ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 91-92

ฮ่องเต้อธิบายได้ไม่ชัดเจนเช่นกันว่าเหตุใดเขาถึงคิดว่าตนเองไม่สามารถมีทายาทได้แล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นฉีอวี้เติบโตอย่างปลอดภัยจนถึงอายุสี่ขวบก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง

ร่างกายของเขาเริ่มคันอีกครั้ง ฮ่องเต้เกาแขนเกาขาอย่างรู้สึกไม่สบายตัว หมอหลวงบอกว่าเขาเป็นกามโรคระยะเริ่มต้น สามารถรักษาให้หายดีได้ แต่อยากให้เขาระงับความปรารถนาทางเพศ

แต่เขากลับไม่เชื่อฟัง ไม่ให้เขาแตะต้องสตรีนั้นเป็นเรื่องยากเหลือเกิน ฮ่องเต้คิดว่าชีวิตที่ดีของตนลดน้อยลงเรื่อยๆ เขาทนไม่ได้ที่จะไม่ได้มีอะไรกับหญิงงามเหล่านั้น

ร่างกายยิ่งคัน ในใจก็ยิ่งหงุดหงิด

ไม่ได้ เขาเป็นโอรสสวรรค์ ไม่ใช่เศษสวะที่ให้กำเนิดบุตรชายไม่ได้!

ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนทันที เดินไปที่เตียง สองมือกดไหล่ของลี่ผินพลางพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “รีบคลอดบุตรชายให้เรา! รีบคลอดออกมา! บุตรชายของเรา! ถ้าเจ้าไม่คลอดบุตรชายของเราออกมาอย่างปลอดภัย เราจะประหารตระกูลของเจ้าเก้าชั่วโคตร!”

เสิ่นหุยที่อยู่ด้านนอกฟังเสียงกดดันของฮ่องเต้แล้วก็ขมวดคิ้ว

ไม่นานนักเสียงร้องของทารกก็ดังขึ้นมา

หมอตำแยรายงานเสียงสั่นว่า “ยินดีกับฝ่าบาทด้วยเพคะ เป็น…เป็นองค์หญิงเพคะ…”

“เศษสวะ! เศษสวะ!”

เสียงร้องตกใจดังมาจากในห้องทำคลอด มีเสียงร้องอย่างสิ้นหวังของลี่ผินและมีเสียงร้องตกใจที่สะกดกลั้นไม่อยู่ของนางกำนัล

เสิ่นหุยตกใจจึงผลักประตูวิ่งเข้าไป

ฮ่องเต้โยนองค์หญิงน้อยที่เพิ่งเกิดลงพื้นอย่างแรง ใช้เท้าเหยียบบนร่างบุตรสาวตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า ดวงตาของเขาแดงก่ำ ไม่เหมือนมนุษย์อีกแล้ว

เสิ่นหุยใบหน้าซีดเผือด เกาะผนังห้องจึงประคองตัวไม่ให้ล้มลงได้ น้ำตาไหลลงมาในทันใด

ตรงหน้าของนางปรากฏภาพพี่สาวคนรอง พี่สาวมักจะยิ้มให้นางด้วยดวงตาอ่อนโยนเสมอ

หลังคลอดบุตรพี่สาวเลือดไหลไม่หยุด หายใจรวยรินอยู่หลายวัน สุดท้ายเลือดก็ไหลหมดตัวจนตาย

นางถูกกักตัวไว้หนึ่งปี ตอนมีชีวิตอยู่ได้รับการกดขี่ข่มเหงมากมาย ก่อนตายได้รับความหวาดกลัวและบังคับข่มขู่อย่างไรกันแน่

เสิ่นหุยหลับตาลง กล้ำกลืนน้ำตากลับลงไป เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็จ้องนิ่งไปที่ฮ่องเต้

เสียงพูดดังก้องอย่างคลุ้มคลั่งอยู่ภายในใจของนาง

สังหารเขา! สังหารเขา! เสิ่นหุย สังหารเขาเสีย!