ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ พวกเฉียวเจาสี่คนก็ออกจากเมืองเงียบๆ เปลี่ยนจากขี่ม้าเป็นนั่งเรือบ่ายหน้าไปทางทิศเหนือ

ความเคลื่อนไหวของพวกนางถูกรายงานให้บุรุษชุดสีดำรับทราบในเวลาอันรวดเร็ว

“ฉือชั่นโอรสขององค์หญิงใหญ่ฉางหรง จูเยี่ยนซื่อจื่อของไท่หนิงโหว หยางโฮ่วเฉิงซื่อจื่อของหลิวซิ่งโหว…” บุรุษชุดสีดำเปล่งเสียงไล่ทวนชื่อแซ่คนสามคนแล้วหยุดชะงักไป สีหน้าที่เรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดกลับเผยแววฉงนอยู่หลายส่วน “หลีซาน บุตรสาวของอาลักษณ์หลี”

เขาตรึกตรองชั่วครู่ก่อนกล่าวพึมพำ “เด็กสาวคนหนึ่งกับสามคนนั้นมารวมอยู่ด้วยกันได้อย่างไร”

ผู้ใต้อาณัติของเขาล้วนยืนประสานมืออย่างเคร่งขรึม เห็นชัดว่าไม่กล้าขัดจังหวะความคิดของผู้บังคับบัญชา

บุรุษชุดสีดำพูดสั่งการ “จากเมืองหลวงไปที่จยาเฟิงจะต้องผ่านเป่าหลิง ส่งข่าวถึงองครักษ์จินหลินที่ประจำการอยู่ที่นั่น ดูสิว่าพวกเขาทางนั้นมีข่าวสารใดหรือไม่”

“ใต้เท้า แล้วทางสวนซิ่งจื่อเล่าขอรับ”

ผู้ใต้อาณัติหน้าตาดาษดื่นผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้น

“จับตาดูต่อไป เหตุไฟไหม้เรือนสกุลเฉียวหนนี้ไม่ใคร่ปกติ”

ขณะเขากล่าววาจาอยู่ มีผู้ใต้อาณัติอีกคนเข้ามา “ใต้เท้า สารจากเมืองหลวงขอรับ”

บุรุษชุดสีดำรับสารมาเปิดออก กวาดตาอ่านผ่านๆ แล้วนิ่งงันไป

“ใต้เท้า?” เหล่าผู้ใต้อาณัติอ้าปากเรียกอย่างห้ามไม่อยู่

บุรุษชุดสีดำกำสารไว้แน่น กล่าวเสียงเอื่อยๆ “เก็บสัมภาระให้ข้า ท่านผู้บัญชาการใหญ่สั่งให้ข้าเข้าเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด”

เหล่าผู้ใต้อาณัติตกใจยกใหญ่ แต่บุรุษชุดสีดำมิได้ไขความกระจ่าง เขาเอามือไพล่หลังแล้วย่ำเท้าออกนอกเรือน แหงนมองต้นไห่ถังที่เพิ่งผลิดอกตูมพร้อมกับเหยียดมุมปากออก

มาที่จยาเฟิงนานถึงเพียงนี้ เขาสมควรกลับไปเสียที เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจียงอู่กระทำความผิดอะไร ท่านผู้บัญชาการใหญ่ถึงต้องสับเปลี่ยนให้เขากลับไป

บุรุษชุดสีดำเก็บข้อสงสัยนี้ไว้ในใจอย่างรวดเร็ว เขาคิดถึงว่ากำลังจะได้ร่วมเดินทางกับคนทั้งสี่ที่น่าสนใจอยู่สักหน่อยนั่นแล้วอดคลายยิ้มไม่ได้

ระหว่างที่พวกเฉียวเจานั่งเรือกลับ บรรยากาศไม่ใคร่ดีสักเท่าไร

จูเยี่ยนกำเม็ดหมากไว้ คนที่สุภาพนุ่มนวลมาแต่ไหนแต่ไรอย่างเขายังเจียนจะควบคุมสติไม่อยู่รอมร่อ เขากล่าวอย่างอ่อนใจ “สือซี เจ้าอารมณ์ไม่ดีก็ระบายออกมาสิ เอาแต่เดินหมากรุกเช่นนี้ไม่เป็นการทรมานคนอื่นหรืออย่างไร”

ฉือชั่นเหลือบตาขึ้น กล่าวเสียงเย็น “นี่ข้ากำลังระบายอารมณ์อยู่”

จูเยี่ยนรู้สึกจุกที่คอแทบหายใจไม่ออก

หรือว่าข้าก็คือคนที่ถูกทรมาทรกรรมคนนั้น!