ทดลองอ่าน อุบายรักลิขิตเสน่หา บทที่ 21

เขียนง่ายๆ เพียงสองบรรทัด

เฮ่อหลันฉือตั้งสติได้เล็กน้อย แต่จากนั้นก็นึกได้ว่าเขาไม่ได้เขียนกำหนดวันกลับ คงยังอยู่สืบคดีที่อี้โจวต่อ ไม่แน่ว่าอาจต้องใช้เวลาหลายเดือนจึงจะกลับมาได้จริงๆ

การรอคอยกลายเป็นยากลำบากมากขึ้นแล้ว

ซวงจือสืบข่าวเสร็จก็ร้องไห้หน้าเศร้ากลับมา เฮ่อหลันฉือกลับต้องพูดปลอบว่า “ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”

นางพูดอย่างใจเย็น แต่กลางคืนแทบจะนอนไม่หลับทั้งคืน พลิกไปพลิกมาจนหลับฝัน

ในความฝันลู่อู๋โยวสวมชุดลำลองตอนที่ออกจากบ้าน ด้านหลังเป็นทะเลเพลิง เขามองมาที่นาง ดวงตาดอกท้อที่ปกติจะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คู่นั้นเวลานี้กลับหลุบลงนิ่งเงียบ ถึงขั้นแฝงความเศร้าเสียใจเล็กน้อย

เฮ่อหลันฉือรีบพูดว่า “เป็นอะไรหรือ ที่นี่คือที่ใด เจ้ากลับมาเมื่อไร”

ลู่อู๋โยวกลับเดินถอยหลังทีละก้าว แววตาเศร้าเสียใจมากขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาล่องลอย “คุณหนูเฮ่อหลัน ข้าคงกลับมาไม่ได้แล้ว”

เฮ่อหลันฉือรีบวิ่งตามไป “เพราะเหตุใด เจ้าบอกว่าเจ้าไม่เป็นไรมิใช่หรือ เหตุใดจึงกลับมาไม่ได้แล้ว! เจ้าพูดให้ชัดเจนสิ!”

ควันหนาทึบพุ่งออกมาจากด้านหลังลู่อู๋โยว หมอกควันลอยวน ทะเลเพลิงสูงเสียดฟ้าเบื้องหลังเขานั้นน่ากลัวขึ้นทุกที แสงไฟพุ่งขึ้นฟ้า ท้องนภาดูเหมือนลุกไหม้ขึ้นมา ขับให้ใบหน้าของเขาดูซีดขาวมากขึ้น

ลู่อู๋โยวถอยหลังอีกหนึ่งก้าว แทบจะก้าวเข้าไปในทะเลเพลิง “ข้าโกหกเจ้า แค่ไม่อยากให้เจ้าเป็นห่วง”

เฮ่อหลันฉือหัวใจบีบรัด พูดเสียงดังว่า “ลู่อู๋โยวเจ้าหยุดนะ! ห้ามถอยหลังไปอีก!”

ทว่ากลับเห็นเขายิ้มให้นาง ดวงตาดอกท้อเป็นประกายระยิบ ยังยิ้มเย้ายวนใจหลายส่วน เหมือนภูตผียามค่ำคืนจริงๆ เขายื่นมือมาหานาง ปลายนิ้วคล้ายกำลังวาดโครงหน้าของนางกลางอากาศ

ด้วยความรักลึกซึ้งยากจะบรรยายได้

เสียงที่ไพเราะเสนาะหูล่องลอยบางเบาราวกับเพียงเป่าก็สลาย

“แต่ข้าตายไปแล้ว จะกลับมาได้อย่างไรเล่า”

เปลวไฟกลืนกินเขาไปทั้งตัวในทันใด

เฮ่อหลันฉือตกใจตื่น คอเสื้อของชุดนอนเปียกชุ่มไปหมด บนหน้าผากก็เต็มไปด้วยเหงื่อเช่นกัน

นิ้วมือของนางที่กำผ้าห่มบีบแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว มีชั่วขณะหนึ่งที่นางรู้สึกว่าหายใจไม่ออก

รอบข้างยังคงไร้เสียง

แม้แต่ตะเกียงก็ดับหมดแล้ว มีเพียงลมกลางคืนเย็นเยือกที่พัดมาเป็นระยะ เหมือนมีภูตผีมาเข้าฝันนางจริงๆ

เดิมทีเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง มีลมพัดเย็นสบาย

เฮ่อหลันฉือตัวสั่นสะท้าน

นางเอาแต่บอกตนเองว่าลู่อู๋โยวไม่เป็นไร นี่เป็นเพียงแค่ความฝัน นางคิดด้วยสติที่กระจ่างชัดมากว่าลู่อู๋โยวไม่มีทางสะเพร่าเช่นนี้ ตัวอักษรเป็นตัวอักษรของเขา คำพูดก็เป็นคำพูดของเขา เขายังมีชีวิตอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย แต่ในใจนางกลับเหมือนมีบางอย่างที่ข้ามผ่านไปไม่ได้

หลังจากได้รู้ข่าวของลู่อู๋โยว เหยาเชียนเสวี่ยก็มาเยี่ยมนางทันที

แม้แต่เฮ่อหลันเจี่ยนพี่ชายผู้ที่มีความคิดตื้นเขินของนางยังนำจดหมายของบิดามาให้ถึงที่จวนด้วย

“เสี่ยวฉือ เจ้ายังไหวอยู่หรือไม่” เฮ่อหลันเจี่ยนยื่นจดหมายให้น้องสาว มองนางอย่างกลัดกลุ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ข้าช่วยเจ้าถามแล้ว อันที่จริงก็ไม่แน่ อี้โจวห่างไกลถึงเพียงนั้น ไม่แน่ว่าเขาอาจจะยังไม่ตาย อีกทั้ง…หรือไม่ ถ้าไม่ได้จริงๆ พวกเราหาคนที่ดีกว่าอีกสักคน! เขาก็แค่หน้าตาดีเล็กน้อย เขียนบทความเป็นนิดหน่อยเท่านั้น ข้ารู้จักคนที่สำนักศึกษาหลวงมากมาย!”

เฮ่อหลันฉือเปิดจดหมาย บิดานางเพียงแค่เขียนถ้อยคำปลอบใจไม่กี่ประโยคเท่านั้น แต่เป็นถ้อยคำที่เงอะงะเหมือนกับความห่วงหน้าพะวงหลังยามนางเขียนจดหมายส่วนตัว

เฮ่อหลันเจี่ยนยังคงพูดพล่ามไม่หยุด “เสี่ยวฉือ เจ้าคงไม่ได้คิดจะเป็นม่ายเพื่อเขาจริงๆ กระมัง เช่นนี้ไม่ได้ เจ้าต้องใช้ชีวิตอย่างเบิกบานใจสักนิดนะ…”

“ข้าไม่เป็นไร ท่านกลับไปก่อนเถอะ”

เฮ่อหลันฉือเดิมทียังอยากพูดอีกสักสองสามประโยค ครั้นได้ยินคำว่า ‘เบิกบานใจสักนิด’ ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้นางไม่เคยคิดเลยว่าการอยู่คนเดียวในจวนจะเป็นเรื่องที่ทรมานคนได้ถึงเพียงนี้ เหมือนถูกมัดเอาไว้ ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ความคิดบ้าคลั่งบางอย่างค่อยๆ ผุดขึ้นมา

เฮ่อหลันฉือถือคันธนู ยิงไปที่เป้าดอกแล้วดอกเล่า นางฝึกยิงธนูได้เก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ถึงแม้การยิงให้ถูกกลางเป้าจะยากมาก แต่ก็แทบจะไม่หลุดไปนอกเป้าเลย

ลูกธนูยาวสิบดอกปักลงบนเป้าติดต่อกันเสียงดังสวบๆ แต่ละดอกเพิ่มแรงมากขึ้น

ความสะใจเล็กน้อยบรรเทาความหงุดหงิดที่มีอย่างต่อเนื่องหลายวันไปได้บ้าง แต่ในไม่ช้าก็เพิ่มมากขึ้นอีก

ข้างหูมีเสียงของลู่อู๋โยวดังขึ้น

‘หากมีอิสระกว่านี้ ไม่ต้องติดอยู่ที่นี่…’

‘อยากทำสิ่งใดก็ทำ…’

มันดูเหมือนจริงและน่าหลงใหลกว่าในฝันเสียอีก

เสียงสกัดกั้นของคนเฝ้าประตูดังมาจากนอกประตูจวนอีกครั้ง

“ฮูหยินไม่พบแขก ขอท่านโปรดอภัยด้วยขอรับ”

ข่าวลือในเมืองหลวงแพร่สะพัด ใครก็คาดไม่ถึงว่าลู่หกหยวนผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้มาก และเพิ่งแต่งงานกับคุณหนูเฮ่อหลันที่ทุกคนชื่นชมอิจฉา ดูแล้วมีอนาคตไร้ขีดจำกัด ครั้นอัญเชิญราชโองการไปที่อี้โจวกลับเอาชีวิตไปทิ้งได้

ในขณะที่มีคนกำลังทอดถอนใจว่าสวรรค์อิจฉาคนหนุ่มที่มีความสามารถก็มีคนอีกกลุ่มคิดไปไกลแล้ว

ลู่หกหยวนไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นคุณหนูเฮ่อหลันก็เป็นม่ายแล้วสิ!

ตอนนี้คุณหนูเฮ่อหลันอายุยังไม่ถึงยี่สิบ ยังคงอ่อนเยาว์รูปโฉมงดงามดังเดิม

ในเมืองหลวงก็ไม่ได้ห้ามแม่ม่ายแต่งงานใหม่ ไม่แน่ว่าอาจจะมีความหวังกว่าก่อนหน้านี้ก็ได้ นี่ต้องรีบไปถามไถ่ทุกข์สุขแล้ว!

ด้วยเหตุนี้หน้าประตูจวนสกุลลู่ระยะนี้จู่ๆ ก็คึกคักขึ้นมา

“ข้าคือสหายสนิทของใต้เท้าลู่ กังวลเรื่องงานศพของใต้เท้าลู่มาก ไม่รู้ว่าน้องสะใภ้สบายดีหรือไม่”

“ข้าก็สนิทกับใต้เท้าลู่เช่นกันนะ ตอนนี้เขาไม่อยู่ ไม่รู้ว่าในจวนต้องการความช่วยเหลือหรือไม่…”

“บังเอิญจริง ข้าก็เช่นกัน!”

ประตูใหญ่จวนสกุลลู่ปิดสนิท กั้นทุกคนให้กลับไปจนหมด

อย่างไรเสียใต้เท้าเฮ่อหลันยังอยู่ในตำแหน่ง กอปรกับศพของลู่อู๋โยวตอนนี้ยังไม่ถูกนำกลับมา และยังไม่ได้จัดงานศพ ตามหลักเหตุผลแล้วยังนับว่ามีชีวิตอยู่ คนเหล่านี้ไม่กล้าบุ่มบ่ามเกินไป จึงกลับไปอย่างเศร้าสลด

ความคิดบ้าคลั่งในใจเฮ่อหลันฉือรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ลู่อู๋โยวพาตัวชิงเยี่ยไปด้วย คนอื่นที่เหลือไว้ในจวนนางไม่ค่อยสนิทนัก จึงทำได้เพียงเรียกจื่อจู๋ออกมาเอ่ยถามว่า “ถ้าข้าอยากไปจากเมืองหลวง เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือไม่”

จื่อจู๋ตกใจไม่น้อย จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าเพียงรับผิดชอบคุ้มกันความปลอดภัยของฮูหยินเท่านั้น เรื่องอื่นฮูหยินตัดสินใจเองได้เลยขอรับ”

“เช่นนั้นถ้าข้าไปอี้โจวก็ใช่จะเป็นไปไม่ได้ใช่หรือไม่”

จื่อจู๋ตกใจขึ้นมาอีกครั้ง “เรื่องนี้ข้าไม่รู้”

เฮ่อหลันฉือนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างสงบนิ่งว่า “ข้าอยากไปอี้โจว”

แม้นางจะรู้ว่าลู่อู๋โยวไม่เป็นไร แต่ยังคงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

ทั้งที่อยู่ในจวนน่าจะปลอดภัยที่สุด แต่ความคิดที่อยากจะไปอี้โจวนั้นบ้าคลั่งจนแทบไม่อาจขัดขวางได้

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเฮ่อหลันฉือที่อยากจะทำสิ่งที่ขัดกับหลักการ

อีกทั้ง…