ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 174-175

บทที่ 175

ตอนที่เสิ่นหุยรีบรุดไปถึงตำหนักเฉียนเหอ เผยไหวกวงไม่อยู่ที่นั่น ฉีอวี้นั่งอยู่บนบันไดขั้นล่างสุด ในมือนางถือขนมไว้หนึ่งชิ้น เศษขนมตกลงพื้น นางกำลังตั้งใจดูมดตัวเล็กสองสามตัวว่าขนอาหารกันอย่างไร

พอฉีอวี้เห็นเสิ่นหุย ใบหน้าเล็กก็ปรากฏรอยยิ้มทันที นางยื่นขนมในมือให้อวิ๋นเชี่ยวแล้วยืนขึ้นอย่างตื่นเต้นยินดี

“เสด็จน้า!”

ฉีอวี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ขอเพียงเห็นเสด็จน้านางก็จะรู้สึกสบายใจ มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นหุยยิ้มอย่างอ่อนโยนเช่นกัน เดินเข้าไปหาแล้วจูงมือนางอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็เข้าไปข้างในพร้อมนางพลางพูดขึ้น

“เหตุใดถึงมานั่งอยู่ตรงนี้”

“ในนั้นนางกำนัลหลายคนยังต้องเก็บของ อวี้เอ๋อร์ไม่อยากอยู่ในนั้น”

จู่ๆ เผยไหวกวงจะย้ายมาพำนักที่นี่ เหล่านางกำนัลขันทีตั้งตัวไม่ทัน แม้จะจัดเก็บของคล่องแคล่วว่องไวเพียงใดก็ยังต้องใช้เวลาพอสมควร ตอนที่เสิ่นหุยมาถึงเผยไหวกวงไม่อยู่ หลังจากเขาพาฉีอวี้มาที่นี่ก็ออกจากตำหนักตากอากาศไปทันที ยามนี้ยังไม่กลับมา

อาหารเย็นเตรียมพร้อมแล้ว รอเพียงการเรียกตั้งอาหาร

เสิ่นหุยครุ่นคิด ในเมื่อนางบอกว่าจะมากินอาหารเย็นด้วย เผยไหวกวงน่าจะกลับมา ดังนั้นนางจึงพาฉีอวี้ไปเล่นสักครู่ รอเผยไหวกวงกลับมา

เผยไหวกวงไปยังเรือนพักชั่วคราวของคนสกุลเสิ่น

เพื่อปิดบังหูตาคนอื่น เรือนพักที่เสิ่นหุยเลือกให้ครอบครัวจึงมีขนาดไม่ใหญ่และไม่ค่อยสะดุดตานัก อย่างไรเสียก็พักชั่วคราวเพียงไม่กี่วันเท่านั้น อีกหกเจ็ดวันก็จะย้ายกลับไปยังจวนเดิมของสกุลเสิ่นแล้ว

เนื่องจากเสิ่นหมิงอวี้ไม่อยู่ คนสกุลเสิ่นจึงเดินไปยังห้องโถงหลักเพื่อไปกินอาหารกันก่อน ลั่วซื่อประคองฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเซียว เสิ่นหยวนหงยืนอยู่ข้างๆ ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเซียวกับภรรยา กำลังเล่าเหตุการณ์ในคืนลอบปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้อย่างออกรส

เขาเล่าเรื่องนี้ไปแปดร้อยรอบแล้ว เล่าละเอียดจนกระทั่งรู้ว่าบนโต๊ะจัดเลี้ยงคืนวันนั้นมีอาหารและสุราอะไรบ้าง แต่ไม่ว่าจะเล่ากี่รอบเขาก็รู้สึกว่าไม่พอ ทุกครั้งที่พูดถึงจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามีพละกำลังอย่างหาได้ยาก ไม่สอดคล้องกับท่าเดินกะโผลกกะเผลกของเขาเอาเสียเลย ราวกับว่าเขามีส่วนร่วมในการลอบปลงพระชนม์ด้วย

เขาชอบพูด ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเซียวก็ชอบฟัง แต่เสิ่นฮูหยินกลับขมวดคิ้วอยู่ตลอด สิ่งที่ในใจนางนึกถึงคือบุตรสาวคนเล็ก ไม่รู้ว่าตอนนั้นเสิ่นหุยตกอยู่ในอันตรายเพียงใด ได้ยินว่ายังตากฝนอีกด้วย ไม่รู้ว่าร่างกายจะรับไหวหรือไม่ วันหน้าจะพบเจอกับปัญหามากขึ้นอีกหรือไม่…