ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 176-177

บทที่ 177

เผยไหวกวงหันหน้าไปมองสมุดภาพที่วางอยู่บนโต๊ะทันที หน้าที่เปิดไว้คือแบบลวดลายที่เขาเพิ่งเลือกให้เด็กในครรภ์ของซย่าชั่นจู เสิ่นหุยบอกว่าดีที่สุดคือมีรูปเมฆมงคลและเชือกถักหกเหลี่ยม สิ่งแรกหมายถึงมงคล สิ่งหลังหมายถึงปลอดภัย ดังนั้นเผยไหวกวงจึงเลือกลายนี้ซึ่งมีทั้งรูปเมฆมงคลและเชือกถักหกเหลี่ยม นอกจากนี้ยังมีรูปกระเรียนอีกด้วย ซึ่งไม่เพียงแสดงความเป็นมงคลและความปลอดภัยเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการก้าวขึ้นสู่ที่สูงเช่นปุยเมฆอีกด้วย

ทั้งที่เมื่อครู่นี้เขายังล้อเลียนเสิ่นหุยว่าไม่สามารถปักรูปกระเรียนได้

เผยไหวกวงรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าขันเหลือเกิน น่าขันจริงๆ ดังนั้นเขาจึงส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา

เสิ่นหุยรับรู้ได้ในชั่วพริบตาถึงอารมณ์ที่ผิดปกติของเผยไหวกวง นางที่พิงไหล่เขาจึงยืดตัวตรงทันที มองดูใบรายชื่อในมือของเขา เห็นชื่อที่เขาไม่ได้อ่านออกมา

ใบรายชื่อนี้คืออะไร

หัวใจของเสิ่นหุยกระตุก ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของนางซีดเผือดในชั่วพริบตา

“ไปตามชั่นจูมา” เผยไหวกวงเอ่ยปากสั่ง

เสิ่นหุยหันหน้าไปมองเผยไหวกวงอย่างเงียบๆ เผยไหวกวงไม่ได้มองนาง สายตาของเขามองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่บ้าง

ผ่านไปครู่ใหญ่เสิ่นหุยจึงถอนหายใจยาวออกมา

ก็ดี

หากไม่ใช่ซย่าชั่นจูก็คงเป็นสตรีผู้บริสุทธิ์คนอื่น วันนี้มาถึงอย่างกะทันหันก็ดีเช่นกัน แผ่นหลังที่แข็งทื่อของนางค่อยๆ ผ่อนคลาย เอนกายพิงไหล่ของเผยไหวกวงอีกครั้ง

ซย่าชั่นจูกำลังนั่งขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจตรงหน้าชาสมุนไพรที่นางต้มอยู่ในห้องครัว

สือซิงนั่งอยู่ด้านข้างกำลังกินแตงโม นางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ชั่นจู นี่เจ้าใกล้จะคลอดแล้วยังมาต้มชาที่นี่อีก หากเหนียงเหนียงทรงรู้เข้าต้องพร่ำบ่นเจ้าว่าอยู่นิ่งไม่เป็นอีกแน่นอน”

ซย่าชั่นจูรินชาสมุนไพรเล็กน้อยแล้วลองดื่มเอง ยังคงไม่มั่นใจว่ารสชาติของชาสมุนไพรนี้เหมือนกับชาที่หวังไหลต้มหรือไม่ นางพูดอย่างหงุดหงิด

“ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตั้งครรภ์หรือไม่ ข้ารู้สึกเหมือนตนเองเงอะงะ แม้แต่การรับรสก็แย่ลง ชิมไม่ออกสักนิดว่ารสชาติถูกต้องหรือไม่”

สือซิงวางเปลือกแตงโมที่กินเนื้อจนหมดแล้วลง จากนั้นก็ล้างมือพลางพูดหยอกล้อว่า “ชั่นจู เจ้านี่กตัญญูต่อจั่งอิ้นเหมือนบิดาสามีจริงๆ”

ซย่าชั่นจูวางมือลงบนหน้าท้องของตนเองอย่างเคยชินแล้วหลุบตาลงมอง ทันใดนั้นก็พูดว่า “ความจริงแล้วจั่งอิ้นก็ลำบากมาก”

“เจ้าว่าอะไรนะ ข้าไม่ได้ฟังผิดใช่หรือไม่ ฮ่าๆๆ เจ้าพูดถึงจั่งอิ้นเช่นนี้หรือ”

ซย่าชั่นจูตกใจ กัดริมฝีปากทันที ไม่กล้าพูดส่งเดชอีก นางช่างเลอะเลือนจริงๆ เกือบเดือดร้อนเพราะปากแล้ว

ไทเฮาเคยกำชับนางไว้ว่าจะบอกใครไม่ได้ แม้แต่เฉินเยวี่ยกับสือซิงก็ไม่ได้