ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 1-3

บทที่ 3 เก้าอี้ล้อเข็น

กองพยัคฆ์ขาว

ตี้อีชิวตามหลี่ลู่เข้าไปในคุกใต้ดิน มองคราเดียวก็เห็นสายลับที่ถูกล่ามอยู่กับกำแพง

หลายปีก่อนสำนักเซียนอวี้หูหาได้เห็นกรมซือเทียนหรือราชสำนักทั้งหมดอยู่ในสายตาไม่ ศิษย์ที่พวกเขาส่งมายังเมืองชั้นในถึงขั้นปรากฏตัวด้วยฐานะของเซียนซือ* ได้รับการต้อนรับจากราษฎรสองข้างทาง ไปมาอย่างเอิกเกริกยิ่ง

สามสิบปีก่อนฮ่องเต้ซือเวิ่นอวี๋ลงนามในพระราชโองการด้วยตนเอง กำหนดให้ศิษย์สำนักเซียนทั้งหลายที่เข้ามาในเมืองหลวงชั้นในจำต้องพกใบผ่านทางที่ออกโดยราชสำนัก หาไม่แล้วจะต้องถูกจับกุมโดยไม่มีข้อยกเว้น

ทว่าแท้จริงแล้วการนำเอากฎข้อนี้ไปปฏิบัติจริงมีความยากอยู่มาก…เพราะการจะจับกุมคนของสำนักเซียนเหล่านี้ ก่อนอื่นคือต้องเก่งกาจกว่าพวกเขา ดังนั้นกฎข้อนี้จึงมิได้ถูกนำมาปฏิบัติจริงสักที

ตี้อีชิวเดินไปตรงหน้าสายลับผู้นี้ ผู้ช่วยกองพยัคฆ์ขาวถานฉีก้าวเข้าไปต้อนรับ “เจ้ากรม สารเลวผู้นี้ปากแข็งยิ่งนัก ไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ”

บนกำแพง สายลับถูกเปลื้องผ้าจนเหลือแต่เสื้อตัวใน ดูท่าทางเหมือนถูกโบยด้วยไม่น้อย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ยอมจำนน

“ข้ามิได้กระทำผิดกฎหมาย พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาจับกุมข้า”

ตี้อีชิวไพล่มือสองข้างไว้ข้างหลัง เดินไปตรงหน้าเขาพลางถาม “คนจากสำนักเซียนเข้ามาในเมืองชั้นในมีใบผ่านทางหรือไม่”

สายลับเหมือนได้ยินเรื่องขบขัน ตอบว่า “น่าขัน พวกข้าเป็นคนของสำนักเซียน สิ่งที่แสวงหาคือจิตและกายที่อิสรเสรีไร้ข้อผูกมัด เข้าเมืองมาเพื่อช่วยเหลือราษฎร จะต้องมีใบผ่านทางอะไร”

ตี้อีชิวพยักหน้าเอ่ยว่า “เจ้าไม่มี”

สายลับผู้นั้นแค่นเสียงแล้วเอ่ยว่า “ไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องใบผ่านทางอะไรนี่มาก่อน! ทางที่ดีพวกเจ้ารีบปล่อยข้าเสีย หาไม่แล้วหากบรรดาอาจารย์ของข้าเอาความขึ้นมา ต่อให้เป็นกรมซือเทียนของพวกเจ้าก็รับผิดชอบไม่ไหว!”

ตี้อีชิวไม่สนใจที่เขาข่มขู่ เพียงหันไปพูดกับถานฉี “ไม่พกใบผ่านทาง เข้าเมืองชั้นในโดยพลการ ทำลายพลังวัตรของเขาเสีย”

ภายในคุกเงียบงัน แม้แต่ถานฉีเองก็ตกใจ

“เจ้ากรม…” ถานฉีทำท่าจะพูดแต่ก็เงียบไป ราชสำนักตรากฎหมายข้อนี้ไว้ไม่ผิด แต่หลายปีมานี้ล้วนมิได้นำมาปฏิบัติจริง อีกทั้งเหล่าศิษย์สำนักเซียนฝึกบำเพ็ญไม่ง่าย โบยเขายกหนึ่งนั้นไม่เป็นไร แต่ถ้าหากทำลายพลังวัตรเขาจริงๆ ความแค้นนี้ย่อมใหญ่หลวง

ตี้อีชิวหาได้สนใจไม่ หันกายจะจากไป มิคาดคิดว่าสายลับจะตะโกนออกมาโดยพลัน “ตี้อีชิว เจ้ากล้าทำเช่นนี้รึ! เจ้าไม่กลัวหรือว่าสำนักของข้า อาจารย์ของข้าจะมาแก้แค้น! ด้วยกำลังของกรมซือเทียนของเจ้า จะปกป้องราษฎรในเมืองชั้นในได้เช่นนั้นหรือ”

เดิมทีตี้อีชิวสีหน้าปราศจากอารมณ์ ครั้นได้ยินเช่นนี้ก็เผยรอยยิ้มออกมา ทว่าเขาไม่ยิ้มยังดีเสียกว่า พอยิ้มสีหน้ากลับน่าสะพรึงยิ่งกว่าเก่า

“ให้เซี่ยหงเฉินมาด้วยตนเอง แล้วดูว่าตัวข้าจะปกป้องเมืองหลวงไว้ได้หรือไม่!” เขาตอบอย่างสบายอารมณ์ยิ่ง

ทว่าถานฉีกับหลี่ลู่ต่างรู้ดีว่า…เขาจะแตกหักกับสำนักเซียนอวี้หูจริงๆ แล้ว

“เจ้ากรม” รองเจ้ากรมซือเทียนหลี่ลู่ยังคิดที่จะประนีประนอม เอ่ยว่า “คนผู้นี้ยังมิได้รับสารภาพ หรือจะรอให้เขา…”

หลี่ลู่ยังพูดไม่จบ สายลับก็เอ่ยเสียงขุ่นเคือง “คนต่ำช้า หากเจ้าเก่งกาจจริง ตอนนั้นฮูหยินประมุขสำนักของพวกเราคงไม่ปฏิเสธเจ้าแล้วแต่งเข้าสำนักเซียนอวี้หู! คนหยาบช้าอย่างเจ้าคู่ควรที่จะพบประมุขสำนักของพวกเราด้วยรึ!”

หลี่ลู่หุบปากในทันใด มิคิดจะโน้มน้าวอีก

เรื่องที่หวงหร่างปฏิเสธตี้อีชิวก่อนจะแต่งเข้าสำนักเซียนอวี้หูในครั้งนั้นเป็นหนามในใจคนของกรมซือเทียนมาโดยตลอด

ร้อยกว่าปีที่ผ่านมาหนามชิ้นนี้ยังติดอยู่ในคอของกรมซือเทียน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ราวกับเป็นหลักฐานที่บ่งบอกว่ากรมซือเทียนสู้สำนักเซียนอวี้หูไม่ได้ และเป็นหลักฐานว่าสุดท้ายตี้อีชิวยังด้อยกว่าเซี่ยหงเฉิน

บัดนี้สายลับตัวเล็กๆ ผู้นี้สะกิดหนามแหลมชิ้นนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

ตี้อีชิวเดินไปตรงหน้าเขาช้าๆ จ้องเขาครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ท้าทายข้า ดูหมิ่นราชสำนัก โบยหนึ่งร้อยไม้!”

เดิมทีหลี่ลู่คิดว่าสายลับผู้นี้ต้องตายแน่แล้ว แต่พอได้ยินดังนั้นก็โล่งอก หากแค่โบยร้อยไม้ปัญหาก็ไม่ใหญ่ เขาจึงรีบรับคำ

“ขอรับ”

ตี้อีชิวกลับเสริมอีกประโยค “พรุ่งนี้ยามเที่ยงลากตัวไปหน้าตลาด เปลื้องผ้าโบย”

หลี่ลู่โอดครวญในใจทันใด…นี่เป็นการตีบั้นท้ายสายลับผู้นี้ที่ใดกัน เป็นการตบหน้าสำนักเซียนอวี้หูต่างหากเล่า!

“เจ้า…เจ้ากล้ารึ!” ครานี้สายลับบนกำแพงร้อนใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว เปลือยกายรับโทษทัณฑ์ท่ามกลางสายตาผู้คน สำหรับคนของสำนักเซียนแล้ว ความอัปยศเช่นนี้มิสู้ตายเสียดีกว่า เขาคำรามอย่างเดือดดาล “ตี้อีชิว! เจ้ากล้าทำเช่นนี้กับข้า ข้าจะสังหารเหยี่ยวและสุนัขล่าเนื้อรับใช้ราชสำนักอย่างพวกเจ้าให้สิ้นแน่นอน!…”

เสียงตะโกนในคุกเริ่มแหบพร่า ตี้อีชิวกลับมิได้ใส่ใจ