ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 3 – บทที่ 4

วันหยุดพักผ่อนวันนี้อากาศดีมาก เหมาะที่จะใช้พูดคุยธุระมากที่สุด ครานี้เว่ยอี้จือเลือกเขาฟู่โจวซึ่งอยู่ทางเหนือของเมืองหลวง ซึ่งถือว่าเขาเลือกสถานที่มาได้ดี ทิวทัศน์ที่เห็นคือวัดที่คลุ้งไปด้วยควันธูป และความตระการตาของป่าเขา ทอดสายตามองไปยังได้เห็นระลอกคลื่นงดงามในทะเลสาบเสวียนอู่ด้วย

เพื่อให้เหมาะกับการไปเที่ยวชมทิวทัศน์ เซี่ยซูจึงสวมเสื้อยาวสีน้ำเงินสด พอรถม้าหยุดลงตรงหน้าประตูเมืองทิศเหนือ นางก็สั่งให้องครักษ์รออยู่ที่ตีนเขา แล้วพามู่ไป๋ขึ้นไปด้วยเพียงคนเดียว

เว่ยอี้จือมายืนรอรับอยู่ตรงทางเดินขึ้นเขาแล้ว เขาสวมเสื้อตัวบางและคาดเอวไว้เพียงหลวมๆ สามารถเห็นแผงอกที่ขาวเกลี้ยงเกลาได้รำไร ผมยาวสยายอยู่กลางแผ่นหลัง เมื่อเขายืนอยู่ท่ามกลางขุนเขาเช่นนี้ก็ราวกับมิใช่คนอย่างไรอย่างนั้น

มุมปากเว่ยอี้จือประดับยิ้ม เขาเดินเข้ามาหาเซี่ยซูแล้วเอ่ยว่า “ท่านอัครเสนาบดีมาได้เสียที ข้ารออยู่นานแล้ว”

เซี่ยซูไม่รู้จะมองไปที่ใดพักหนึ่ง นางได้แต่เหลือบมองต้นไม้ข้างๆ แต่พอหวนคิดอีกที ตอนนี้นางก็เป็นบุรุษเหมือนกัน จะหลบหน้าหลบตาไปทำไม นางจึงหันมามองเขาด้วยสีหน้าท่าทางที่มั่นใจยิ่ง

“อู่หลิงอ๋องกล่าวหนักไปแล้ว บัดนี้ข้ามีความผิดติดตัวมีหรือจะกล้าไม่มา”

เว่ยอี้จือทอดถอนใจเอ่ยว่า “ท่านอย่าได้ถือสาเลย มารดาข้าบุ่มบ่ามเกินไปหน่อย ในฐานะบุตรชาย ข้าเพียงต้องการจะไถ่โทษแทนมารดาเท่านั้น มิเช่นนั้นไยต้องกล่าวอ้างชื่อของท่านตาด้วยเล่า”

เซี่ยซูเห็นเว่ยอี้จือพูดอย่างจริงใจนางก็รู้สึกสบายใจไม่น้อย จึงทำเสียงอืมรับคำไม่เบาไม่หนัก แล้วเดินตามขึ้นไป

ก่อนหน้านี้มีฝนตกติดต่อกันหลายวัน ทางเดินบนเขาจึงยังเปียกลื่น เซี่ยซูสวมรองเท้าลำลอง แม้จะเดินได้สบาย แต่เพียงไม่นานพื้นรองเท้าก็เปียกแฉะไปหมด

เว่ยอี้จือที่สวมรองเท้าไม้เดินย่ำนำหน้า ส่งเสียงก๊อกๆ ดังไปตามทางเดินบนเขาที่ปูลาดด้วยหิน เขาหันไปมองเซี่ยซู แล้วยิ้มเอ่ยว่า “ท่านควรสวมรองเท้าไม้มา เหมาะจะใช้เดินบนเขานี้ยามวสันตฤดูมากที่สุด”

เซี่ยซูตอบเรียบๆ “ข้าไม่ค่อยชอบน่ะ”

ล้อเล่นรึ! สวมรองเท้าไม้ก็เท่ากับเผยให้เห็นเท้าของสตรีน่ะสิ เซี่ยซูแปลงโฉมตลอดทั้งร่างได้สำเร็จ แม้แต่เสียงพูดยังยากจะแยกแยะได้ว่าเป็นสตรีหรือบุรุษ ทว่าสิ่งที่นางต้องใส่ใจมากที่สุดเห็นจะมีแต่เรื่องการแต่งกายเท่านั้น

ประการแรก นางไม่อาจเผยหน้าอกแล้วสวมเพียงเสื้อบางๆ เหมือนกับเว่ยอี้จือได้ ประการที่สอง นางไม่อาจสวมรองเท้าไม้ได้ เพราะไม่ว่าอย่างไรเท้าของสตรีก็เล็กกว่าเท้าของบุรุษอยู่มาก ตอนนั้นบ่าวหญิงอาวุโสที่รับผิดชอบการอบรมนางยังบอกว่าเท้าของนางดูเล็กกว่ามือเลย

ทำให้นางเสียความมั่นใจไปเลย…

เว่ยอี้จือเพียงแค่พูดไปอย่างนั้นเอง เขาไม่ได้ใส่ใจสีหน้าของเซี่ยซูเลยด้วยซ้ำ

อาณาจักรต้าจิ้นพิถีพิถันเรื่องท่าทางและการแต่งตัว บางทีเซี่ยซูอาจจงใจทำให้ดูแตกต่างจากคนทั่วไปก็เป็นได้

สุดทางเดินบนเขามีศาลาสำหรับนั่งพักหลังหนึ่ง สุราอาหารจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้วบนโต๊ะหิน

เซี่ยซูยกชายชุดขึ้นแล้วนั่งลง นางหันมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจ “อู่หลิงอ๋องมิได้พาผู้ติดตามมาด้วยหรือ”

เว่ยอี้จือพยักหน้า “เมื่อก่อนข้าอยู่ในกองทัพที่เต็มไปด้วยระเบียบกฎเกณฑ์ หาได้ยากที่วันนี้จะได้ทำตัวตามสบายบ้าง เพราะอย่างนั้นยิ่งคนติดตามน้อยเท่าไรก็ยิ่งดี”