ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 172-173

การย้ายต้นอ่อนลิ้นจี่ต้นนี้เข้าไปในเรือนที่เผยไหวกวงพูดถึงคือการเลือกห้องหนึ่งห้อง ยกของทุกอย่างออกจากห้อง ถมดินให้สูง เปลี่ยนทั้งห้องเป็นพื้นที่ปลูกแล้วค่อยย้ายต้นอ่อนลิ้นจี่ที่ล้ำค่าไปไว้ที่นั่น

ครึ่งวันนี้เผยไหวกวงทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปกับต้นอ่อนลิ้นจี่ต้นนี้

จนกระทั่งต้นอ่อนลิ้นจี่ต้นนี้ถูกย้ายไป เผยไหวกวงตรวจดูด้วยตนเองก็รู้สึกพอใจเล็กน้อย เขาสั่งคนให้เตรียมน้ำอาบเพื่อชำระล้างฝุ่นดินบนร่าง จากนั้นก็เปลี่ยนไปสวมชุดสีขาวสะอาดแล้วกลับไปที่ห้องนอน นั่งลงพิงที่ปลายเตียง มือหยิบหนังสือเกี่ยวกับการปลูกต้นลิ้นจี่มาอ่าน

อ่านไปอ่านมาเขาก็อดคิดถึงเสิ่นหุยไม่ได้

ไม่รู้ว่าในการประชุมเช้านางจะทำได้ราบรื่นดีหรือไม่

ในเวลานี้การประชุมเช้าน่าจะเสร็จสิ้นแล้ว เช่นนั้นนางกำลังทำอะไรอยู่ เผยไหวกวงคิดสักครู่ ด้วยความเข้าใจที่เขามีต่อเสิ่นหุย นางต้องดึงตัวขุนนางหลายคนไว้พูดคุยกันหลังจากเลิกประชุมเช้าแน่นอน

เผยไหวกวงจุปากออกมา

สตรีที่อ่อนแอเพียงนั้น ใครจะคิดว่านางจะมีความทะเยอทะยานมากเช่นนี้

เผยไหวกวงพลิกหน้ากระดาษอย่างช้าๆ อ่านต่อไปว่าต้นอ่อนลิ้นจี่ควรใช้ปุ๋ยอย่างไรจึงจะเติบโตได้ดียิ่งขึ้น

ยามพลบค่ำ ฝูยาเดินขึ้นไปชั้นบน ได้ยินเผยไหวกวงบอกให้เข้ามา เขาจึงเข้าไปรายงานว่า “จั่งอิ้น เกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อยที่สำนักประจิมในเมืองหลวง คนเก่าแก่ในสำนักประจิมไม่ค่อยยอมรับหวังไหลเท่าใดนัก ท่านคิดว่าควรให้สำนักบูรพาออกหน้าหรือไม่ขอรับ”

“ให้หวังไหลจัดการเอง” เผยไหวกวงมีสีหน้าเรียบเฉย

หลังจากฝูยารับคำแล้วก็ไม่ได้จากไปทันที เขาเห็นเผยไหวกวงเอนกายพิงปลายเตียงอย่างเกียจคร้าน ท่าทางดูสงบมากเกินไป ในใจก็รู้สึกว่าผิดปกติยิ่ง เขาจึงลองถามหยั่งเชิง

“จั่งอิ้น ออกไปหาเรื่องสนุกทำกันดีหรือไม่”

“เรื่องสนุกหรือ” เผยไหวกวงเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อประสานกับสายตาเช่นนี้ของเผยไหวกวง ฝูยาก็อยากจะตบหน้าตนเองสักฉาดที่พูดมากเกินไป เขากำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว ซุ่นซุ่ยก็มาเคาะประตูแล้วรายงานจากข้างนอก

“จั่งอิ้น ไทเฮาทรงวิ่งมาแล้วขอรับ”

วิ่ง?

ไม่ช้าเผยไหวกวงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเสิ่นหุยวิ่งขึ้นบันไดมา เสียงฝีเท้าของนางแผ่วเบา แต่ก็ฟังดูว้าวุ่นเช่นกัน

เผยไหวกวงขมวดคิ้ว เขาวางหนังสือในมือลง แผ่นหลังเหยียดตรงขึ้น

เสิ่นหุยยกชายกระโปรงวิ่งเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นเผยไหวกวงก็ไม่สนใจว่าฝูยากับซุ่นซุ่ยยังอยู่ที่นี่ นางวิ่งไปหาเขาเร็วขึ้น สุดท้ายก็โผเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

เสิ่นหุยซบหน้าลงบนแผ่นอกของเผยไหวกวง ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเศร้าใจ

“เป็นอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” เผยไหวกวงสีหน้าเย็นชาในชั่วพริบตา

เสิ่นหุยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ร้องไห้พลางกอดเขาไว้แน่น

เผยไหวกวงถามเสียงเย็นชาว่า “เจ้าสุนัขชั่วตัวใดทำให้เป่าเปาของกระหม่อมร้องไห้อีกแล้ว”

เขาเดาว่าในการประชุมเช้ามีคนยั่วโมโหเสิ่นหุย ในดวงตาสีดำสนิทฉายรังสีสังหารที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ เขาจำต้องสะกดกลั้นอารมณ์ ลูบศีรษะของเสิ่นหุยเบาๆ แล้วเอ่ยปลอบเสียงเบา

“พรุ่งนี้กระหม่อมจะไปประชุมเช้ากับเหนียงเหนียง”

“เกี่ยวก้อยสัญญาด้วย” เสิ่นหุยเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างอ่อนหวานให้เขา บนใบหน้าไม่มีน้ำตาสักนิด

เผยไหวกวงนิ่งงัน รู้ตัวว่าถูกหลอกเข้าแล้ว กำลังจะเอ่ยปากพูดเสียงเย็นชา เสิ่นหุยก็ขมวดคิ้วมองเขาอย่างน่าสงสารแล้วพูดเสียงเบา

“ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน…”