ทดลองอ่าน เรื่องราวของเรากับนาง บทที่ 2

อีกด้านหนึ่งบนเตากระเบื้องฝีมือหยาบมีกาต้มน้ำอ้ายเฉ่าวางอยู่ ทว่าถ่านใกล้จะมอดดับ เปลวไฟริบหรี่ลงแล้ว

ข้างเตาเวลานี้ไม่ร้อนไม่หนาว เหมาะแก่การพักผ่อนยิ่งนัก สีอิ๋นกอดเข่าขดตัวเฝ้าน้ำอยู่ข้างเตา นอนหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ตอนจางตั๋วก้าวเข้าเรือนชิงถาน ในเรือนไม่มีเสียงอะไรเลย มีเพียงภาพงดงามเรียบเฉยต่างกันสุดขั้ว

เบื้องล่างพระโพธิสัตว์กวนอินหยกขาว หญิงสาวขดตัวหันเข้าไปข้างใน ตั้งแต่บริเวณลำคอไล่ลงมายังช่วงเอวจนถึงข้อพับเข่าถูกแสงส่องเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง โครงร่างของนางราวกับลายเส้นภาพพุทธะที่เฉาปู้ซิง จรดพู่กัน ทั้งที่ปลุกเร้าอารมณ์แต่กลับมีความจริงจังน่าเคารพบางอย่าง แม้แต่รอยแผลที่ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งใต้เสื้อผ้าก็ยังแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากรอยแผลของนักโทษหญิงที่ถูกทารุณกรรมในคุกหลวงศาลยุติธรรมเหล่านั้น

จางตั๋วมองนางเงียบๆ ครู่หนึ่ง

กลางดึกเงียบสงัด แผ่นหลังของหญิงสาวสะท้อนเงาดอกไม้ที่ขยับไหวเล็กน้อย หนาบางไม่เท่ากัน ลมจากเตาไฟพัดมาก็ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวเล็กน้อย

นี่เป็นกายเนื้อที่ได้รับการดูแลจากเหล่าทวยเทพจริงๆ ไม่แปลกที่สามารถทำให้ฮ่องเต้ควบคุมตนเองไม่อยู่ และเกือบจะกลายเป็นผีใต้คมดาบของนางแล้ว

จางตั๋วสะกดความคิดในใจ เลื่อนสายตากลับมาแล้วเดินไปนั่งขัดสมาธิตรงข้างกายนาง เขาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาบนโต๊ะกระเบื้อง แต่กลับกดถูกนิ้วมือของนางโดยไม่ตั้งใจ

สีอิ๋นตกใจตื่นทันใด เห็นเงาสีเทาดำของชายหนุ่มสะท้อนอยู่บนผนังจึงรีบพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง “คุณชายอยากได้อะไร ข้าจะไปเอา…”

นางยังไม่ทันพูดจบ กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดก็ปะทะเข้าใส่นาง ทำให้นางโก่งคอคลื่นไส้

จางตั๋วหยิบถ้วยชาพลางเหลือบมองนางปราดหนึ่ง จากนั้นก็กระตุกยิ้ม “คิดว่าข้าน่าขยะแขยงหรือ”

สีอิ๋นไม่กล้าตอบ นางกอดเข่าแล้วหดตัวไปข้างหลัง

จางตั๋วหุบยิ้ม แต่ไม่ได้บังคับนาง เขากระตุกสายรัดเอวของตนเองเพื่อคลายสาบเสื้อเปิดไหล่ เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนแล้วหันไปถามนาง

“ต้มน้ำหรือ”

“เจ้าค่ะ…” สีอิ๋นรีบชี้นิ้วไปที่เตาด้านข้าง “ท่านลุงเจียงสอน เป็นน้ำที่ต้มด้วยอ้ายเฉ่า เอาผ้าแพรชุบน้ำ จากนั้นก็เช็ดตัวให้คุณชาย ห้ามแตะถูกแผลของคุณชาย”

นางพูดพลางพลิกมือรวบผมยาวที่สยายปรกไหล่ของตนเองแล้วลุกขึ้นไปหยิบน้ำบนเตา

จางตั๋วดื่มชาเย็นไปหลายอึกแล้วหมุนตัวหมอบลงบนโต๊ะ

สีอิ๋นใช้อ่างทองแดงใส่น้ำอ้ายเฉ่าแล้วถือมานั่งคุกเข่าข้างกายเขา

เสียงน้ำในอ่างทองแดงกระเพื่อมแผ่วเบา ไม่นานผ้าแพรชุบน้ำอ้ายเฉ่าก็เช็ดผ่านขอบบาดแผลของเขา ไม่ค่อยเจ็บนัก แต่ยังพอเห็นการกระตุกเล็กน้อยแล้วหยุดเป็นบางครั้ง

จางตั๋วตัดสินใจปล่อยตัวตามสบาย ปล่อยให้กล้ามเนื้อสั่นกระตุก

ทุกครั้งที่เขากลับจากห้องลงทัณฑ์ต้องใช้อ้ายเฉ่าเช็ดตัว ก่อนหน้านี้เขาเคยชินกับการถอดเสื้อผ้า ชุบน้ำบิดผ้าเอง ต่อให้เป็นแผ่นหลังที่มองไม่เห็นก็ไม่เคยยืมมือคนอื่น

ถึงแม้คนใต้หล้าจะสนับสนุนแนวคิดอภิปรัชญาเสรีไร้ขอบเขต ต้องการสวมเสื้อหลวมโคร่งคลายแถบรัด เผยให้เห็นแผ่นอก แต่จางตั๋วไม่เห็นด้วย

มีเพียงนักโทษเท่านั้นที่จะถูกบังคับให้เปิดเผยเนื้อตัวเพื่อรับแส้หนามไม้กระบอง ถูกเปลือยกายกลางตลาด ถูกตรวจสอบร่างกาย รับโทษประหารฆ่าแกง เขาจึงไม่ชอบเปลือยกายต่อหน้าคนอื่น และไม่อนุญาตให้ผู้อื่นมองตรงมาที่ร่างกายของเขา

แต่นางไม่นับว่าเป็นสาวใช้ นางเป็นคนกึ่งผีที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายผู้หนึ่ง

“เจ้าไม่ไอแล้วหรือ”

สีอิ๋นนั่งคุกเข่าข้างหลังตัวเขา จู่ๆ ได้ยินเขาถามเช่นนี้ก็ชะงักมือ ตอบเสียงเบาว่า “หา?…เจ้าค่ะ ท่านลุงเจียงเชิญท่านหมอมาให้ข้า อ้อ ไม่ใช่…”

นางคิดว่าตนเองทำผิดต่อความหวังดีของเจียงชิ่น หักหลังเขาต่อหน้าจางตั๋ว จึงรีบปฏิเสธ กลับเห็นชายหนุ่มหันหน้ามองตรงมาที่นาง นางรู้ว่าปิดบังไม่ได้จึงรีบหมอบลงแล้วเอ่ยขึ้น

“ขอคุณชายอย่าตำหนิลงโทษท่านลุงเจียงเลย”

“เหตุใดจึงหยุดมือ” เขาพลิกมือชี้ไปที่หลังไหล่ “ทำต่อไป”

เมื่อเห็นเขาไม่ได้ระเบิดอารมณ์ นางจึงรีบยืดตัวไปบิดผ้าเปียกมาใหม่

น้ำสีน้ำตาลอ่อน ไม่ช้าก็ถูกเลือดที่ละลายออกมาย้อมจนแดง จางตั๋วหลับตาลงอีกครั้ง หลังจากจิตใจสงบลงแล้ว กลับได้ยินนางพูดบ่นอยู่ข้างหลังเหมือนกำลังเรียบเรียงอะไรบางอย่าง

“อยากพูดอะไร”

“ไม่…ไม่อยากพูดอะไรเจ้าค่ะ”

จางตั๋วพลิกตัวหันหน้ามาหานาง กางขานั่งลงแล้วยื่นมือเปื้อนเลือดให้นาง

สีอิ๋นรีบไปเปลี่ยนน้ำใหม่มาอีกหนึ่งอ่าง บิดผ้าเช็ดนิ้วให้เขาอย่างละเอียด

เลือดที่ผิวด้านนอกส่วนใหญ่ถูกเขาเช็ดไปแล้ว ที่เหลือแทรกอยู่ตามซอกเล็บ ทำความสะอาดยากมาก

สีอิ๋นต้องใช้ผ้าประคบร้อนที่นิ้วมือของเขา แล้วใช้เข็มเงินเล่มหนึ่งพันผ้าแพร แทรกเข้าไปในร่องเล็บ เขี่ยออกมาทีละนิด

“พ่อแม่เจ้าเป็นคนที่ใด”

สีอิ๋นตกใจ มือก็สั่นเทาตามไปด้วย ปลายเข็มเงินเล่มนั้นแทงทะลุผ้าแพรโดยไม่ทันระวัง ทิ่มเข้าไปในร่องนิ้วของจางตั๋ว

“ข้า…”

“ซี้ด…อย่าขยับส่งเดช” เขาพูดพลางดึงมือกลับมาแล้วเอาเข้าไปดูดในปาก

สีอิ๋นทำอะไรไม่ถูก “ข้า…ข้าจะไปเอายาขี้ผึ้งมาให้คุณชาย”

“กลับมา”

สีอิ๋นตกใจจนไม่กล้าขยับ จำต้องนั่งลงอีกครั้งแล้วยื่นหน้าไปมองจุดที่เข็มทิ่มเข้าไป ข้างเล็บนิ้วโป้งมีรอยเขียวช้ำ น่าจะเจ็บไม่น้อย แต่เขากลับเหมือนไม่สนใจอะไร ตั้งแต่ต้นจนจบเพียงแค่สูดหายใจทีหนึ่ง ท่าทีเสียอาการแม้แต่น้อยก็ไม่มีให้เห็น

“คุณชายไม่เจ็บหรือ”

เขาหัวเราะ ใช้นิ้วมือที่มีแผลนิ้วนั้นเชิดปลายคางของนาง “จะเจ็บสักเท่าไรกัน”

นางถูกบีบให้เงยหน้าขึ้น “สิบนิ้วเชื่อมใจ เมื่อก่อนข้าเคยถูกสายพิณบาดนิ้ว เจ็บจนแทบจะหมดสติไป”

“หากเทียบกับแส้หลายวันก่อนเล่า”

นางลูบขาด้วยจิตใต้สำนึก “แส้เจ็บ…”

เขาคลายมือ วางแขนพาดบนหน้าตักแล้วพูดเสียงเรียบ “ข้าถามเรื่องพ่อแม่เจ้า เจ้ากลัวอะไร”

“ไม่ใช่ แต่…เพราะคุณชายเคยถามข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง”

จางตั๋วจึงรู้ตัวว่าตนเองถามคำถามนี้เป็นรอบที่สองแล้ว