ควรออกมาคารวะเจ้าภาพ”

หมิงหวาจางกล่าว “ข้าจะพาเจ้าไปเข้าเฝ้าองค์หญิงไท่ผิง จากนั้นจะส่งเจ้าไปห้องอุ่น* ที่นั่นส่วนใหญ่มีแต่สตรีที่ยังไม่ออกเรือน พวกเจ้าแม่นางน้อยน่าจะคุยกันได้มากกว่า”

อันที่จริงหมิงหวาจางอายุเท่ากับหมิงหวาฉัง แต่เขาชอบใช้คำว่า ‘พวกเจ้าแม่นางน้อย’ วางตัวเป็นผู้อาวุโสในทุกเรื่อง นางก็พยักหน้ารับ ว่าง่ายอย่างยิ่ง

“ดี”

ตอนนี้องค์หญิงไท่ผิงพักผ่อนอยู่ที่เรือนใหญ่ด้านหลัง ด้วยฐานะของนางไม่จำเป็นต้องออกมาสนทนากับผู้อื่น อยากจะพบใครก็เรียกไปพูดคุยได้โดยตรง ไม่นานนักหมิงหวาจางก็มาถึง เขากวาดตามองประตูหน้าต่างที่ปิดสนิท ก่อนเอ่ยกับสาวใช้ประจำเรือนใหญ่โดยไม่แสดงสีหน้าท่าทางใด

“ข้าคือหมิงหวาจางจากจวนเจิ้นกั๋วกง พาน้องสาวมาคารวะองค์หญิงไท่ผิง รบกวนแจ้งด้วย”

ผ่านไปครู่หนึ่งสาวใช้ผู้นั้นก็กลับมานำทาง “องค์หญิงประทับอยู่ด้านใน เชิญคุณชายกับคุณหนู”

หมิงหวาฉังเดินตามหลังพี่ชายเข้าไปในโถง เพิ่งจะก้าวเข้าประตูกลับถูกกลิ่นกำยานที่อบอวลโถงรมจนเกือบจะหลุดจาม นางลอบย่นจมูกเพื่อข่มอาการระคายเคือง ตอนที่จะทำความเคารพหางตานางเหลือบมองในโถง จากนั้นก็ต้องแปลกใจที่พบว่านอกจากองค์หญิงไท่ผิงแล้วยังมีคนหนุ่มอีกสองคน

หมิงหวาจางคล้ายไม่เห็นท่าทีของนาง ประสานมือทำความเคารพอย่างเยือกเย็น “กระหม่อมถวายบังคมองค์หญิงไท่ผิง หลินจืออ๋อง ปาหลิงอ๋อง”

นี่คือบุตรชายของหวงฉู่…หลินจืออ๋องกับปาหลิงอ๋องหรือ หมิงหวาฉังลอบประหลาดใจ นางรีบทำความเคารพพร้อมกับพี่ชายโดยไม่กล้าเผยอารมณ์ใดบนใบหน้า