ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 8-9

บทที่แปด สามร้อยปี (แรก)

ข้าไม่มีบ้านแล้ว

แมวที่ไม่มีบ้านเป็นแมวป่า

อิ๋นจื่อบอกว่าข้าอยู่ที่ภูเขาลั่วอิงได้ ปีศาจและสัตว์ต่างๆ ในภูเขาลูกนี้ล้วนยกย่องข้าเป็นราชา

ข้าไม่รู้อะไรคือราชา แต่ก็ไม่มีที่ไป ดังนั้นจึงอยู่ที่นี่ต่อไป

(หนึ่งร้อยปีแรก)

โดยธรรมชาติแล้วแมวมีความทรงจำที่แย่มาก ข้าตัดสินใจจะลืมเจ้านาย เอาเรื่องไม่สบายใจโยนทิ้งไปเสีย ด้วยเหตุนี้ทุกวันจึงเที่ยวเล่นสนุกอยู่บนภูเขาไปทั่วทุกหนแห่ง ขี่เสือกินลม สู้กับหมีดำที่โฉดเขลา ยั่วเย้านกน้อยบนท้องฟ้าเล่น ไล่จับไล่ฆ่าหนูในป่า…

มักมีปีศาจจากที่ต่างๆ มาหาข้าเพื่อท้ารบหรือขอแต่งงานอยู่เสมอ ข้าคล้อยตามคำขอของพวกเขา ทั้งซัดพวกเขาจนปลิวกระเด็นไป ไม่ก็เล่นงานถึงตาย ภายใต้การต่อสู้บ่อยครั้งเช่นนี้ อิ๋นจื่อบอกว่าข้านับวันก็ยิ่งชอบการเข่นฆ่าสังหาร นับวันยิ่งโหดร้าย แทบจะกลายเป็นแมวป่าไปจริงๆ แล้ว…

แมวป่ามีอะไรไม่ดี ข้าส่ายหน้าอย่างไม่แยแส ใช้อุ้งเท้าขุดหลุมต่อไป จากนั้นก็ใช้เท้าถีบปีศาจเพียงพอนเหลือง ที่มารนหาที่ตายถึงประตูบ้านในวันนี้ลงไป เอาดินกลบฝังอย่างคล่องแคล่ว เช่นนี้ศพจะได้ไม่ส่งกลิ่นเหม็น

อิ๋นจื่อเห็นข้าจัดการสนามรบเรียบร้อย จึงกระโดดลงมาจากที่สูง บอกอย่างชื่นมื่น “กำไรแล้ว กำไรแล้ว เพียงพอนเหลืองตัวนี้เป็นลูกพี่ใหญ่ของภูเขาเยี่ยนที่อยู่ติดกัน ครั้งนี้เขาตายแล้ว เขตอำนาจและสมบัติที่เขาเก็บสะสมไว้ก็ต้องตกเป็นของพวกเรา! เพชรพลอยที่น่ารักของข้าเอ๋ย เพชรพลอย…”

“เมี้ยว!” ข้าเห็นอิ๋นจื่อดีใจจนหมุนตัวไปรอบๆ ก็อดกระโดดโลดเต้นตามไปด้วยไม่ได้ “กำไรแล้ว กำไรแล้ว ปลาที่น่ารักของข้าเอ๋ย ปลา…”

การเคลื่อนไหวของอิ๋นจื่อหยุดนิ่งกลางอากาศ ใบหน้าที่เบิกบานพลันเคร่งขรึม “ลูกพี่ คลังสมบัติไม่ใช่ปลา…”

“เป็นไก่ย่างหรือ”

“ไม่ใช่…”

“เช่นนั้นข้าไปนอนล่ะ” ได้ยินว่าไม่มีของกิน ข้าก็หมดอารมณ์อยากจะไปภูเขาเยี่ยนทันที เพียงสะบัดๆ หางแล้วเดินไปทางถ้ำ ตั้งใจจะนอนชดเชยให้เต็มที่

“อย่าเพิ่งสิ!” อิ๋นจื่อรีบพุ่งเข้ามา ขวางทางไปของข้าอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด “ลูกพี่…ที่นั่นยังมีปีศาจน้อยมากมาย ท่านไม่ไป ข้าก็จัดการพวกเขาไม่ได้…”

“ไม่” ข้าเงยหน้าขึ้นอย่างเอาแต่ใจ หูแมวที่อยู่บนศีรษะตั้งตรงดิก แสดงให้เห็นว่าไม่มีความสนใจแม้แต่น้อย จากนั้นก็กลอกตาไม่หยุดพลางแอบมองเขา

อิ๋นจื่อที่เคยร่วมมือกันมาหลายครั้งย่อมเข้าใจความหมายของข้า เขากัดฟันกรอดๆ ยกนิ้วมือขึ้นมาสามนิ้ว “ทำปลาหลู* น้ำแดงให้ท่านกินสามตัว!”

ข้ามองๆ ท้องฟ้าแล้วอ้าปากหาว แต่ไม่พูดอะไร

“ห้าตัว!” อิ๋นจื่อเพิ่มจำนวนตัวปลา

ข้ามองพื้นหญ้านับจำนวนมด ยังคงไม่พูดอะไร

“สิบตัว…ไม่อาจเพิ่มอีกแล้ว! ข้าไม่เชี่ยวชาญการลงไปจับปลาในทะเล!” อิ๋นจื่อร้อนใจแล้ว สีหน้าบ่งบอกว่าเสียเปรียบมากแล้ว

“ต้องได้กินคืนนี้เลย” ข้าพยักหน้าด้วยความพอใจ บอกเขา “ไปกันเถิด”

อิ๋นจื่อเปลี่ยนร่างกลับเป็นอีกาด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม กางปีกออกแล้วร้องเรียกข้า “ขึ้นมาเถิด ห้ามกัดข้าอีก”

ข้ากระโดดขึ้นไปด้วยความเบิกบานใจ หมอบตัวลงเอาศีรษะถูไถขนอ่อนนุ่มสบายตรงคอของเขา นึกถึงผลของการต่อสู้ที่แสนอุดมสมบูรณ์ในวันนี้ด้วยความกระหยิ่มใจ แม้ปกติคนที่ทำอาหารให้ข้ากินก็คืออิ๋นจื่อ แต่ปลาหลูต้องไปไกลมากจึงจะมี แม้ข้าจะเดินทางได้วันละเป็นพันหลี่ แต่มักจำเส้นทางที่ไปจับปลาและเส้นทางที่กลับมาไม่ได้ ต้องเสียเวลามาก ดังนั้นจึงต้องอาศัยอิ๋นจื่อไปจับ แต่เจ้าคนผู้นี้เกียจคร้านมาก ไม่ยอมทำให้ข้ากินง่ายๆ ต้องใช้วิธีบังคับจึงจะได้มาสักตัวสองตัว ครั้งนี้จะได้มาทีเดียวถึงสิบตัว ที่เหลือข้าจะต้องให้อาจื่อปีศาจดอกไม้ทำเป็นปลาแห้งเก็บไว้ให้ดี!

นับปลาไปพลางน้ำลายไหลไปพลาง พริบตาเดียวก็มาถึงภูเขาเยี่ยน

ข้าซัดกำปั้นตวัดกรงเล็บไม่กี่ครั้งก็จัดการปีศาจน้อยที่มาขวางทางไปจนหมดสิ้น อิ๋นจื่อพุ่งเข้าไปในห้องลับในถ้ำของปีศาจเพียงพอนเหลือง มองเพชรพลอยกองโตที่ส่งประกายระยิบระยับเต็มตา ประเดี๋ยวก็ลูบคลำอันนี้ ประเดี๋ยวก็ดูอันนั้น สุดท้ายก็หยิบถุงผ้าสีขาวใบใหญ่ออกมา เอาเพชรพลอยรวมทั้งทองคำ เงิน เครื่องประดับ แจกัน สิ่งของต่างๆ มากมายยัดลงไปทั้งหมด จากนั้นก็โยนถุงผ้าตุงๆ ที่สูงขนาดคนหนึ่งคนมาให้ข้าแบก แล้วบินกลับไปด้วยความเบิกบาน

ข้าแสดงท่าทีเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟในเรื่องนี้ “ข้าเป็นแมว! ไม่ใช่ม้าที่ทำงานแบกหาม!”

“ได้ๆๆ คราวหน้าข้าจะให้หลัวหม่าปีศาจม้ามาขน” อิ๋นจื่อตอบอย่างใจลอย

ข้าที่รู้สึกว่าถูกมองข้ามจึงกัดปีกเขาไปทีหนึ่งเสียเลย…

“อ๊ากกก!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของอิ๋นจื่อดังทะลุแผ่นฟ้าอีกครั้ง