ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 174-175

หมอหลวงเฉียนโน้มกายรายงานว่า “กระหม่อมได้ตรวจชีพจรของลี่เฟยแล้ว ขอทูลลาก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

“ไปเถิด” ลี่เฟยรีบตอบ

เสิ่นหุยไม่ได้ขัดขวาง นางนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเป็นปกติราวกับไม่สังเกตเห็นหมอหลวงเฉียน

เหล่าหมอหลวงประจำสำนักแพทย์หลวงในตำหนักตากอากาศจะมาตรวจชีพจรของเหล่าสนมชายาทุกคนเป็นประจำทุกเช้า มีเพียงตอนที่เหล่าเจ้านายในตำหนักต่างๆ รู้สึกไม่สบายจึงจะไปเชิญหมอหลวงในสำนักแพทย์หลวงเวลาอื่น

ลี่เฟยดูไม่เหมือนคนไม่สบายสักนิด

เสิ่นหุยแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ยิ้มพลางมองลี่เฟยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติ “เดิมทีจะไปร่วมเสวยพระกระยาหารเย็นกับฝ่าบาท แต่พอดีเดินผ่านที่นี่จึงอยากถามถึงแผนการชีวิตของเจ้า”

“หม่อมฉัน…” ลี่เฟยหยุดพูดไปทันใด

นางเหลือบตาขึ้นมองสำรวจไทเฮาน้อยที่ดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นอะไร ในใจอดคิดไม่ได้ว่าไทเฮาน้อยไม่เห็นอะไรจริงๆ หรือ ด้วยชาติกำเนิดของลี่เฟย นางได้พบปะติดต่อผู้คนหลากหลายตั้งแต่เด็ก จึงมีความสามารถในการสังเกตคนอยู่บ้าง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งลี่เฟยก็กัดฟันคุกเข่าลงต่อหน้าเสิ่นหุยแล้วพูดว่า “หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ”

เสิ่นหุยยิ้มเป็นปกติ นางพูดว่า “ออกไปให้หมด”

นางกำนัลที่เสิ่นหุยพามาเดินออกไปแล้ว นางกำนัลข้างกายลี่เฟยที่เดิมทีอยู่ในห้องโถงก็เดินตามออกไปเช่นกัน

ลี่เฟยหมอบลง หน้าผากแตะพื้นพลางหลับตารอคอย หลังจากนั้นนางก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนของเสิ่นหุยถามอีกครา

“เจ้ามีแผนการอย่างไรในอนาคต”

หางตาของลี่เฟยรู้สึกแสบร้อนขึ้นมาในทันที นางรีบกัดริมฝีปาก ฝืนบังคับน้ำตาให้ไหลย้อนกลับไป นางขมวดคิ้วข่มใจเล็กน้อย เงยหน้ามองเสิ่นหุยแล้วพูดขึ้น

“ชาติกำเนิดเช่นหม่อมฉันไม่กล้าคิดอะไรมาก ถ้าอยู่ในตำหนักอื่นได้ก็นับว่าเป็นตอนจบที่ดี”

เสิ่นหุยรู้สึกตกใจเล็กน้อย นางถามว่า “แล้วเขาเล่า”

ลี่เฟยเม้มริมฝีปาก ใบหน้าซีดขาว มือของนางที่วางบนพื้นกำแน่นก่อนจะคลายออกทันใด จากนั้นก็พูดอย่างเศร้าหมอง

“พวกเรา…ไม่ใช่คนประเภทเดียวกันเพคะ”

เสิ่นหุยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งอย่างแผ่วเบา “จะไม่เปลี่ยนฐานะตนเองจริงๆ หรือ”

ลี่เฟยหลุบตานิ่งเงียบ

เสิ่นหุยกลับหัวเราะออกมา นางพูดเสียงเบาว่า “ข้ารู้สึกอิจฉาเจ้าอยู่บ้าง”

ลี่เฟยมองเสิ่นหุยอย่างงุนงง นางไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเสิ่นหุย นางเคยชินกับการเก็บทุกอย่างไว้ในใจ อยู่ตัวคนเดียวมาโดยตลอด แต่จู่ๆ กลับมีคนให้พูดความในใจได้ ความเจ็บปวดที่พลุ่งพล่านในใจย่อมไม่อาจหยุดยั้งได้ ลี่เฟยยิ้มเศร้าแล้วพูดอย่างขมขื่น

“หม่อมฉันไม่คู่ควรกับเขา เขาสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้ เขาไม่ควรมาชอบคนที่ต่ำต้อยเช่นหม่อมฉัน…”

“บางทีการที่พวกเราไม่รู้ว่าตนเองจะรักคนเช่นไรคือความงดงามของความรักระหว่างชายหญิง” เสิ่นหุยยิ้มอีกครั้ง “ในใจข้าเขาร้ายกาจอย่างยิ่ง เขาร้ายกาจเช่นนั้น ข้าย่อมไม่สามารถพึ่งพาเขาไปตลอดได้ ความสัมพันธ์ที่ไม่เท่าเทียมกันนั้นไม่ถูกต้อง ข้าจำต้องทำให้ตนเองร้ายกาจขึ้น จึงจะเปลี่ยนจากเดินตามหลังเขาไปอยู่ข้างกายเขาได้ มองตาเขาในระดับเดียวกัน จับมือเขา และเดินหน้าไปพร้อมกับเขาได้”

เสิ่นหุยรู้สึกว่าตนเองพูดมากเกินไปแล้ว นางยิ้มอย่างขัดเขินแล้วจับมือลี่เฟย

“ทุกคนมีข้อเสียและมีข้อดี อดีตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ แต่อนาคตเรากำหนดเองได้” เสิ่นหุยลุกขึ้นยืน “ข้าต้องไปแล้ว เจ้ายังมีเวลาใคร่ครวญอีกห้าวัน”