ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 49.1-49.3

บทที่ 49.3 ชมบุปผาผ่านสายน้ำ

วันรุ่งขึ้นเป็นวันคล้ายวันเกิดของชายาเฒ่า จวนไหวหลิงจวิ้นอ๋องครึกครื้นเป็นที่สุด งานเลี้ยงสายน้ำไหล จัดถึงสามวัน ทั้งประตูหน้าประตูหลังล้วนมีบ่าวชายโปรยลูกอมและเศษเงินแก่ผู้ที่ผ่านไปมา ฝูงชนต่างส่งเสียงอึกทึกไม่หยุด คณะงิ้วแสดงตั้งแต่เช้าจรดเย็น เนื่องจากรัชทายาทมาร่วมงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดครั้งนี้ บุคคลใหญ่โตที่มาร่วมอวยพรจึงเพิ่มมากขึ้น ตรงประตูมีบ่าวชายหนึ่งคนคอยขานชื่อและอ่านรายการของขวัญโดยเฉพาะ ตลอดทั้งวันเสียงอันดังกังวานและทอดยาวของเขามีเวลาให้หยุดพักน้อยนัก เรียกได้ว่าแขกเหรื่อคับคั่งอย่างแท้จริง

ครั้นมีคนมามากเข้าไม่ว่าแขกหรือเจ้าภาพล้วนถูกทำเอาสับสนตาลาย ย่อมไม่มีแรงไปสนใจว่ามีใครบ้าง ส่วนทางรัชทายาทในช่วงเวลานี้ก็ให้คนไม่น้อยเข้าเฝ้าเป็นพิเศษเพราะวันคล้ายวันเกิดของชายาเฒ่า

ยามบ่ายวันสุดท้ายของงานเลี้ยงสายน้ำไหลมีการจัดเวทีแสดงงิ้วที่สวนบุปผาด้านหลัง ชายาเฒ่าพาแขกเหรื่อทั้งโขยงมาชม เวทีตั้งอยู่ตรงใจกลาง รอบด้านมีหอล้อม ไหวหลิงจวิ้นอ๋องและแขกบุรุษอย่างพวกรัชทายาทนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ชายาเฒ่ากับบรรดาฮูหยินและคุณหนูนั่งอยู่อีกฝั่ง

ฉู่จิ่นเหยาไม่รู้สึกกระตือรือร้นใดๆ ต่อสิ่งเหล่านี้ นางนั่งตรงตำแหน่งที่นั่งพลางเหม่อลอยไปตามปกติ ทันใดนั้นข้อศอกก็ถูกคนสะกิด

“ไยเจ้ายังมัวเหม่อลอยอยู่อีก!” เซี่ยนจู่จ้องฉู่จิ่นเหยาอย่างไม่พอใจ

ฉู่จิ่นเหยาได้สติกลับมา รู้สึกงุนงง “มีอะไรหรือ”

เซี่ยนจู่ขยับปาก สุดท้ายก็มิได้พูดอะไร แต่กลับจับแขนฉู่จิ่นเหยาทำท่าจะลากออกไปข้างนอก “ข้าอยากออกไปสูดอากาศ เจ้าไปเป็นเพื่อนข้าที”

“หากท่านอยากออกไปก็ให้พี่หญิงหยางไปเป็นเพื่อนเถิด ข้าคร้านจะเดิน”

“ไม่ได้ ข้าบอกให้เจ้าไปเจ้าก็ต้องไป”

ฉู่จิ่นเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ชอบท่าทีเช่นนี้ของเซี่ยนจู่อย่างยิ่ง ในหมู่สหายร่วมเรียนทั้งสาม ฉู่จิ่นเหยาไม่รู้เช่นกันว่าตนเองเป็นที่ถูกใจเซี่ยนจู่ได้อย่างไร เซี่ยนจู่ชอบลากนางให้ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ฉู่จิ่นเมี่ยวกับหยางฉี่สยาอิจฉาริษยาในเรื่องนี้อย่างยิ่ง แต่ฉู่จิ่นเหยากลับรู้สึกอึดอัด เซี่ยนจู่ทำเช่นนี้เกรงว่าคงมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากชาติกำเนิดของนางกระมัง คุณหนูตระกูลมั่งคั่งมีอยู่ทุกหนแห่ง ทว่าคุณหนูที่เติบโตมาในครอบครัวชาวนาเพราะถูกอุ้มผิดตัวกลับเป็นของประหลาดหายาก ท่าทีที่เซี่ยนจู่ปฏิบัติต่อนางในเวลาส่วนใหญ่จึงเหมือนปฏิบัติกับของเล่นหายาก

แต่เซี่ยนจู่ผู้นี้เป็นดวงใจของชายาจวิ้นอ๋อง ใครจะกล้าต่อว่านางกันเล่า ฉู่จิ่นเหยาได้แต่ลุกขึ้นตามแรงของเซี่ยนจู่พลางพูดขึ้น

“ก็ได้ ท่านไม่ต้องดึงแล้ว ข้าตามท่านออกไปก็ได้”

ฉู่จิ่นเมี่ยวคอยให้ความสนใจฉู่จิ่นเหยาอย่างไม่เป็นที่สังเกตอยู่ตลอดเวลา เมื่อนางเห็นฉู่จิ่นเหยาลุกขึ้น ภายนอกดูนิ่งเฉย แต่ครั้นฉู่จิ่นเหยาเดินออกประตูไป นางก็โน้มกายไปถามหยางฉี่สยาทันที

“เซี่ยนจู่กับน้องหญิงห้าออกไปทำอะไร”

หยางฉี่สยาหันไปมองคราหนึ่งก่อนตอบโดยไม่ทันคิด “ไม่รู้ เมื่อครู่ข้าคล้ายจะเห็นรัชทายาทเสด็จออกไป พวกเซี่ยนจู่อาจจะเบื่อเช่นกันจึงออกไปสูดอากาศกระมัง”

ฉู่จิ่นเมี่ยวส่งเสียงเป็นเชิงรับรู้คำเดียว แต่ภายในใจกลับคิดว่าที่แท้พวกนางก็ตามรัชทายาทออกไป

นางอดทนนั่งอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ

หลังจากฉู่จิ่นเมี่ยวออกไป หยางฉี่สยาก็กวาดตามองแผ่นหลังของฉู่จิ่นเมี่ยวโดยปราศจากอารมณ์

ฉู่จิ่นเหยาถูกเซี่ยนจู่ลากให้เดินมา ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล ต่อมานางจึงหยุดฝีเท้าลงแล้วมองเซี่ยนจู่อย่างระแวดระวัง

“เซี่ยนจู่ ท่านจะทำอะไร”

“ข้าแค่ออกมาสูดอากาศตากลมเท่านั้น”

“สวนบุปผาใหญ่ปานนี้ไปรับลมที่ใดก็ได้ เหตุใดท่านต้องเดินมาทางนี้ท่าเดียวเล่า”

ฉู่จิ่นเหยาสายตาดุดัน เซี่ยนจู่ถูกสายตาของนางทำเอาหวาดผวาก่อนตอบเสียงเบา “เมื่อครู่ข้าเห็นรัชทายาทออกมาเช่นกัน เจ้าไม่อยากรู้หรือว่ารัชทายาทเป็นคนเช่นไร พวกเราลอบตามไปดูสักครา คราเดียวก็พอ!”

“ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!” ฉู่จิ่นเหยาร้องอย่างตกใจ “ท่านรู้หรือไม่ว่าถ้าถูกใครจับได้จะมีโทษเช่นไร”

เซี่ยนจู่เบ้ปากอย่างไม่แยแส “ถึงอย่างไรก็ไม่ถูกใครจับได้แน่ ข้าดูแค่คราเดียวจะเป็นไรไป”

ฉู่จิ่นเหยาเพลิงโทสะปะทุแล้วจริงๆ นางพลิกมือคว้าข้อมือเซี่ยนจู่ไว้จะลากอีกฝ่ายกลับไป “ข้าอธิบายเหตุผลกับท่านไม่ได้แล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ให้พระชายาจัดการก็แล้วกัน”

เซี่ยนจู่เดือดดาล ตวาดออกมาทันที “เจ้ากล้ารึ!”

“ท่านก็ดูเอาเองว่าข้ากล้าหรือไม่”

เซี่ยนจู่โมโหจนเต้นเร่าๆ นางขืนกายอย่างเอาเป็นเอาตายไม่ยอมเดิน มิหนำซ้ำยังหันหน้ากลับไปด่าบ่าวหญิงที่ตามมาด้วย

“พวกเจ้าตาบอดกันแล้วหรือ นางล่วงเกินเบื้องสูงเช่นนี้ พวกเจ้าไม่เห็นหรือไร ระวังเถิด ข้าจะฟ้องท่านแม่ข้า ให้นางขายพวกเจ้าไปอยู่หอคณิกา!”

ฉู่จิ่นเหยาได้ยินก็ยิ่งโมโห หอคณิกาอะไร นี่เป็นถ้อยคำที่คุณหนูยังไม่ออกเรือนสมควรพูดหรือ บ่าวหญิงที่เหมือนสาวใช้ใหญ่คนหนึ่งด้านหลังเซี่ยนจู่พูดขึ้น

“เซี่ยนจู่ คุณหนูห้ากล่าวได้มีเหตุผล ท่านลอบดูบุรุษคนนอกเช่นนี้ผิดจารีต กลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“บังอาจ!” เซี่ยนจู่โมโหจนสั่นไปทั้งกาย “พวกเจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกับกล้ามาสั่งสอนข้า!” ว่าแล้วนางก็ก้มหน้ากัดมือฉู่จิ่นเหยา

ฉู่จิ่นเหยาไม่ทันระวัง รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือ แรงที่มือจึงคลายออกทันที เซี่ยนจู่อาศัยจังหวะนี้หนีออกมา ทำเสียงถ่มน้ำลายใส่ฉู่จิ่นเหยาอย่างเคียดแค้นก่อนจะหันกายวิ่งไปข้างหน้า

บ่าวหญิงของเซี่ยนจู่ต่างตกใจจนสะดุ้ง เซี่ยนจู่วิ่งไปไกลแล้ว พวกนางจะมัวสนใจความเป็นความตายของฉู่จิ่นเหยาได้อย่างไร ต่างก็กวดฝีเท้าไล่ตามเจ้านายไปทันที