ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 3 บทที่ 166-บทที่ 167

บทที่ 166

ควันสีขาวลอยอวลขึ้นจากน้ำชาที่หกกระจายเต็มพื้นระลอกหนึ่ง

เฉียวเจามองโอวหยางเวยอวี่ พลางเปล่งเสียงกล่าวคำหนึ่ง “ยาเบื่อหนู?”

โอวหยางเวยอวี่ชักสีหน้าทันควัน “ท่าน…”

เฉียวเจาก้มลงเก็บถ้วยน้ำชาขึ้น ก่อนจะตวัดข้อมือโยนมันลงทะเลสาบที่ขุดขึ้นไม่ไกลนัก

เสียงของตกน้ำทำให้นกน้ำที่งีบหลับอยู่ตกใจตื่นรีบกระพือปีกบินหนีไป ขนนกหลายเส้นหลุดร่วงลงลอยคว้างอยู่เหนือผิวน้ำที่กระเพื่อมออกไปเป็นวงๆ

“คุณหนูโอวหยาง น้ำชานี้จะเตรียมให้คุณหนูหลันกระมัง”

“ท่านเห็นแล้วหรือ” หลักฐานวางยาพิษโดนเฉียวเจาทำลายทิ้งไป โอวหยางเวยอวี่หาได้รู้สึกซาบซึ้งใจแต่อย่างใด กลับทำหน้ามึนตึง “คุณหนูหลีซาน ไยท่านต้องยุ่งไม่เข้าเรื่องด้วย”

เฉียวเจากะพริบตาปริบๆ

โอวหยางเวยอวี่สืบเท้าขึ้นหน้าก้าวหนึ่งพลางถามไล่เลียง “หรือท่านเห็นว่าหลันซีหนงเป็นหลานสาวของหลันซานและบุตรสาวของหลันซงเฉวียน เลยคิดจะประจบประแจงนาง”

พอเห็นเฉียวเจาไม่พูดไม่จา นางยิ่งฉุนเฉียวมากขึ้น กัดริมฝีปากกล่าวต่อ “ท่านรู้หรือไม่ว่าปู่และบิดาของนางกระทำเรื่องชั่วร้ายมามากมายเท่าไร หลันซานปรักปรำใส่ร้ายขุนนางสุจริตว่าฉ้อราษฎร์บังหลวง ฝ่าฝืนอาญาบ้านเมืองได้โดยไร้ความเมตตาปรานีแม้แต่น้อยนิด หลันซงเฉวียนก็ยิ่งเจ้าเล่ห์อำมหิต ท่านพ่อข้าเคยพูดว่าอุบายต่ำช้าให้ร้ายขุนนางสุจริตของหลันซานพวกนั้น เขาแทบจะเป็นคนต้นคิดทั้งสิ้น! วันนี้ข้าจะวางยาพิษสังหารหลันซีหนง เหตุใดท่านต้องเข้ามาขวางด้วย”

“คงจะเป็นเพราะได้นิสัยชอบยุ่งไม่เข้าเรื่องจากบิดาของข้ากระมัง” เฉียวเจาพูดเอื่อยๆ ไม่ใส่ใจน้ำเสียงฉุนเฉียวของอีกฝ่ายสักนิด

โอวหยางเวยอวี่นิ่งขึงไป ท่าทางก้าวร้าวคุกคามพลันอ่อนลงกะทันหัน

เรื่องที่บิดาของคุณหนูหลีซานโต้เถียงทวงความชอบธรรมกับองครักษ์จินหลินเพื่อรักษาเกียรติยศอันน้อยนิดให้ท่านพ่อของนาง ในสายตาของคนอื่นจะมิใช่ยุ่งไม่เข้าเรื่องหรอกหรือ

เด็กสาวมิใช่คนที่ไม่รู้ดีชั่ว วันนี้นางตัดสินใจวางยาพิษสังหารหลันซีหนงก็เตรียมใจแต่แรกว่าต้องตายอย่างแน่นอน แท้ที่จริงคุณหนูหลีซานหยิบถ้วยน้ำชาพิษไปเพื่อช่วยนาง ตอนนี้ยังตอบกลับนางด้วยถ้อยคำนี้ ทำให้นางจนวาจาแล้วจริงๆ

โอวหยางเวยอวี่ยกมือลูบดวงตา ห้ามน้ำตามิให้ไหลลงมา

นางร้องไห้ไม่ได้ ตั้งแต่วันที่ท่านพ่อถูกองครักษ์จินหลินจับตัวไป นางก็ร้องไห้มากพอแล้ว

“คุณหนูหลีซาน ข้ารู้ว่าท่านปรารถนาดี แต่ข้าหวังว่าท่านจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในวันนี้ ข้าปลงใจแน่วแน่แล้ว วันนี้จะไม่ปล่อยให้หลันซีหนงมีชีวิตรอดกลับไปเป็นแน่ ถ้าท่านจะขัดขวางอีกก็เท่ากับส่งเสริมคนเลวก่อกรรมทำชั่ว!”

สีหน้าของเฉียวเจาสงบนิ่งดุจเดิม นางส่งยิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมเอ่ย “คุณหนูโอวหยาง ความจริงข้าไม่ใคร่เข้าใจเท่าใดนัก อยากขอคำชี้แนะสักหน่อย”

“ว่ามาสิ” ความรู้สึกในใจของโอวหยางเวยอวี่ที่มีต่อเฉียวเจานั้นสลับซับซ้อนมาก

เพราะหลีกวงเหวินยื่นมือช่วยบิดาของนาง ยังมีการแสดงความสามารถอันล้ำเลิศน่าทึ่งของเฉียวเจาก่อนหน้านี้ รวมถึงเรื่องที่หยิบน้ำชาพิษไป ส่งผลให้นางรู้สึกเชื่อถือเฉียวเจาอยู่ลึกๆ เพิ่มขึ้นตามสัญชาตญาณ ซึ่งนางเองก็ยังไม่รู้ตัว

“เมื่อครู่คุณหนูโอวหยางพูดถึงความชั่วร้ายต่างๆ นานาของสมุหราชเลขาธิการหลันซานกับบุตรชายของเขาหลันซงเฉวียน ทว่าเรื่องพวกนี้เกี่ยวอันใดกับหลันซีหนงหรือ”

“จะไม่เกี่ยวกันได้อย่างไร ถ้าหลันซีหนงไม่ใช่หลานสาวของสมุหราชเลขาธิการ อาศัยอะไรถึงได้เสวยสุขถูกห้อมล้อมไปด้วยพวกพ้องบริวารมากมาย ในเมื่อนางได้รับเกียรติยศบารมีจากปู่และบิดา จะไม่สมควรแบกรับผลลัพธ์เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งเหล่านี้หรือ ที่แท้คุณหนูหลีซานเป็นคนใจดีพร่ำเพรื่อเช่นนี้นี่เอง”

“หาใช่เป็นความใจดีพร่ำเพรื่อไม่ ข้าเพียงรู้สึกว่าคุณหนูโอวหยางให้ความสำคัญผิด ต่อให้วันนี้ท่านวางยาพิษสังหารหลันซีหนง จะเกิดประโยชน์อะไรต่อเรื่องของบิดาท่านได้หรือ”

โอวหยางเวยอวี่นิ่งงันไปกับคำถามนี้ นางกัดริมฝีปากกล่าวตอบ “อย่างน้อยทำให้หลันซานกับบุตรชายได้รู้ซึ้งว่าความเจ็บปวดของการสูญเสียคนในครอบครัวว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

เฉียวเจาหัวร่อเบาๆ

“นี่มีอันใดน่าขัน”