ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 433-บทที่ 434

บทที่ 433

เสี่ยวเอ้อร์เล่าจบพวกเขาก็สั่นสะท้านไปถึงตรงกลางใจพร้อมกับไฟโทสะลุกโชนขึ้นระลอกหนึ่ง

หยางโฮ่วเฉิงทุบโต๊ะเต็มแรง “เดรัจฉานแท้ๆ!”

ฉือชั่นแค่นเสียงเยาะ “อย่าเหยียดหยามเดรัจฉานได้หรือไม่”

“ใช่ เทียบเดรัจฉานไม่ได้” หยางโฮ่วเฉิงประจักษ์เป็นคราแรกว่าความปากร้ายของสหายรักช่างน่ารักน่าชังนักหนา

เซ่าหมิงยวนวางท่าเยือกเย็นผิดจากผู้อื่น แต่ลึกเข้าไปในดวงตาคล้ายมีเปลวไฟเต้นระริกอยู่

ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด ลูกค้าที่เปล่งเสียงพูดสองคนนี้ไม่ทำให้เสี่ยวเอ้อร์รู้สึกอะไร ทว่าลูกค้าที่นั่งนิ่งๆ สีหน้าเรียบสนิทผู้นั้นกลับทำให้เขาเย็นยะเยือกไปทั้งสรรพางค์กายโดยพลันจนขยับเท้าไปด้านข้างก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

เสี่ยวเอ้อร์กำก้อนเงินในมือ รำพึงในใจว่า ช่างเถอะ เห็นแก่เงินก้อนนี้ เอ่ยเตือนพวกเขาสักคำดีกว่า

“ท่านทั้งหลาย พวกท่านกินอาหารเสร็จแล้วก็รีบไปเถอะขอรับ”

“เหตุใดหรือ มากินอาหารร้านเจ้ายังจะขับไล่ไสส่งกันอีก” หยางโฮ่วเฉิงถลึงตาใส่

“ไม่ใช่นะขอรับ ข้าน้อยหวังดีต่อพวกท่านต่างหาก” เสี่ยวเอ้อร์มองไปรอบๆ ก่อนพูดกระซิบ “ใกล้จะครบกำหนดส่งหญิงสาวไปให้ชาววอโค่วเต็มที แต่ทางการยังรวบรวมคนได้ไม่ครบ พวกท่านมีหญิงสาวตั้งสามคน ขืนไม่รีบไปจากที่นี่ เกรงว่าจะไม่ได้ไปแล้ว”

“ขอบใจพี่ชายที่ช่วยเตือน” เซ่าหมิงยวนกล่าวเสียงเรียบ

เสี่ยวเอ้อร์เห็นว่าพูดแล้วลูกค้าพวกนี้ยังใจเย็นเยี่ยงนี้ก็งุนงงไม่เข้าใจอย่างมาก

เซ่าหมิงยวนเลิกคิ้วขึ้นพลางเอ่ยกับพวกฉือชั่น “รีบกินข้าวเถอะ”

หยางโฮ่วเฉิงพยักหน้า “ใช่ กินอิ่มแล้วถึงมีเรี่ยวแรงวิวาท”

เสี่ยวเอ้อร์อ้าปากค้าง คนพวกนี้เป็นใครมาจากที่ใดกันนี่!

เขาโคลงศีรษะเดินออกไป ไม่นานนักก็มีเสียงเอ็ดตะโรดังมาจากด้านนอก

“คนที่มากินอาหารในร้านพวกเจ้าอยู่ที่ใด!”

เสียงขององครักษ์จินอู๋หลายคนดังขึ้น “พวกเจ้าจะทำอะไร”

ในห้องส่วนตัวหยางโฮ่วเฉิงได้ยินแล้วผุดลุกขึ้นยืน “มาแล้วจริงๆ”

เซ่าหมิงยวนเหลือบตาขึ้นมองเขา “อย่าวู่วาม กินเสร็จก่อนค่อยว่ากัน”

เขาพูดจบก็ลุกขึ้นก้าวขาเดินออกนอกห้องพลางเอ่ย “ข้าออกไปดูสักหน่อย”

“นี่! ไหนบอกว่ากินเสร็จค่อยว่ากันไม่ใช่หรือ” หยางโฮ่วเฉิงตะโกนพูดอย่างสุดระงับ

บุรุษที่เดินถึงหน้าประตูไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง บอกด้วยน้ำเสียงสบายอารมณ์ “ข้ากินเสร็จแล้ว”

หยางโฮ่วเฉิงจ้องมองชามเปล่าซึ่งวางอยู่เบื้องหน้าที่นั่งของเซ่าหมิงยวนอย่างงงงัน จากนั้นเริ่มพุ้ยข้าวกินอย่างรีบเร่ง

ฉือชั่นวางตะเกียบลง “ข้ากินเสร็จแล้วเหมือนกัน”

“ไฉนพวกเจ้าล้วนกินกันรวดเร็วถึงเพียงนี้” หยางโฮ่วเฉิงพูดเสียงอู้อี้

ฉือชั่นลุกขึ้นพูดอย่างยิ้มย่อง “เพราะพวกข้ากินชามเดียว ส่วนเจ้ากินสามชามน่ะสิ”

หยางโฮ่วเฉิงมองชามที่อยู่เบื้องหน้าตนเอง “…” นี่เป็นเรื่องจริง ข้าหมดคำพูดจะโต้ตอบแล้ว

ภายในโถงร้านสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด เห็นเซ่าหมิงยวนกับฉือชั่นเดินไล่หลังกันออกมา พวกองครักษ์จินอู๋ก็สำรวมตนขึ้นหลายส่วน ขณะที่พวกผู้มาถึงอดหันไปมองไม่ได้

เซ่าหมิงยวนมองสำรวจผู้มาเยือนเหล่านี้เช่นเดียวกัน