ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

นางถ่วงเวลามาจนอายุสิบแปดถึงถูกท่านปู่ที่ป่วยหนักบังคับให้กลับเมืองหลวงออกเรือนไปกับบุตรชายคนรองของจิ้งอันโหว

สามีที่เพิ่งแต่งงานกับนางยังมิทันได้เปิดผ้าแดงคลุมหน้าเจ้าสาวก็รับคำสั่งไปออกศึกในวันงานพิธีมงคล ต่อมาไม่นานท่านปู่ก็ล่วงลับ ด้วยเหตุนี้ตลอดช่วงที่อยู่ในจวนจิ้งอันโหวนั้น นางพบปะคนภายนอกน้อยครั้งมาก ส่วนสามคนเบื้องหน้านี้ นางรู้จักแค่ฉือชั่นผู้เดียว มิหนำซ้ำสถานที่ที่ได้รู้จักกันยังเป็นที่จยาเฟิง

บุรุษชุดสีน้ำเงินไม่สังเกตเห็นว่าเฉียวเจาพินิจดูตนอยู่ เขาเอ่ยปากพูด “ที่นี่หาใช่เมืองหลวงไม่ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้ว่าการเป็นผู้ใด สือซี หากข้าจำได้ไม่ผิด สามปีที่แล้วเจ้าเคยมาที่จยาเฟิงกระมัง”

ฉือชั่นพยักหน้า “อื้อ ตอนนั้นยังได้ดื่มน้ำชากับนายอำเภอจยาเฟิง มาหนนี้ข้าได้ข่าวแว่วๆ ว่าเขาย้ายมารับตำแหน่งที่เป่าหลิงแล้ว”

โจรค้าทาสได้ยินว่าฉือชั่นรู้จักกับผู้ว่าการ มีหรือจะกล้าราวีหาเรื่องอีก ฉวยโอกาสคนอื่นพูดคุยกันก้าวขาจะออกวิ่งหนีไป

บุรุษชุดสีเขียวซึ่งไม่ปริปากพูดมาโดยตลอดเงื้อเท้าถีบเขาจนหงายหลังล้มลงกับพื้น พลางกล่าวเสียงเย็น “ดูท่าว่าเจ้าคนผู้นี้จะเป็นโจรค้าทาสจริงๆ”

เฉียวเจาพูดเสียงดัง “ละเว้นเขาไม่ได้! เจ้าโจรค้าทาสผู้นี้ปั้นหน้าซื่อไร้พิษสงล่อลวงสตรีและบุตรสาวดีๆ ของชาวบ้านไปตั้งมากมายเท่าไรก็สุดรู้ ข้าโชคดีถึงได้ท่านอาช่วยเอาไว้ เกรงว่าหญิงสาวคนอื่นคงจะ…”

ฝูงชนที่มุงดูอยู่ได้ยินคำกล่าวของนางต่างเดือดดาลไม่หยุดทันใด พากันเอ่ยขึ้น “พวกโจรค้าทาสน่าชิงชังที่สุด ตีเขา ตีเขาให้ตาย!”

พวกฉือชั่นสามคนพาเฉียวเจาหลบไปอยู่ด้านข้างเปิดทางให้กลุ่มคนผู้โกรธแค้นอย่างหัวไวยิ่ง ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนเหมือนสุกรถูกเชือดของโจรค้าทาสดังลอยมา

พวกฉือชั่นเลี้ยวเข้าถนนที่ผู้คนบางตาสายหนึ่ง เห็นเด็กสาวเดินตามหลังมาต้อยๆ ก็มองหน้ากันไปมา

นี่จะทำอย่างไรกันดี

บุรุษชุดสีน้ำเงินกับบุรุษชุดสีเขียวส่งสายตากันแล้วมองไปทางฉือชั่นพร้อมกัน

คนใดก่อปัญหา คนนั้นสะสางเอง

ฉือชั่นเลิกคิ้วสูง อ้าปากพูด “น้อง…”

เขาคิดจะเรียกว่า ‘น้องสาว’ แต่พอนึกถึงว่าอีกฝ่ายเรียกเขาว่า ‘ท่านอา’ ไม่หยุดปาก จึงพาให้ลิ้นพันกันไปชั่วขณะ

เฉียวเจาเข้าอกเข้าใจผู้อื่นเป็นพิเศษ นางรีบเอ่ยบอก “ท่านอาเรียกข้าว่าหลีซานก็ได้เจ้าค่ะ”

“หลีซาน…” มุมปากของฉือชั่นกระตุกริกอีกแล้ว เขาพูดขึ้นอย่างทนไม่ไหวในที่สุด “ความจริงเจ้าเรียกข้าว่าพี่ฉือก็ได้นะ”

“พี่ฉือ” เฉียวเจาคล้อยตามอย่างหัวไว

ขอเพียงพานางกลับเมืองหลวง ให้เรียก ‘นายท่านฉือ’ ก็ยังได้

“อืม” ฉือชั่นไม่รู้สึกแสลงหูอีก เขาฉีกยิ้มกว้างพลางถามไถ่ “เรือนเจ้าอยู่ที่เมืองหลวงหรือ”

เขาเห็นนางพยักหน้าก่อนจะส่ายหน้าพลางพูด “เช่นนั้นก็ไม่ถูกจังหวะเลย พวกข้ายังต้องไปที่จยาเฟิง ไม่สะดวกจะพาเจ้าไปด้วย มิสู้เอาอย่างนี้ดีกว่า ข้าไปจ้างรถม้าคันหนึ่งส่งเจ้ากลับเมืองหลวง”

จยาเฟิง?

เฉียวเจาใจเต้นรัวแรง

เรือนของหลีเจาอยู่ในเมืองหลวง แต่เรือนของนางเฉียวเจาอยู่ที่จยาเฟิงเสมอมา

นางยังไม่เคยไปโขกศีรษะหน้าหลุมศพท่านปู่ ทั้งไม่รู้ว่ายามนี้พวกท่านย่าเป็นเช่นไรบ้างแล้ว

“ท่านอา เอ๊ย…ไม่ใช่…พี่ฉือ ข้าอยากไปกับพวกท่านเจ้าค่ะ” ไม่รอให้ทั้งสามเอ่ยปากพูด เฉียวเจาก็อธิบายต่ออย่างฉับไว “พี่ฉือจิตใจดีถึงจ้างรถม้าส่งข้ากลับเมืองหลวง แต่คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ถ้าเกิดสารถีผู้นั้นคิดมิดีมิร้ายกับข้ากลางทางจะทำประการใดดีล่ะเจ้าคะ”

นางเข้าหาฉือชั่นตั้งแต่เริ่มแรก ขณะนี้ย่อมต้องดูว่าเขาจะตอบตกลงหรือไม่

พอเห็นเขายังสองจิตสองใจอยู่ เฉียวเจาก็ทำตาปริบๆ กล่าวว่า “บุญคุณที่พี่ฉือช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน…”

ฉือชั่นระแวงระวังขึ้นมาทันที

เด็กสาวผู้นี้คงจะไม่พูดต่อว่ามีเพียงพลีกายมอบใจให้กระมัง

ว่าแล้วเชียว ช่วยคนก็เสี่ยงเช่นเดียวกัน!

“แต่พอพี่ฉือส่งข้ากลับถึงเรือน ท่านพ่อท่านแม่ข้าต้องตกรางวัลก้อนโตเป็นการขอบคุณแน่เจ้าค่ะ”

ตกรางวัลก้อนโต? ฉือชั่นแทบสำลัก

ครั้นไม่เหมือนกับที่คิดไว้ เขาก็พลันรู้สึกคับใจอย่างมาก

บุรุษชุดสีน้ำเงินกับบุรุษชุดสีเขียวหัวเราะดังลั่นพร้อมกัน