ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 10-12

พอเซี่ยจิ่วเอ๋อร์ซักเสื้อผ้าเสร็จก็นำเอาหยกพกมุ่งหน้าไปยังยอดเขาเตี่ยนชุ่ย

ศิษย์สายตรงของเซี่ยหงเฉินล้วนพำนักอยู่ที่นี่ ส่วนเซี่ยหงเฉินพักอยู่ในตำหนักเยี่ยอวิ๋นบนยอดเขา เซี่ยจิ่วเอ๋อร์เข้าไปในตำหนัก ม่านสีขาวในตำหนักพลิ้วไหว การตกแต่งเรียบง่าย เห็นได้ชัดว่าผู้ที่พำนักอยู่ที่นี่จิตใจสงบนิ่งมั่นคงยิ่ง

“บิดาบุญธรรม!” เซี่ยจิ่วเอ๋อร์คุกเข่าลงในตำหนัก น้ำเสียงเจือสะอื้น

ข้างในมีม่านสีขาวขวางอยู่ เสียงของเซี่ยหงเฉินดังขึ้น “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

เซี่ยจิ่วเอ๋อร์โขกศีรษะลงกับพื้นพลางพูดว่า “เมื่อครู่จิ่วเอ๋อร์ไปหอฉีลู่ ซักเสื้อผ้าให้มารดาบุญธรรม พบว่า…พบว่า…”

ท่าทีของเซี่ยหงเฉินแฝงความไม่พอใจหลายส่วน เอ่ยสั่งอย่างเคร่งขรึม “พูด”

เซี่ยจิ่วเอ๋อร์รีบกล่าวต่อ “พบว่ามารดาบุญธรรมออกไปข้างนอก สองชั่วยามให้หลังจึงกลับมา นาง…นางมิเพียงมวยผมหลุดลุ่ย ทว่ายัง…” นางใส่สีตีไข่คิดจะดึงความสนใจของเซี่ยหงเฉิน

จริงดังคาด เซี่ยหงเฉินถามขึ้นทันที “ยังอะไร”

เซี่ยจิ่วเอ๋อร์รีบยื่นหยกพกออกไป “ยังไม่ระวังทำของชิ้นหนึ่งตกไว้ เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะเก็บขึ้นมาและนำไปคืน แต่พอเห็นของสิ่งนี้ก็ไม่กล้าตัดสินใจจริงๆ จึงได้แต่มาหาบิดาบุญธรรม!”

นางก้มหน้า สองมือประคองหยกพกยื่นออกไป ทันใดนั้นก็รู้สึกฝ่ามือเบาลง หยกพกชิ้นนั้นเข้าไปอยู่ในมือเซี่ยหงเฉินแล้ว

เซี่ยหงเฉินไม่เอ่ยอะไรอยู่เนิ่นนาน จากนั้นก็กล่าวว่า “พี่ใหญ่มีนิสัยสะเพร่ามาแต่ไหนแต่ไร กระทั่งของติดตัวหล่นหายยังไม่รู้เรื่อง มารดาบุญธรรมของเจ้าคงเก็บได้และยังไม่ได้นำไปคืนเป็นแน่ เจ้าออกไปเถิด”

คิ้วของเซี่ยจิ่วเอ๋อร์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย…บิดาบุญธรรมรังเกียจมารดาบุญธรรมมิใช่หรือ เหตุใดฟังดูแล้วเขากลับไม่ใคร่ยินดีที่นางจับผิดอีกฝ่ายได้ ทว่านางก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของเซี่ยหงเฉิน เพียงเอ่ยตอบ

“เจ้าค่ะ”

นางหันหลังเตรียมจะถอยออกไป เซี่ยหงเฉินที่อยู่ในห้องด้านในก็พูดขึ้นอีก “หยกพกนี้ข้าจะคืนให้ท่านลุงใหญ่ของเจ้าเอง เรื่องนี้ให้ยุติเพียงเท่านี้ เป็นเด็กควรตั้งใจฝึกบำเพ็ญ อย่าให้เรื่องอื่นมารบกวนสมาธิ”

เซี่ยจิ่วเอ๋อร์เข้าใจคำพูดเขา นี่เป็นการเตือนนางว่าอย่านำเรื่องนี้ไปพูดส่งเดช นางรีบรับคำ “จิ่วเอ๋อร์ทราบแล้วเจ้าค่ะ”

พอเซี่ยจิ่วเอ๋อร์จากไปแล้ว เซี่ยหงเฉินที่อยู่ในห้องด้านในจึงพินิจดูหยกพกในมืออย่างละเอียด

นี่เป็นของของเซี่ยหยวนซูไม่ผิดจริงๆ แต่บัดนี้เซี่ยหยวนซูอยู่สำนักชั้นนอก มิอาจย่างเท้าเข้ามายังสำนักชั้นในได้โดยง่าย แล้วหวงหร่างจะเก็บหยกพกประจำตัวของเขาได้อย่างไร หากบอกว่าทั้งสองมีสัมพันธ์กัน เซี่ยหงเฉินไม่เชื่อ แม้หวงหร่างจะมีจิตใจไม่บริสุทธิ์ แต่นางไม่ใช่คนโง่เขลา

บัดนี้นางได้เป็นฮูหยินประมุขสำนักแล้ว อีกทั้งตนยังไม่มีความคิดที่จะรับอนุ ฐานะของนางมั่นคง ควรจะอยู่อย่างสบายไร้กังวล จะไปข้องแวะกับเซี่ยหยวนซูได้อย่างไร เซี่ยหยวนซูเป็นคนต่ำช้า นิสัยเจ้าเล่ห์ ทั้งยังมากด้วยตัณหาราคะ เขาจะมอบสิ่งใดให้หวงหร่างได้

หวงหร่างผู้นี้มีความคิดอยู่ในใจ ได้เสียล้วนคำนวณไว้ชัดเจน เรื่องนี้เซี่ยหงเฉินมั่นใจและไม่สงสัยสักนิด

แต่ถ้าหากบอกว่าเซี่ยหยวนซูหมายปองหวงหร่างกลับเป็นไปได้

หวงหร่างงามสะคราญ ทั่วหล้าต่างรับรู้ แต่นางงามสะคราญเพียงใดนั้นเกรงว่าคงมีแค่เซี่ยหงเฉินเท่านั้นที่รู้ เดิมทีเซี่ยหยวนซูเป็นคนเจ้าชู้อยู่แล้ว หากบอกว่าเขาไม่มีความคิดอื่นใดย่อมเป็นเรื่องน่าขัน

เมื่อคิดได้ดังนี้เซี่ยหงเฉินก็เอ่ยขึ้นทันที “ใครก็ได้ไปตามเซี่ยหยวนซูมาพบข้าที่ตำหนัก”

ในร้านค้าสำนักชั้นนอกของสำนักเซียนอวี้หู ตอนนี้เป็นยามราตรี

เซี่ยหยวนซูกำลังกระวนกระวายไม่สบายใจ หากเรื่องของเจินเอ๋อร์รู้ถึงหูเซี่ยหลิงปี้ เซี่ยหลิงปี้จะต้องตีเขาปางตายแน่นอน ยิ่งถ้าหากเรื่องที่เขาแตะต้องหวงหร่างแพร่ออกไป อย่าว่าแต่เซี่ยหงเฉินไม่ละเว้นเขา เซี่ยหลิงปี้เองก็ต้องถลกหนังเขาออกมาแน่นอน

จากนั้นก็เรียกได้ว่ากระทำความผิดแล้วมีผีมาเคาะประตู…หลงจู๊ใหญ่วิ่งเหยาะๆ เข้ามารายงานว่า “คุณชายใหญ่ ประมุขสำนักเรียกท่านไปพบที่ตำหนักเยี่ยอวิ๋นบนยอดเขาเตี่ยนชุ่ยขอรับ!”

หัวใจของเซี่ยหยวนซูแทบจะกระดอนออกมาทันที!

หรือว่าเรื่องหน้าต่างตะวันออกเปิดเผยเสียแล้ว

ใช่ ต้องใช่แน่นอน! หาไม่แล้วดึกดื่นค่ำมืดเซี่ยหงเฉินจะเรียกข้าไปพบเพื่ออันใด

ด้วยนิสัยของเซี่ยหงเฉิน หากเขารู้เรื่องนี้ ข้าไปตำหนักเยี่ยอวิ๋นจะต้องไม่รอดเป็นแน่ เรื่องอื่นเซี่ยหงเฉินเห็นแก่หน้าเซี่ยหลิงปี้อาจทนข้ายอมข้า แต่เรื่องนี้…

เดิมทีเซี่ยหยวนซูมีนิสัยขลาดกลัว แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้คนที่มีนิสัยขลาดกลัวก็มีความกล้ามากขึ้นแล้ว

ถึงอย่างไรเรื่องของเจินเอ๋อร์ก็อยู่ในกำมือเขาเช่นกัน มิสู้กำจัดเขาทิ้งให้สิ้นเรื่องสิ้นราว…

ชั่วขณะคำพูดที่เขาเอ่ยกับหวงหร่างก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมาอีกครา…หากเขาเป็นประมุขสำนัก นางก็คือฮูหยินประมุข!

ความอ่อนโยนเมื่อยามกลางวันยังชวนให้คะนึงหาไม่สิ้นสุด ยามนี้เซี่ยหยวนซูพลันตัดสินใจได้! เขาสวมเสื้อผ้าอย่างช้าๆ ใช้วัตถุวิเศษเก็บของบรรจุวัตถุเวทและยาพิษที่ตนเก็บรวบรวมไว้แล้วก้าวเข้าสู่สำนักเซียนชั้นใน

ตอนนี้เป็นยามราตรี เขาเดินช้าๆ ไปบนเส้นทางภูเขาของสำนักชั้นใน แม้จะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว แต่ในใจกลับรู้ดีว่า…ตนจะเป็นคู่ต่อสู้ของเซี่ยหงเฉินได้อย่างไร

เมื่อขบคิดได้เช่นนี้เขาจึงมิได้ตรงไปยังยอดเขาเตี่ยนชุ่ยทันที แต่ลอบไปที่หอฉีลู่ก่อน