ทดลองอ่าน อุบายรักลิขิตเสน่หา บทที่ 21

หลังจากส่งฮวาเว่ยหลิงไปแล้ว วันเวลาที่ลู่อู๋โยวต้องออกเดินทางก็ใกล้เข้ามาแล้วเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้เขาจึงรีบอาศัยโอกาสนี้ชี้แนะการฝึกฝนร่างกายของเฮ่อหลันฉือ รวมถึงกระบวนท่าแบบประชิดตัวเหล่านั้นด้วย

เฮ่อหลันฉือฝึกเสร็จก็มีเหงื่อท่วมตัว ถูกลู่อู๋โยวคว้าข้อมือดึงเข้ามาก็ล้มลงบนตัวเขาอีกครั้ง

ร่างอ่อนนุ่มทาบทับบนแผ่นอกของลู่อู๋โยว เฮ่อหลันฉือกำลังคิดจะยันแขนลุกขึ้นก็ถูกเขาพลิกตัวทับเอาไว้ นิ้วมือของเขากดเบาๆ บนตัวนาง เหมือนเป็นการยืนยันผลการฝึกฝนของนาง

“เอ็นกระดูกดูเหมือนจะอ่อนกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อยแล้ว…”

เฮ่อหลันฉือถูกเขาลูบจนรู้สึกจักจี้เล็กน้อย บิดตัวอยากจะหลบ

ลู่อู๋โยวสบถอุบขึ้นมาทันใดแล้วเอ่ยว่า “ขาของเจ้าเมื่อครู่ชนเข้าผิดจุดใช่หรือไม่”

เฮ่อหลันฉือนิ่งไปเช่นกัน

ลู่อู๋โยวถอนหายใจ ริมฝีปากเลื่อนไล้อยู่ตรงริมฝีปากของนาง เสียงพูดเหมือนสะท้อนออกมาจากในอก “เจ้าหายหรือยัง ข้าจะไปแล้ว กำลังใจของเจ้าเล่า”

เฮ่อหลันฉือรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยทันที ตอนนี้พวกเขาสองคนยังแนบชิดกันมากอีกด้วย นางย่อมรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันน่าอายบนร่างกายของลู่อู๋โยว ริมฝีปากทั้งคู่ยังเดี๋ยวชิดเดี๋ยวห่างกันเช่นนี้

ราวกับถูกกระแสไฟจากฟ้าผ่าทำให้รู้สึกชาไปทีละนิด

ขนตายาวของเฮ่อหลันฉือขยับไหวเล็กน้อย นางพึมพำอะไรบางอย่างหนึ่งประโยค จากนั้นก็ถูกลู่อู๋โยวช้อนตัวอุ้มขึ้นมา ใครจะรู้ว่าเขาจะเคลื่อนไหวเร็วเช่นนี้

เฮ่อหลันฉือคล้องคอของเขาไว้ทันที ก่อนจะพบว่าเขาช่วยถอดรองเท้าปักลายของนางออกแล้ว ชั่วขณะที่นางตกตะลึงก็ได้ยินเขาหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“พอดีมีที่เรียนมาใหม่หลายอย่าง อยากทดลองดูสักนิด”

“…เจ้าเรียนอะไรมาบ้าง”

“อีกครู่เจ้าก็ได้รู้แล้ว”

เฮ่อหลันฉือยังคิดว่าเขาจะตรงไปที่เตียงเลย ผลปรากฏว่าเขาเดินไปที่ห้องอาบน้ำก่อน

ก็ได้ คนผู้นี้รักสะอาดจริงๆ

แต่ว่า…

เฮ่อหลันฉือพูดอย่างขัดเขินเคืองขุ่น “ข้าใช่ว่าจะไม่มีเรี่ยวแรง ไม่ต้องให้เจ้าช่วยอาบให้หรอก!”

“ข้าอยากทำความเข้าใจสักนิด”

“เหตุใดเจ้าจึงไม่ให้ข้าทำความเข้าใจสักนิดเล่า!”

ลู่อู๋โยวค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของตนเองออก ดวงตาดอกท้อจ้องมองนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นเจ้าก็ทำความเข้าใจตามสบาย”

เฮ่อหลันฉือคิดไม่ถึงว่าแม้แต่ตอนที่เขาถอดเสื้อผ้ายังสามารถถอดเสน่ห์เย้ายวนคนได้ด้วย ช่างน่าชื่นชมเสียจริง ลู่อู๋โยวยังยกมือขึ้นคลายผมของตนเองที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกขุนนาง ผมยาวสยายพลิ้วลงมา ความซื่อตรงดีงามที่แผ่ออกมาจากชุดขุนนางลดลงหลายส่วน แต่ความเย้ายวนที่ปกปิดไม่มิดกลับเพิ่มขึ้นหลายเท่า

ทั่วทั้งร่างของลู่อู๋โยวแผ่กลิ่นอายยั่วยวนจนถึงขีดสุด จากนั้นจึงถลาเข้ามาทำความเข้าใจร่วมกันกับนาง

ถังอาบน้ำไม่ใหญ่พอให้ลู่อู๋โยวแสดงฝีมือจริงๆ

เฮ่อหลันฉือพิงตัวเขาหายใจหอบใหญ่ นิ้วมือขาวเนียนเรียวยาวเกาะขอบถังอาบน้ำ แข้งขาอ่อนแรง

ลู่อู๋โยวพูดเสียงหอบเล็กน้อย “แค่ถูหลังให้เจ้าเท่านั้น ไม่ต้องตื่นเต้นถึงเพียงนี้”

ตัวนางสมดังชื่อ ผิวขาวเนียนราวกระเบื้องเคลือบขาว เหมือนผ่านการเคลือบผิวอย่างละเอียดชั้นหนึ่ง เส้นร่างจากเนินไหล่มาถึงกระดูกปีกผีเสื้อ งดงามเย้ายวนใจอย่างยิ่ง ราวกับข้างหลังจะมีปีกผีเสื้องอกออกมาได้จริงๆ เกิดเป็นความงามอันเปราะบางบางอย่างที่ทำให้คนไม่กล้าสัมผัสแต่ก็อยากสัมผัส

ลู่อู๋โยวโน้มตัวไปจุมพิตเบาๆ ทีหนึ่งบนหัวไหล่ของนาง

เฮ่อหลันฉือตัวกระตุก

“เจ้ากินให้มากอีกสักนิดดีกว่า”

เฮ่อหลันฉือทนไม่ไหวพูดเสียงสั่นเครือ “เจ้าถูไปที่ใด…”

ลู่อู๋โยวพูดเสียงเบาแฝงความหมายคลุมเครือ “ถูไปตรงจุดที่ข้าชอบ อีกครู่เจ้า…ถูให้ข้าได้เช่นกัน”

เฮ่อหลันฉือกัดริมฝีปาก ความเขินอายค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นสูง

ไม่ช้าก็เห็นลู่อู๋โยวยกนิ้วมือขึ้นมาแล้วมีเส้นสีเงินยืดติดมาด้วย เขาหัวเราะเบาๆ ทีหนึ่งเหมือนอยากลองชิมดู เฮ่อหลันฉือราวกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นในหัว กดนิ้วมือของเขาลงในทันทีแล้วเอ่ยขึ้น

“เจ้าพอได้แล้วกระมัง!”

“อยากรู้ว่าหวานหรือไม่”

“…ย่อมไม่หวานอยู่แล้ว!”

“นั่นก็ไม่แน่” เขาพูดพลางขยับเข้าใกล้อีกนิด จุมพิตนางอย่างอ่อนโยนครู่หนึ่ง

เฮ่อหลันฉือเงยหน้ารับจุมพิต ร่างกายแช่อยู่ในน้ำแยกความรู้สึกได้ไม่ค่อยชัดเจน แต่พอรับรู้ได้ว่ามีมือกำลังสัมผัสผิวเนื้อของนางอย่างแผ่วเบา หน้าอกและหน้าท้องก็ไม่รอดพ้น

ผ่านไปครู่ใหญ่ลู่อู๋โยวจึงค่อยๆ คลายริมฝีปากออกแล้วเอ่ยว่า “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า…เรือนร่างของเจ้าดูเหมือนจะงดงามกว่าใบหน้าเล็กน้อย”

เฮ่อหลันฉือรู้สึกได้ทันทีว่าเขาจะลงมืออีกแล้ว “เจ้าชมข้าให้น้อยลงสักนิดไม่ได้หรือ!”

“เหตุใดเอ่ยชมเจ้ายังไม่ยินดีอีก” ลู่อู๋โยวพูดเสียงแผ่วเบา “ข้าเพียงอยากแสดงคำชื่นชมความงามตามตรงเท่านั้น อย่างไรเสียภาพความงามนี้ข้าก็ได้ชื่นชมเพียงคนเดียว”

เฮ่อหลันฉือสุดท้ายก็ทนไม่ไหว เชิดหน้าขึ้นไปอุดปากของเขา

ลู่อู๋โยวสงบปากลงได้ครู่หนึ่ง

ทว่าสิ่งที่เฮ่อหลันฉือต้องเผชิญแท้จริงแล้วเพิ่งเริ่มต้นขึ้น

ลู่อู๋โยวใช้ผ้าแห้งเช็ดตัวนางจนสะอาดแล้วอุ้มนางขึ้นไปวางบนเตียง เฮ่อหลันฉือถึงขั้นยังไม่ทันสวมใส่อะไรก็ถูกยัดเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้ว

“ข้าศึกษามาแล้ว เจ้าอาจจะไม่ต้องเจ็บมาก ขอเพียงเวลาช่วงแรกนานมากพอ…” ลู่อู๋โยวกดตัวนางพลางจุมพิตหนักบ้างเบาบ้าง “ดังนั้นเจ้าสามารถมีความสุขก่อนได้”

เฮ่อหลันฉือไม่รู้เลยว่าเขาไปศึกษาอะไรมาบ้าง

แท้จริงแล้วนางไม่ค่อยได้ดูอะไรนัก ชั่วขณะหนึ่งกลับรู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมา ข้าน่าจะพอเข้าใจอะไรบ้างใช่หรือไม่…

จากนั้นเฮ่อหลันฉือก็ส่งเสียงร้องอย่างตกใจออกมา ลู่อู๋โยวก้มศีรษะลงเล็กน้อย

เฮ่อหลันฉือมีการตอบสนองรุนแรงกว่าปกติ นางขดตัวหลบทันที พูดด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ “ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าจูบลงไปด้านล่างอีก!”

ลู่อู๋โยวกลับมองนางอย่างแน่วแน่ไม่หวั่นไหว ปลายนิ้วหัวแม่มือปาดริมฝีปากเบาๆ หางคิ้วหางตาฉายความไม่ปกติ มุมปากคล้ายยังมีคราบน้ำเล็กน้อย

เขาพูดอย่างไม่รีบไม่ช้า “เจ้าจะตื่นตระหนกอะไร”

สายตาของเฮ่อหลันฉืออดไม่ได้ที่จะเลื่อนไปยังริมฝีปากของเขาที่เปียกชื้นเล็กน้อย ความอับอายระเบิดออกมาในพริบตา

“พวกเราทำแบบปกติสักนิด เรียบง่ายสักหน่อยไม่ได้หรือ…”

“มีอะไรไม่ปกติหรือ” ลู่อู๋โยวถึงขั้นยังแลบปลายลิ้นเลียมุมปาก ดวงตาดอกท้อที่หางตาขึ้นสีแดงระเรื่อยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ส่งมามีเสน่ห์ดึงดูดจิตวิญญาณคน “เป็นรสหวาน”

“…!” เฮ่อหลันฉือทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกมือกุมศีรษะพลางเอ่ยว่า “เจ้าหุบปาก!”

“ได้ๆๆ ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ค่อยๆ ทำก็แล้วกัน…” ลู่อู๋โยวอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรตอนนี้ก็ยังไม่ถึงยามไฮ่ คืนนี้ยังอีกยาวไกล…”