ทดลองอ่าน เรื่องราวของเรากับนาง บทที่ 2

หลังเที่ยงคืน ร่มเงาต้นไม้บนถนนถงถัวมืดครึ้ม

จางตั๋วขี่ม้าแทนการนั่งรถม้า ลงแส้ม้าตามใจ

กีบเท้าม้าขาวเหยียบไปบนดอกเหมยที่ถูกลมพัดร่วงลงตามทาง กลิ่นหอมเย็นสบายกระจายไปทั่ว

พอควบผ่านเจดีย์หย่งหนิงก็ไล่ตามทันจนเห็นจ้าวเชียนแล้ว

ใต้แสงจันทร์ขาวนวล จ้าวเชียนดึงสายบังเหียนรั้งม้า พูดอย่างดุดันว่า “ต้าซือหม่าคิดจะตัดหัวเจ้าเสียบประจานทิ้งศพกลางตลาดจริงหรือ ทั้งที่เขารู้ว่าฝ่าบาทจะทรงเคลื่อนพลไปทางตะวันออก เวลานี้ยังเอาหญิงสาวหลายคนมาดึงเจ้าเข้าไปเกี่ยวข้องกับจิ้นอ๋องหลิวปี้ คิดว่าเจ้าดวงแข็งสินะ! พวกเจ้าเป็นพ่อลูกกันนะ!”

“เป็นพ่อลูกแล้วอย่างไร” จางตั๋วดึงสายบังเหียนรั้งม้ามาขวางตรงหน้าจ้าวเชียน

จ้าวเชียนตะคอก “เจ้าไม่ต้องไป! คืนนี้ต่อให้ข้าต้องพังคุกหลวงศาลยุติธรรม ก็จะไม่ให้คำให้การของการสอบสวนที่เหลวไหลเหล่านั้นไปถึงในวังได้เด็ดขาด!”

จางตั๋วหัวเราะ “ต้าซือหม่ามองการณ์แม่นยำ”

“หึ! แต่หลิวปี้นั่นเป็นคนโง่เขลาจริงๆ ทหารไม่แกร่ง แรงไม่พอ คิดว่าไปหาอาวุธอ่อนนุ่มจากเยวี่ยลวี่หลี่ก็หากำไรมหาศาลได้แล้ว ผลลัพธ์เป็นเช่นไรเล่า นั่นเป็นเพียงแมวสามขาตัวหนึ่ง! หาเรื่องใส่ตัวเองไม่ว่า ตอนนี้ยังดึงเจ้าเข้าไปเกี่ยวข้องอีก”

เขายิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ โกรธจนไหล่สั่นตัวสั่น

จางตั๋วสะกิดม้าเข้าไปใกล้ “เจ้าโกรธเกินไปแล้ว เก็บอาการไว้บ้าง เรื่องเช่นนี้ฝ่าบาทต้องทรงสงสัยข้า แต่ไม่มีทางเชื่อต้าซือหม่าทั้งหมด”

“แค่สงสัยก็ถึงชีวิตได้ เจ้าใช้แผนยุแยงเก่งที่สุด ในอดีตเหตุใดสกุลเฉินจึงต้องเข้าคุก ก็เพราะทหารส่วนตัวห้าร้อยกว่านายนั้น ทั้งที่มีแต่คนแก่เด็กป่วยพิการ ร่วมแรงกันแล้วแม้แต่ประตูเหอชุนยังโจมตีไม่ได้ แต่กลับถูกฝ่าบาททรงสงสัยเสียแล้วไม่ใช่หรือ”

“จางซีทำตัวเป็นตงซือเลียนมุ่นคิ้วเจ้าจะกลัวอะไร”

ชื่อของต้าซือหม่าออกมาจากปากโดยตรง จ้าวเชียนตกใจ เสียงพูดอ่อนลงเล็กน้อย “ข้าเกรงว่าเจ้าเห็นคนผู้นั้นเป็นพ่อของเจ้า เจ้าก็จะกลัว เจ้าไม่เห็นบาดแผลบนหลังตัวเองหรือไร”

สิ้นเสียงพูดของเขา คนบนหลังม้าก็หัวเราะเย็นชาแล้วเอ่ยประชดว่า “ขี้บ่นเหมือนสตรี คิดมากเสียจริง”

“ข้าขี้บ่นหรือ จางทุ่ยหาน!”

“พอเถอะ! โอหังให้น้อยสักนิด ข้าไม่ใช่เฉินวั่ง มีบางเรื่องไม่บอกเจ้าเพราะไม่อยากให้เจ้าก่อเรื่อง เจ้าเป็นคนที่ถือดาบนำทหารมาก่อน ไม่รู้หรือว่าหากไม่แสดงช่องโหว่เพื่อล่อดาบของศัตรูก็จะไม่มีทางโต้กลับได้ อย่าทำให้เสียแผนของข้า” พูดจบเขาก็สะกิดม้าออกเดินทาง

จ้าวเชียนรีบตามไป “นี่ เจ้าพูดให้กระจ่างสิ โต้กลับอะไร”

จางตั๋วไม่พูดอะไรอีก เพียงยกแส้ฟาดอย่างแรง

จ้าวเชียนเอ่ยต่อ “อย่างน้อยก็บอกหน่อยว่าเจ้าจะไปที่ใด”

คนบนหลังม้าหันหน้ามา “ขันทีใหญ่ซ่งอยากมอบน้ำใจให้ข้า จะทำเขาเสียหน้าไม่ได้ ข้าจะไปฟังการสอบสวนที่ศาลยุติธรรม เจ้าไม่ต้องไปแล้ว กลับค่ายไปเสีย”

“ไม่ใช่ ที่ห้องลงทัณฑ์ในค่ายของข้ายังขังใครคนนั้นไว้ไม่ใช่หรือ เมื่อไรเจ้าจะไปสอบสวน”

“ไม่อยากถาม มอบให้เจียงหลิงแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องไปดู เรื่องเช่นนี้ไม่เหมาะกับเจ้า”

จ้าวเชียนยังคิดจะพูดอะไรอีก คาดไม่ถึงว่าคนกลับจากไปไกลแล้ว

เขาจำต้องดึงสายบังเหียนรั้งม้า มองจางตั๋วขี่ม้าเข้าไปในร่มเงาต้นอวี๋หยางอยู่ไกลๆ พลางพูดบ่นพึมพำ “หนีไปเร็วจริง”

ในเวลาเดียวกันบ่าวรับใช้ที่ติดตามข้างหลังจางตั๋วเวลานี้ก็กระหืดกระหอบตามมาถึงในที่สุด

“อา ได้พบท่านแม่ทัพเสียที…คุณชายของพวกเรา…”

จ้าวเชียนปัดฝุ่นผงบนมือ เบ้ปากชี้ไปข้างหน้าด้วยความโกรธ “ไปศาลยุติธรรมแล้ว”

“เฮ้อ ขอบคุณท่านแม่ทัพ” พูดจบก็จะไล่ตามไป

จ้าวเชียนรีบตะคอกเรียกพวกเขาไว้ “กลับมา!”

“ขอรับ”

“คุณชายของพวกเจ้าเช้าวันนี้ลงโทษผู้ใดมาหรือ”

“หา? ผู้ใดหรือขอรับ”

“ถุย! จางทุ่ยหานชุบเลี้ยงคนไร้ตาอย่างพวกเจ้าคงเหนื่อยใจน่าดู!”

เหล่าผู้ติดตามคำนับขออภัยอย่างอึดอัดใจ “พวกข้าเป็นคนที่ติดตามท่านแม่ทัพไปข้างนอก รู้เรื่องภายในบ้านไม่มาก ท่านควรไปถามท่านลุงเจียง ตอนข้าน้อยเพิ่งออกมาได้เจอกับเขา เรื่องอื่นนั้นไม่รู้ แต่เห็นเขาถือเทียบหนึ่งใบ เหมือนจะไปเชิญท่านหมอ พวกเราก็งุนงงเช่นกัน จะบอกว่าคุณชายของพวกเราไม่สบายอะไรก็ต้องผ่านมือของหมอหลวงเหมย ไม่เคยเห็นส่งเทียบ ไม่รู้ว่าท่านลุงเจียงจะไปเชิญใครกันแน่”

จ้าวเชียนคิดไม่ถึงว่าตนเองลองถามไปอย่างนั้น กลับได้ยินคำพูดเช่นนี้ จึงอดหัวเราะไม่ได้ เขาส่งเสียงหัวเราะเต็มที่อยู่บนหลังม้า

ผู้ติดตามที่เอ่ยตอบผู้นั้นเห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็ตกตะลึง

จ้าวเชียนรีบลูบหน้า “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรแล้ว พวกเจ้าไล่ตามไปเถอะ”

เหล่าผู้ติดตามเกาศีรษะ ไม่กล้าถามอะไรมากอีก รับคำแล้วก็ตามนายของตนเองไปอย่างรวดเร็ว

ในสายลมมีปุยหญ้าอ่อนๆ ปลิวปรายเล็กน้อย จ้าวเชียนถ่มน้ำลายไปหลายที บ้วนขนเล็กๆ ในปากออกมาแล้วกอดอก

“จางทุ่ยหาน เปลี่ยนวิธีมาด่าข้าหรือ ฮึ ข้าจะดูว่าต้นไม้เหล็กแก่ๆ อย่างเจ้าหากออกดอกเบ่งบานแล้วจะอายจนตายหรือไม่”