ทดลองอ่าน เรื่องราวของเรากับนาง บทที่ 2

ยามนี้ตะวันคล้อยไปทางเรือนตะวันตก

เฉินจ้าวคุกเข่านั่งอยู่หลังฉากบังตาหยกสลักลายดอกไม้และนกอย่างเงียบๆ สองมือถูกมัดเชือกไว้วางอยู่บนหัวเข่า

สายลมก่อนเข้าสู่ยามค่ำเงียบสงบ พัดเส้นผมของเขาที่หลุดลงมาประบ่าเบาๆ แถบผ้าดำที่ปิดตานั้นไม่มีแล้ว เขาจึงไม่กล้าลืมตา หลับตานั่งเงียบ เสริมความงามซึ่งกันและกันกับฉากบังตาหยกสลักลายดอกไม้และนก ช่างเป็นคนงามราวหยก สบประมาทไม่ได้เลยจริงๆ

จ้าวเชียนกอดอกยืนอยู่ด้านหลังฉากบังตา เจียงหลิงที่อยู่ด้านข้างทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นว่า “แม่ทัพจ้าว คืนนี้จะอยู่กินอาหารเย็นที่เรือนคุณชายหรือขอรับ”

จ้าวเชียนทำสัญญาณมือใส่เขาให้เงียบเสียง “เร่งอะไรกัน”

เจียงหลิงท่าทางลำบากใจ “จะกล้าเร่งท่านแม่ทัพได้อย่างไร”

จ้าวเชียนหันหน้ามาพูดว่า “ข้ามาฟังแทนคุณชายของพวกเจ้าว่าพวกเขาพี่น้องพูดคุยอะไรกัน”

“คุณชายคงไม่ได้คิดจะฟังจริงๆ กระมัง”

“เจ้าจะเข้าใจอะไร เขาเชื่อเรื่องความเจ็บปวดทางกาย ข้าเชื่อเรื่องอารมณ์ความรู้สึกแท้จริง พี่น้องสองคนนี้พึ่งพาอาศัยกันมานานหลายปี จะไม่พูดความจริงกันบ้างหรือ ไปยืนนิ่งๆ อย่าเลียนแบบคนตายเหมือนคุณชายของพวกเจ้า พูดจาเหมือนเค้นออกมาจากในโลงศพ ไม่จรรโลงใจสักนิด”

เขากำลังพูด บ่าวชราก็พาสีอิ๋นเดินมาถึงแล้ว

เจียงหลิงเดินเข้าไปหานางแล้วเอ่ยว่า “พี่ชายเจ้าอยู่ข้างหลัง คุณชายให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งก้านธูป มีอะไรรีบพูดให้หมด พอถึงเวลาพวกเราจะพาตัวเจ้ากลับไป”

“แล้วพี่ชายข้าเล่า พวกท่านจะพาเขาไปที่ใด”

เจียงหลิงถอยหลังหนึ่งก้าวเปิดทางให้แล้วเอ่ยว่า “แม่นาง เจ้าน่าจะรู้กฎระเบียบของคุณชาย สิ่งที่พวกเราควรรู้ พวกเราไม่กล้าลืมแม้แต่น้อย สิ่งที่พวกเราไม่ควรรู้ พวกเราจะไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว แม่นางเข้าไปเถอะ”

นี่เป็นการพูดตามจริง สีอิ๋นไม่กล้าชักช้าอีก รีบเดินอ้อมไปข้างหลังฉากบังตาหยก

ชายกระโปรงที่อ่อนนุ่มลากผ่านต้นหญ้า กระพรวนบนข้อเท้ากระทบกันเกิดเสียงดังไม่เป็นจังหวะ

“อาอิ๋นระวัง ข้างหน้ามีโต๊ะตัวหนึ่ง อย่าชนจนบาดเจ็บนะ”

นั่นเป็นเสียงที่แตกต่างกับจางตั๋วอย่างยิ่ง ตัวถูกพันธนาการ แต่ยังคงมีเสียงพูดราวน้ำพุกระทบหยก จิตใจสงบนิ่ง

สีอิ๋นปลายจมูกปวดหนึบ ลมหายใจร้อนผ่าวในทันใด “พี่ชาย…”

คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้น “ชนถูกหรือไม่”

“ไม่ชน…” มือของนางถูกเชือกมัดไว้ ไม่อาจเช็ดน้ำตาได้ ทำได้เพียงกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ “อาอิ๋นใช่ว่าจะมองไม่เห็น”

เฉินจ้าวสีหน้าผ่อนคลาย พูดอย่างอ่อนโยนว่า “แต่เสียงกระพรวนร้อนรนเช่นนั้น”

สีอิ๋นก้มลงมองกระพรวนบนข้อเท้าของตนเอง นั่นเป็นกระพรวนที่เฉินจ้าวใส่ให้นางเมื่อนานมาแล้ว

ยามนั้นเขาพูดว่า ‘ผ่านไปนานอีกสักนิดข้าอาจจะมองไม่เห็นเจ้าแล้ว เจ้าใส่มันไว้ ข้าจะได้รู้ว่าเจ้าอยู่ที่ใด’

ต่อมาหลังจากนางเติบใหญ่ ชายหนุ่มมากมายเห็นกระพรวนพวงนี้เป็นส่วนหนึ่งในความงามคาวโลกีย์ของนาง จึงพูดจาแทะโลม ทำให้นางถูกดูหมิ่นอย่างยิ่งในงานเลี้ยง แต่นางกลับไม่ยอมถอดออกและไม่ยอมบอกเฉินจ้าว

“อาอิ๋น”

“หืม?”

“หลังจากนี้ถอดกระพรวนออกเถอะ”

“เพราะเหตุใด”

ได้ยินนางตกใจร้อนรน เขาก็รีบพูดปลอบเสียงอ่อนโยน “อาอิ๋นโตแล้ว จะทำเหมือนเด็กเล็กๆ มีกระพรวนดังติงตังได้อย่างไร วางใจได้ ไม่มีกระพรวนทองแดง ข้าก็หาเจ้าเจอได้เหมือนเดิม”

นางตกตะลึง ประสานนิ้วมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “พี่ชายไม่ควรมาหาข้า”

“พูดเหลวไหล”

“ไม่ได้พูดเหลวไหล อาอิ๋นแค่อยากให้ท่านมีชีวิตที่ดี…”

“ข้าก็อยู่ดีไม่ใช่หรือ”

“ไม่ดี…พวกเขาแม้แต่ผ้าแพรปิดตาของท่านยังดึงออก…ยังมัดตัวท่านอีกด้วย”

เฉินจ้าวส่ายหน้า “ดังนั้นข้าจึงรู้ว่าอาอิ๋นลำบากเพื่อข้าแล้ว”

สีอิ๋นส่ายหน้าอย่างแรง สะอื้นไม่หยุด “ไม่ๆ อาอิ๋นตายไปก็ไม่เสียดาย แค่กลัวว่าพี่ชายจะไร้คนดูแล…”

“เด็กโง่” เสียงที่อบอุ่นราวสายลมฤดูใบไม้ผลิเอ่ยขึ้น “ข้าทำให้เจ้าเดือดร้อน ไม่ต้องกลัว พวกเราไม่มีทางตาย”

“ข้าไม่กลัว ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น…” นางพูดพลางขยับตัว พยายามจะบังแสงที่ลอดผ่านฉากบังตาให้เขา “พวกเขาจะทำอะไรท่าน อาอิ๋นจะตามไปด้วย!”

“เรื่องที่ข้าจะทำ สตรีจะติดตามไปได้อย่างไร อาอิ๋นไม่ต้องถาม และไม่ต้องฟังคนอื่นพูดอะไร”

“แล้วอาอิ๋นจะไปตามหาท่านได้ที่ใด…ข้ากลัวเขามาก…กลัวเขามากจริงๆ ข้าอยากตามท่านกลับบ้าน” นางยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ

“อย่าร้องไห้”

“ไม่ได้ร้อง”

“อาอิ๋น อดทนอีกนิด ข้าต้องพาเจ้ากลับบ้านแน่นอน”