ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 415-บทที่ 416

สองคนนั้นถือโคมไฟมาด้วย มันส่องแสงวับแวมอยู่นอกโพรงทำให้คนที่เร้นกายในที่ลับพอมองเห็นได้รำไร

เฉียวเจาอดชะโงกศีรษะออกไปไม่ได้ แต่ยังไม่ทันเห็นสภาพการณ์ด้านนอกเต็มตาก็ถูกบุรุษข้างกายดึงตัวกลับมา

‘ข้าจะดูว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่’ เด็กสาวเหยียดนิ้วออกเขียนบนฝ่ามือกว้างใหญ่ของเขาอย่างว่องไว

นางลากขีดสุดท้ายเสร็จ เสียงร้องของสาวน้อยดังขึ้นข้างนอกโดยพลัน เป็นเสียงแหลมสูงห้วนสั้น ทอดหางเสียงกระเส่ารัดรึงใจ

“ซานหนีๆ เจ้าช่างงามเหลือเกิน ข้าคิดถึงเจ้าทุกวัน คิดถึงแทบขาดใจอยู่แล้ว…”

เฉียวเจาหน้าแดงทันใด นางไม่โง่งม ตอนนี้ย่อมกระจ่างแจ้งแล้วว่าคนข้างนอกทำอะไรกันอย่างแน่นอน

เมื่อครู่ข้ายังถามเซ่าหมิงยวนอีกหรือนี่

ครั้นคิดไปเช่นนี้แม่นางเฉียวก็อยากเอาศีรษะมุดแทรกแผ่นดินใจจะขาด

ชั่วชีวิตนี้นางไม่เคยอับอายขายหน้ามากเท่านี้จริงๆ

ฝ่ามือใหญ่คู่หนึ่งประกบปิดสองหูร้อนวาบๆ ของนาง ปิดกั้นเสียงบาดหูสุดจะทนฟังได้จากข้างนอกไว้

ชายหนุ่มใช้นิ้วก้อยเขียนเบาๆ ตรงข้างแก้มนางบอกว่า ‘กุลสตรี อย่าฟัง’

แสงสว่างด้านนอกส่องเป็นลำๆ เล็ดลอดเข้ามาตามช่อง

หลังจากคุ้นเคยกับความมืดรอบด้านแล้วอาศัยแสงไฟเรื่อๆ นี้ เฉียวเจาพอจะมองเห็นสีหน้าท่าทางของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้ๆ ได้ถนัดตา

เขานั่งตัวตรงแหน็วปิดหูนางไว้อย่างจดจ่อมีสมาธิ สีหน้าเคร่งขรึมมาก แต่ใบหูทั้งคู่กลับเป็นสีแดงๆ อย่างน่าสงสัย

ฝ่ามือที่ปิดหูนางคู่นั้นดูเหมือนยิ่งมายิ่งร้อนลวกผิวมากขึ้น

แม่นางเฉียวกะพริบตาปริบๆ หรือว่าเขาปิดหูนางไว้ไม่ให้ฟัง ส่วนเขาได้ยินเสียงอุจาดพวกนั้นโดยไม่ตกหล่นสักนิด

เช่นนี้ไม่ยุติธรรมจริงๆ

เมื่อนึกถึงเสียงร้องครางกระเส่าสั้นๆ นั่นของสาวน้อยข้างนอก เฉียวเจาบรรยายความรู้สึกในใจไม่ถูก นางยกมือปิดสองหูของเซ่าหมิงยวนโดยไม่ลังเล

นางทำตามอย่างเขา เหยียดนิ้วก้อยเขียนตรงข้างแก้มถามว่า ‘ฟังพอหรือยัง’

ชายหนุ่มหน้าตาแดงก่ำ พยักหน้าอย่างว่าง่าย

มือที่ปิดหูเขาร้อนผ่าวเหลือเกิน ร้อนลวกผิวจนเขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปกปิดสภาพน่าอับอายของบุรุษไว้อย่างระมัดระวัง

เพราะเขามีประสาทหูดีเกินไป เสียงจากข้างนอกจึงยังคงลอดผ่านมือเล็กๆ คู่นั้นมาเข้าหูได้

เซ่าหมิงยวนคิดคำนึงว่าเป็นค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงแล้วแท้ๆ แต่ไฉนในโพรงหินนี้กลับร้อนขึ้นทุกทีเล่า จะต้องเป็นเพราะมันคับแคบเกินไปเป็นแน่

เสียงด้านนอกทวีความดังขึ้นตามลำดับ ยิ่งมายิ่งชวนให้หน้าแดงใจสั่น เซ่าหมิงยวนหยิบก้อนหินใกล้มือซัดออกไปอย่างสุดจะทน

หินก้อนเล็กๆ พุ่งไปโดนบั้นท้ายบุรุษที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาหว่านเมล็ดพันธุ์อยู่เหนือร่างของสตรีอย่างแม่นยำ

เขากระเด้งตัวขึ้นทันควัน “ใคร!”

“อะไรหรือ” ความสุขสมหฤหรรษ์ทำให้หัวสมองของสาวน้อยอึงอลว่างเปล่า กระทั่งท่าทีตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างก็เชื่องช้าลง

ใบหน้าของหนุ่มน้อยซีดเผือด “เมื่อครู่มีคนตีก้นข้า”

“จะมีคนตีก้นเจ้าได้อย่างไรกัน ที่นี่มีพวกเราอยู่กันสองคนมิใช่หรือ…” นางพูดถึงตรงนี้แล้วชะงักกึก เอ่ยถามเสียงสั่นเทา “หรือว่าจะ…มีผี”

“อย่าพูดสิ รีบไปกัน” เขาลุกลนดึงกางเกงขึ้นพลางฉุดนางลุกขึ้น

สาวน้อยสวมเสื้อไปร้องไห้ไปด้วยความตกใจ “ต้องโทษเจ้าคนเดียว บอกว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุด ข้าว่าแล้วเชียวว่าที่นี่น่ากลัวเกินไป…”

“หยุดร้องไห้ได้แล้ว รีบไปกันเถอะ”

ด้านนอกเงียบเชียบในที่สุด เซ่าหมิงยวนลดมือลง

“ไปแล้วหรือ” เฉียวเจายกมือนวดๆ ใบหู เมื่อครู่คนผู้นี้อุดหูนางไว้แน่นจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ แม้แต่น้อยนิด เป็นเหตุให้หูชาไปหมด

“ไปแล้ว” ในความมืดสุ้มเสียงของเซ่าหมิงยวนไม่ใคร่เหมือนกับปกติ

“ท่าน…”

“เป็นเด็กดี อย่าพูดอะไร” เสียงของเขาติดจะแหบพร่าไม่กังวานใสดุจที่ผ่านมา เขาจะดันตัวนางออกไปข้างนอก

น่าเสียดายที่ในโพรงหินคับแคบเกินไป เรือนร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของเด็กสาวยังคงแนบชิดเขาดังเก่า

เซ่าหมิงยวนรำพึงในใจ ที่แท้ความรู้สึกทุรนทุรายยากทานทนกว่าพิษไอเย็นเป็นเช่นนี้นี่เอง

เขาสุดกำลังจะต้านทาน แต่ก็ทนรับไว้ด้วยความยินยอมพร้อมใจ

“เจาเจา…” เขาเรียกขานเสียงหนึ่ง

“หือ?”

แม่ทัพหนุ่มโอดครวญเสียงต่ำ “ข้าทรมานเล็กน้อย”

“เป็นอะไรไปหรือ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 8 ก.ย. 65  เวลา 12.00 น.