ทดลองอ่าน อุบายรักลิขิตเสน่หา บทที่ 30

บทที่ 30 สหายสนิทมาเยือน

หลังเดินออกนอกประตูมาเฮ่อหลันฉือก็บีบนวดไหล่แล้วเอ่ยถามลู่อู๋โยว “คิดจะทำเช่นไรต่อ”

“กินน้ำแกงโบราณ หม้อทองเหลืองที่สั่งไว้มาถึงแล้ว”

เฮ่อหลันฉือพูดอย่างทอดถอนใจ “อารมณ์ของพวกเราดีเสียจริง”

ลู่อู๋โยวพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเป็นคนคิดบัญชีมิใช่หรือ เหตุใดยังถามทั้งที่รู้อีก”

“ก็ได้” เฮ่อหลันฉือครุ่นคิดแล้วเอ่ยถาม “ผ่านไปหนึ่งเดือนเขาจะมาร้องไห้ขอร้องพวกเราหรือไม่”

ที่สำคัญคือเหยียนเหลียงอาจจะเห็นพวกเขาทำงานอย่างกระตือรือร้นจึงรีบมาแย่งอำนาจ คิดไม่ถึงว่าตอนนี้บัญชีในที่ว่าการเมืองสุยหยวนยังเป็นบัญชีเสียก้อนใหญ่อยู่

เพราะไม่วางใจทางนี้ ลู่อู๋โยวจึงป้องกันตัวไว้ล่วงหน้า เงินภาษีที่เก็บมาได้วางไว้ในห้องคลังของที่ว่าการ แต่เงินทองที่เขาได้จากการทลายรังโจรและที่ขอมาจากตึกลมบูรพารุจีกลับเก็บไว้ในคลังอีกแห่งหนึ่งที่ซื้อไว้นอกที่ว่าการ บัญชีย่อมต้องแยกทำเช่นกัน

เฮ่อหลันฉือยุ่งกับเรื่องนี้อยู่หลายคืน ทำตัวเลขในบัญชีให้ดูไม่เห็นปัญหาใด การขุดขยายแม่น้ำและสร้างทำนบต้องใช้เงินมหาศาล แต่ที่เหลืออยู่ในที่ว่าการตอนนี้สามารถประคับประคองไปได้อีกไม่ถึงหนึ่งเดือน และเวลาหนึ่งเดือนเห็นได้ชัดว่าไม่พอที่จะทำให้เสร็จ ถึงตอนนั้นการก่อสร้างย่อมหยุดชะงัก เกิดการร้องเรียน กลายเป็นเสียแรงคนเสียทรัพย์สิน เกรงว่าเหยียนเหลียงไม่เพียงไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ยังต้องเดือดร้อนอีกด้วย

ลู่อู๋โยวยักไหล่ “ข้ายังคิดจะไปขอเงินอีกสองก้อน เขาใจร้อนเกินไปแล้ว”

เฮ่อหลันฉือกลับครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “ระยะนี้ไม่มีงานอะไรพอดี ข้าไปช่วยงานที่สำนักศึกษาได้แล้ว”

ลู่อู๋โยวเลิกคิ้ว “กินน้ำแกงโบราณก่อน”

เฮ่อหลันฉือพยักหน้า “อืม!”

หม้อทองเหลืองล้างเสร็จแล้ว ตรงกลางหม้อมีปล่องสูง คงมีไว้เพื่อให้ได้รับความร้อนสม่ำเสมอ ตุ๋นน้ำแกงเป็ดไก่แล้วใส่ผักสดและเครื่องปรุงรสจำนวนหนึ่งลงไป ต้มด้วยไฟแรงสักครู่น้ำแกงก็เดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นโชยออกมาจากในหม้อ ไอร้อนพวยพุ่ง

อากาศยังไม่อบอุ่น น้ำแกงในหม้อดูแล้วน่ากินอย่างมาก

เฮ่อหลันฉือยังคิดว่าลู่อู๋โยวกระตือรือร้นเช่นนี้คงจะไปหั่นเนื้อเอง ใครจะรู้ว่าเขากลับนั่งเท้าคางอย่างสบายอารมณ์ รอให้นางมาลงมือหั่น ท่าทางเหมือนคุณชายเกียจคร้าน

นางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้าไม่ลงมือหรือ”

“จะว่าไปข้ายังไม่เคยเห็นเจ้าทำอาหารเลย รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย”

เฮ่อหลันฉือพูดอย่างงุนงง “แค่หั่นเนื้อเท่านั้น” แต่นางตัดสินใจไม่ถือสาเขา

หลังจากใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วรวบผมยาวเกล้าขึ้น พับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เฮ่อหลันฉือจึงหยิบมีดมาเริ่มหั่นเนื้อแพะสดที่เพิ่งซื้อมา เพราะต้องหั่นให้บาง นางจึงระมัดระวังมาก ก้มหน้าหั่นเนื้อทีละชิ้นอย่างตั้งใจ

ลู่อู๋โยวเอนพิงกรอบประตู ก่อนหน้านี้เขางานยุ่งมาก การขุดขยายแม่น้ำสร้างทำนบไม่จำเป็นต้องให้เขาไปทำแล้ว ตอนนี้เขายังมีความสุขเหมือนได้หยุดพักอีกด้วย

หญิงงามคนนั้นเกล้าผมยาวยกสูง ปลายผมส่ายไหวเบาๆ ไปตามการเคลื่อนไหวของนาง ใต้แขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นเผยให้เห็นแขนเล็กเนียนลื่น มองจากข้างหลังรู้สึกว่าเอวนั้นเล็กไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือกุมด้วยซ้ำ โครงร่างทอดยาวลงมา เรือนร่างอรชร มีส่วนเว้าโค้งงดงาม

ลู่อู๋โยวมองอยู่ครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว พลันรู้สึกว่าภาพเหตุการณ์นี้น่าประทับใจอย่างยิ่ง

เฮ่อหลันฉือกำลังตั้งใจหั่นเนื้อ จู่ๆ แผ่นหลังก็รู้สึกร้อนขึ้นทันใด ก่อนจะพบว่ามีคนแนบชิดกายเข้ามาทางด้านหลัง

นางเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง “เจ้าทำอะไร”

ผู้ที่เข้ามากอดเอวนางไว้หลวมๆ จุมพิตลงข้างลำคอ ริมฝีปากดูดผิวของนาง เสียงพูดค่อนข้างคลุมเครือ “ไม่เป็นไร เจ้าหั่นต่อไปเถอะ”

เฮ่อหลันฉือพูดเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เจ้าทำเช่นนี้ข้าจะหั่นอย่างไร!”

“ข้าไม่ได้แตะแขนของเจ้าเสียหน่อย”

ข้างลำคอของนางแดงหมดแล้ว ลมหายใจก็กระชั้นขึ้น “จะหั่นโดนมือได้”

ตอนนี้ลู่อู๋โยวจึงหยุดการกระทำจริงๆ ขณะกำลังครุ่นคิด โจวหนิงอันก็ลูบท้องยื่นหน้าเข้ามาแล้ว

“จะหั่นเสร็จกินได้เมื่อไรเล่า…อ๊ะ! ท่านพ่อไม่สำรวมเกินไปแล้วกระมัง!”

เฮ่อหลันฉือตัวแข็งทื่อ ลู่อู๋โยวทำได้เพียงปล่อยตัวนางแล้วหยิบไม้นวดแป้งอันหนึ่งมาจากในครัว

“เจ้าไปเรียนการพูดจาเหลวไหลมาจากที่ใด”

“จะไปฝึกจากใคร…ช่วยด้วย! ไม้หวายที่ตกลงกันไว้เล่า! ไม้นวดแป้งเกินไปแล้วกระมัง!” พูดจบโจวหนิงอันก็ล้มลุกคลุกคลานวิ่งไปข้างนอก

ในเวลานี้ภายในเรือนพักขุนนางไม่มีคนนอกอยู่

ไม้นวดแป้งในมือลู่อู๋โยวลอยออกไปเสียงดัง ‘สวบ’ ปักลงบนพื้นด้านข้างตัวโจวหนิงอัน ที่ไม่กล้าให้ปักลงบนผนัง เหตุผลหลักคือกลัวว่าจะทำบ้านพัง

“มา ข้าจะขึ้นต้นให้เจ้า ‘หลักการมหาศาสตร์ อยู่ที่การเข้าใจคุณธรรมอันดี อยู่ที่การใกล้ชิดมวลชน’ ต่อจากนี้คืออะไร”

โจวหนิงอันวิ่งหนีวุ่นวาย ปากก็เอ่ยเสียงเบา “ท่านให้ข้าท่องตอนนี้ ข้าจะจำได้ได้อย่างไร! พูดอีกสักสองประโยคสิ!”

เฮ่อหลันฉืออยู่ในห้องครัวหั่นเนื้อแพะต่อไป ปากก็เอ่ยว่า “ ‘อยู่ที่การหยุดกับการดำรงความดี รู้จักหยุดจึงมีสมาธิ’ ”

โจวหนิงอันตกตะลึง “นั่นข้าก็จำไม่ได้อยู่ดี!”

เฮ่อหลันฉือจึงพูดอีกว่า “ข้าพูดเตือนความจำเจ้าอีกสองสามประโยคดีหรือไม่ ‘ตำรามหาศาสตร์’ ท่องง่ายมาก”

ลู่อู๋โยวเอ่ยว่า “ไม่ต้องท่องแล้ว เกรงว่าเขาคงจำไม่ได้สักประโยค”

โจวหนิงอันพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “ข้าแค่อยากกินน้ำแกงโบราณเท่านั้น พวกท่านทำอะไรกัน!”

ขณะที่เขากำลังพูดก็มีเสียงดังขึ้นนอกประตู

“โอ้สวรรค์ สถานที่นี้หายากเกินไปแล้วกระมัง” เป็นเสียงสตรีที่มีชีวิตชีวา ชัดเจนเสนาะหู “พี่ชาย ท่านอยู่ที่นี่จริงหรือ”

เฮ่อหลันฉือกับลู่อู๋โยวชะงักการกระทำแล้วมองไปยังประตู

โจวหนิงอันฉวยโอกาสนี้หนีไป