ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 7-บทที่ 8

ห่างไปไม่ไกล เซี่ยฉางเกิงพลิกกายลงจากหลังอาชา ตอนลงถึงพื้นเขาเอี้ยวคอชำเลืองมองมาทางนี้แวบหนึ่ง

มู่ฝูหลันซึ่งยังสับสนงุนงงอยู่คลายนิ้วมือออกปล่อยม่านลง

นางสงบสติอารมณ์ หันหน้ากลับอย่างเอื่อยเฉื่อยแล้วลุกลงจากรถม้า

ภิกษุที่ลงเขามาเชิญหลิวไทเฮาเข้าไปในวัด กลุ่มผู้ติดตามรวมถึงมู่ฝูหลันก็ก้าวเข้าประตูไปทั้งหมด

ชั่วขณะเดียว เสียงฆ้องประสานเสียงระฆังพร้อมกับเสียงสวดมนต์พลันดังระงมไปทั่ววัด

เหล่าภิกษุล้วนเคารพนอบน้อมต่อหลิวไทเฮา เพื่อต้อนรับการมาเยือนของนางในวันนี้และทำตามคำขอของเซี่ยฉางเกิง สามวันก่อนหน้าที่นี่ก็ไม่อนุญาตให้ใครขึ้นเขามาจุดธูปไหว้พระแล้ว นอกจากนี้ยังเตรียมการรับรองได้โดยไม่ขาดตกบกพร่อง

มีเพียงฮุ่ยจี้ต้าซือพระอาจารย์ใหญ่ของวัดที่ไม่ได้ออกมาปรากฏตัวเลย

ฮุ่ยจี้ต้าซือเป็นภิกษุผู้ทรงญาณขั้นสูงและแตกฉานในธรรม เดิมทีเป็นเจ้าอาวาสของวัด แต่หลังจากสละตำแหน่งไปเมื่อหลายปีก่อนก็ไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องทางโลกอีก

ตอนแรกหลิวไทเฮาหวังว่าฮุ่ยจี้ต้าซือจะเป็นผู้สาธยายธรรมให้ตน แต่ได้ยินจากเจ้าอาวาสว่าพระอาจารย์ใหญ่ทำสมาธิอยู่ที่เจดีย์หลังเขา ไม่พบฆราวาส และไม่รู้ว่าจะออกมาได้วันใด เมื่อรู้ว่าหลิวไทเฮาจะมาสวดมนต์ไหว้พระวันนี้ เพียงฝากคำพูดไว้ว่า ‘มีใจตั้งมั่น พุทธะจึงศักดิ์สิทธิ์’

แม้หลิวไทเฮาจะผิดหวัง แต่ก็ไม่กล้าบีบบังคับ ได้แต่ล้มเลิกความคิดนี้ไป

ตลอดทั้งเช้าหลิวไทเฮาปฏิบัติธรรมอย่างตั้งใจ ท่องบทสวดพระโพธิสัตว์ตี้จั้งไปได้ครึ่งเล่ม ตอนกลางวันกินอาหารมังสวิรัติแล้วพักผ่อนเล็กน้อย พอตอนบ่ายท่องต่อที่เหลืออีกครึ่งเล่ม ถึงจะถือว่าวันนี้ได้บุญกุศลครบถ้วนแล้ว

ยามหลิวไทเฮาท่องบทสวดอย่างตั้งอกตั้งใจในโถงอุโบสถ เหล่านายหญิงตราตั้งที่ติดตามมาย่อมต้องท่องเป็นเพื่อนด้วย หลังสวดมนต์มาครึ่งวัน แต่ละคนก็ลำคอแห้งผาก อีกทั้งต้องตื่นแต่เช้า พอถึงเที่ยงวันก็ไม่มีใครไม่อ่อนเพลีย พอน้อมส่งไทเฮาเข้าสู่ที่ประทับพักผ่อนแล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

มู่ฝูหลันกำลังจะออกไป พลันได้ยินคนส่งเสียงเรียกอยู่ด้านข้าง นางเบนหน้าไปเห็นสตรีออกเรือนแล้ววัยราวสี่สิบเศษผู้หนึ่งยืนอยู่กับหญิงรับใช้หลายคน อมยิ้มมองตนเองอยู่ นางจดจำได้ว่าเป็นชายาฉีอ๋องก็ชะงักฝีเท้า เผยรอยยิ้มน้อยๆ บนหน้าเช่นกัน จากนั้นเดินเข้าไปแสดงคารวะแล้วกล่าว “ข้าซาบซึ้งในความเมตตาของพระชายาเมื่อเช้านี้อย่างมาก เดิมสมควรไปขอบคุณด้วยตนเอง แต่ว่าตอนนั้นไม่ใคร่สะดวก พระชายาอย่าถือโทษที่ข้าเสียมารยาทเลยนะเจ้าคะ”

ชายาฉีอ๋องคลี่ยิ้มอย่างเมตตาใจดี นางสืบเท้าขึ้นหน้าหลายก้าว ยื่นมือไปประคองแขนของหญิงสาวพลางพูด “ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อสองสามวันก่อน พอมาถึงก็ได้ยินว่าท่านมาด้วยเหมือนกัน ข้าดีใจมาก นึกไปถึงว่าเคยพบท่านตอนที่ยังเป็นเด็กบ่อยๆ เลยรู้ว่าท่านกลัวหนาว เรื่องเล็กน้อยเท่านี้จะเกรงใจไปไย”

มู่ฝูหลันกล่าวขอบคุณนางซ้ำอีกครา

ตรงนี้เป็นที่พักผ่อนหลิวไทเฮา ไม่เหมาะจะรั้งอยู่นาน พวกนางเดินออกมาพลางสนทนากันเสียงเบา

มู่ฝูหลันสั่งให้สาวใช้ไปหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์มาคืน แต่ชายาฉีอ๋องปฏิเสธ บอกว่าเป็นของเล็กๆ น้อยๆ ให้นางเก็บไว้เป็นอันสิ้นเรื่อง

“แม้เป็นของเล็กน้อย แต่ท่านให้ข้ายืมเพื่อกันความหนาวด้วยความปรารถนาดี แล้วจะไม่คืนได้เช่นไร ข้าตั้งใจแต่แรกแล้วว่าอีกประเดี๋ยวจะนำไปคืนให้พระชายาด้วยตนเองอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

ชายาฉีอ๋องพูดตามมารยาทอีกสองสามคำก่อนเอ่ยยิ้มๆ “ถ้าท่านหญิงไม่เหนื่อยก็แวะไปนั่งที่ห้องข้าเป็นอย่างไร พวกเราคุยรำลึกความหลังกันน่าจะดีไม่น้อย”

มู่ฝูหลันพยักหน้า ชายาฉีอ๋องก็คล้องแขนนางพาเดินไปถึงที่ห้องพักผ่อนของตนในเวลาอันรวดเร็ว พวกนางเข้าไปแล้วพูดคุยกันครู่หนึ่ง จู่ๆ ชายาฉีอ๋องก็ถามขึ้น “ข้าได้ยินว่าใต้หล้ายามนี้มีหมอพเนจรกระเดื่องนามผู้หนึ่งแซ่หลี่ ผู้คนเรียกขานว่าเฒ่าโอสถ เดินทางรักษาผู้คนไปทั่วทุกหนแห่ง ดูเหมือนว่าหลายปีที่ผ่านมาเขาจะปักหลักอยู่ที่แคว้นของพวกท่าน ไม่รู้ว่าท่านหญิงเคยได้ยินชื่อของหมอเทวดาหลี่หรือไม่”

หญิงสาวเดาจุดประสงค์ที่ชายาฉีอ๋องแสดงไมตรีต่อตนได้ว่าอยากสืบถามเรื่องหมอรักษาบุตรชายของนาง จ้าวซีไท่ซื่อจื่อแห่งวังฉีอ๋อง