ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 10-12

บทที่ 12 ปลิดหัวใจ

ค่ำคืนนี้ยาวนานเป็นพิเศษ หวงหร่างนั่งอยู่ข้างเตียงเฝ้าเซี่ยหงเฉินไว้

เนื่องจากถูกขังแปดทิศพันธนาการ แม้กระทั่งจะดิ้นรนเซี่ยหงเฉินก็ไม่มีเรี่ยวแรง ร่างกายของเขาถูกพิษร้ายแรง ทั้งยังได้รับบาดเจ็บ ง่วงงุนและเหนื่อยล้าอย่างแท้จริง หวงหร่างดูออก นางจึงเอ่ยขึ้น

“ข้าจะจุดธูปประคองจิตให้ท่านสักดอกแล้วกัน”

กล่าวจบนางก็เดินไปข้างเตากำยาน หยิบธูปดอกหนึ่งออกมาแล้วจุดให้เขา

ในที่สุดเซี่ยหงเฉินก็ไม่ดิ้นรนอีก จมลงสู่ห้วงนิทรา

หวงหร่างนั่งอยู่ข้างกายเขา มองดูสองตาของเขาหลั่งโลหิตไม่หยุด อดหยิบยาสมานแผลออกมาประคบให้เขามิได้

แม้เขาจะอยู่ในภาวะกึ่งหลับ แต่ยังคงรู้สึกเจ็บปวด จึงสูดปากเบาๆ หวงหร่างเบามือลงกว่าเดิม นอกหน้าต่างมืดมิด มีเพียงเทียนไขในตำหนักที่ให้แสงสว่าง ยามนี้ดึกมากแล้ว หวงหร่างเสียดายเวลาจนไม่กล้านอน

…เมื่อก่อนไม่รู้สึก แต่บัดนี้เข้าใจแล้วว่าเวลาที่อิสระดั่งสายน้ำเช่นนี้ชวนให้คนอาลัยอาวรณ์มากเพียงใด

กรมซือเทียน กองวิหคเพลิง

ตี้อีชิวกำลังหลอมของวิเศษชิ้นหนึ่งตลอดทั้งคืน ผู้ช่วยจูเซียงอยู่กับเขา…มิใช่ว่าอยากประจบเอาใจอะไร แต่เพราะหนีไม่ทันจริงๆ ตอนถึงเวลาเลิกงานกำลังจะกลับ ตี้อีชิวก็มาพอดี

จูเซียงอยู่เป็นเพื่อนข้างๆ เจ้ากรมของตน นางไม่ได้สวมชุดขุนนาง เนื่องจากกองวิหคเพลิงต้องหลอมยาลูกกลอนและหลอมวัตถุอยู่ตลอด เบื้องบนจึงไม่ค่อยเข้มงวดกับการแต่งตัวของพวกเขานัก

คืนนี้จูเซียงสวมเสื้อตัวสั้นสีแดง แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงต้นแขน ผมยาวของนางก็เกล้าเป็นมวยทรงกลม ท่าทางดูกระฉับกระเฉงอย่างยิ่ง

ตี้อีชิวจดจ่อกับการหลอมวัตถุ…เขาเป็นคนที่มีพลังล้นเหลือ ยามกลางวันทำงาน ยามกลางคืนชอบหลอมวัตถุ มือทำงานไปพลางใจยังขบคิดเรื่องอื่นไปพลางด้วย เขาเคยชินเสียแล้ว ต่อให้เป็นของวิเศษที่ประณีตซับซ้อนเพียงใดก็สามารถใช้หนึ่งใจทำสองอย่างในเวลาเดียวกันได้โดยไม่เกิดข้อผิดพลาด จูเซียงนับถือในพรสวรรค์ของเขาจริงๆ ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา เมื่อผู้บังคับบัญชาไม่พูด นางย่อมต้องเป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศที่กระอักกระอ่วนนี้เสียเอง ดังนั้นนางจึงเอ่ยขึ้น

“เจ้ากรมยึดเอากรมซือเทียนเป็นบ้านมานานหลายปี ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายบ้างหรือ”

อ้อ เขาย่อมไม่รู้สึกเบื่อหน่าย เพราะตัวเขาเป็นคนน่าเบื่อหน่ายอย่างยิ่งอยู่แล้ว จูเซียงเหน็บแนมในใจ

จริงดังคาด ตี้อีชิวตอบว่า “ไม่รู้สึก”

จูเซียงได้แต่พูดต่อไป “ความจริงแล้วผู้น้อยมีญาติผู้น้องคนหนึ่ง เลื่อมใสเจ้ากรมอย่างยิ่ง หากเจ้ากรมไม่ถือสาผู้น้อยจะนัดนางออกมา ทุกคนไปกินอาหารด้วยกัน ทำความรู้จักกันเป็นอย่างไร”

ตี้อีชิวกวาดสายตามองนางคราหนึ่งแล้วเอ่ยถาม “ญาติผู้น้องของเจ้ารูปโฉมคล้ายเจ้าหรือไม่”

จูเซียงตอบ “คล้ายอยู่หลายส่วน นาง…”

นางยังคิดจะพูดต่อ แต่ตี้อีชิวพลันขัดจังหวะขึ้น “ข้าถือสา”

จากนั้นจูเซียงก็คว้าค้อนเหล็กขึ้นมาและออกแรงตีเหล็ก แต่ละครั้งล้วนเหมือนทุบลงบนศีรษะของตี้อีชิว

ตี้อีชิวคล้ายรู้สึกได้ว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่เหมาะสม จึงเป็นฝ่ายถามขึ้นอีก “เจ้าออกเรือนแล้วหรือยัง”

“หา?” จูเซียงสะดุ้ง รีบตอบว่า “ผู้น้อยงานยุ่งเพียงนี้จะมีเวลาไปออกเรือนได้อย่างไร” ปากพูดเช่นนี้ก็จริง แต่ในใจกลับขบคิดไปหลายตลบ…เขาคงมิได้มีใจให้ข้ากระมัง

จูเซียงครุ่นคิดอย่างละเอียดอีกครา…ก็ได้! แม้เขาจะน่าเบื่อหน่ายไปบ้าง แต่เขาก็หล่อเหลาดี การค้าครั้งนี้ต้องไม่ขาดทุนแน่ อีกทั้งเขาก็มีอำนาจบารมี ตลอดร้อยกว่าปีมานี้เขากินอยู่แต่ในกรมซือเทียน กระทั่งเรือนข้างนอกก็ไม่มี เห็นได้ชัดว่าชีวิตส่วนตัวสะอาดสะอ้าน

อีกประการคือค่าใช้จ่ายเวลาออกไปข้างนอกทั้งหมดของเขาราชสำนักล้วนเป็นผู้รับผิดชอบ เกรงว่าเบี้ยหวัดของเขายังไม่เคยถูกนำออกมาใช้ด้วยซ้ำ ดังนั้นเขามีเงิน!

พอคิดได้เช่นนี้แล้วก็กล่าวได้ว่าการค้าครั้งนี้กำไรมหาศาล

จูเซียงหน้าแดง ตอบอย่างกระอึกกระอัก “จะว่าไปแล้วผู้น้อยก็ถึงวัยที่สมควรออกเรือนแล้วจริงๆ”

ตี้อีชิวตอบรับ ตรึกตรองครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ต่อไปเจ้าควรงานยุ่งอีกสักหน่อยดีกว่า”

หืม? จูเซียงถาม “เพราะเหตุใดเล่า”

ตี้อีชิวหล่อแบบเสร็จแล้ว เริ่มสลักอักขระยันต์ของข่ายอาคมลงไป เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วตอบว่า “หากเจ้าไม่ออกเรือนยังสามารถอ้างได้ว่าเป็นเพราะงานยุ่ง แต่ถ้าหากเจ้ามีเวลาว่างแล้วยังไม่ออกเรือน ผู้อื่นย่อมรู้ว่าเจ้า…”

“เจ้ากรม!” จูเซียงไม่สนใจมารยาทอีกต่อไป เอ่ยปากตัดบทเขา “ผู้น้อยจะไปชงชาให้ท่านสักกา”

ตี้อีชิวรับคำ ก้มหน้าวาดยันต์ต่อไป