ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 5-บทที่ 6

ฉู่เหิงจือพบว่ายิ่งนานตนเองยิ่งเคยชินกับนางที่เป็นเช่นนี้ ครั้นนึกถึงสถานการณ์ในค่ายบนภูเขายามกลางวัน เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ก็เอ่ยเสียงเรียบ “ทางที่ดีเจ้าควรระวังหัวหน้ารองไว้”

มือของกวนอวิ๋นซีที่คว้าชามอยู่ชะงักค้างแล้วก็หันไปมองเขา “หมายความว่าอย่างไร”

ครั้นฉู่เหิงจือพบหน้าสือโม่เฉินก็จำเขาได้ในทันที ยามนั้นบุรุษผู้นี้กอดศพของสตรีผู้นั้นไว้ แสดงสันดานเยี่ยงเดรัจฉานออกมา แววตานั้นคล้ายปีศาจที่กำลังคลั่ง ดูผิดปกติยิ่งนัก

แม้ในยามกลางวันหัวหน้ารองผู้นั้นจะมีท่าทางสุขุมและเก็บความรู้สึก ทว่าฉู่เหิงจือเชื่อว่าบุรุษผู้นั้นต้องมีอีกด้านที่คนอื่นไม่รู้แน่ๆ โชคดีที่ตนเองสวมหน้ากากไว้ทำให้ฝ่ายตรงข้ามจำไม่ได้ แต่เขาเชื่อว่าหากหัวหน้ารองจำเขาได้แล้วล่ะก็จะต้องฆ่าเขาแน่

เขามองไปทางกวนอวิ๋นซี เห็นนางแสดงสีหน้าสงสัยจึงเตือนนางด้วยเสียงเข้ม “บุรุษผู้นั้นอันตรายนัก”

ครั้นกวนอวิ๋นซีได้ฟังก็ยิ้มอย่างกระจ่างแจ้ง

“นั่นมันแน่นอน น้องรองเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่ง มีวรยุทธ์สูงที่สุดในค่าย”

เขานึกสงสัยโดยพลัน “เจ้าเรียกเขาว่าน้องรอง?”

“ข้าเป็นพี่ แน่นอนว่าต้องเรียกเขาว่าน้องรองสิ!”

กวนอวิ๋นซีไม่เห็นเป็นเรื่องสลักสำคัญจึงกรอกสุราไปอีกชามหนึ่ง ท่าทางเช่นนั้นคล้ายสตรีขี้เมานัก กระหายสุราจนไม่ยอมปล่อยมือ

ฉู่เหิงจือเอ่ยอย่างนึกขำ “พี่เฟยอิง เจ้าเพิ่งอายุเท่าไรกันเชียว แล้วเขาอายุเท่าไร”

“ข้าอายุยี่สิบปี น้องรองอายุสิบเก้าปี น้องสามอายุสิบแปดปี ข้าโตที่สุดไง!”

เขาตะลึงงันอีกครา จับจ้องดวงหน้านางภายใต้แสงจันทร์ นางหน้าแดงก่ำนานแล้ว

“เจ้าเมาแล้วหรือ”

กวนอวิ๋นซีร้องฮึเสียงหนึ่ง เหลือบมองเขา

“ข้าเพิ่งดื่มไปครึ่งไหจะเมาได้อย่างไร ท่านสิเมาแล้ว”

ฉู่เหิงจือขมวดคิ้ว กำลังคิดจะห้ามไม่ให้นางดื่มต่อ ทว่าพอคิดอะไรได้ก็ชะงัก มิสู้ฉวยโอกาสนี้ลองหยั่งเชิงนาง

“ที่เจ้าพาข้าไปที่ค่ายบนภูเขามีจุดประสงค์อันใด”

“แน่นอนว่าข้าอยากให้ท่านไปดูให้เห็นกับตาว่าเหล่าพี่น้องในค่ายไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ภายนอกลือกัน หลายคนในนั้นใสซื่อและจงรักภักดียิ่ง เพียงแต่พวกเขายังต้องเลี้ยงดูครอบครัวจึงมาเป็นโจรภูเขา”

ฉู่เหิงจือถามอย่างหยั่งเชิง “เจ้าอยากให้พวกเขาสวามิภักดิ์ต่อทางการ?”

“ใช่!”

“เพราะเหตุใด”

นางมองเขาอย่างแปลกใจ “หากมีข้าวกิน มีที่นาไว้เพาะปลูก ใครจะอยากมาเป็นโจรบ้าง”

“แต่ว่าครั้งนี้ที่โดนทางการปราบ พวกเจ้าสูญเสียมากมาย เจ้าไม่แค้นทางการหรือ”

“แค้นสิ แต่ว่าแค้นแล้วช่วยอะไรได้ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือต้องสืบหาความจริง ดูว่าใครเป็นคนก่อเรื่อง”

“เจ้าคิดว่ามีใครในนั้นก่อเรื่องขึ้นหรือ”

“ใช่สิ!”

“ใคร”

นางร้องฮึอีกครั้ง “ถ้าข้ารู้ข้าคงไม่มานั่งดื่มสุรากับท่านที่นี่หรอก”

เขาเลิกคิ้ว สัมผัสได้ว่าวาจานี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล

“หรือว่าถ้าเจ้ารู้ก็ไม่คิดที่จะมาดื่มสุรากับข้า?”

“แน่นอนอยู่แล้ว หากไม่มีเรื่อง ไยข้าต้องมาเสียเวลาขลุกอยู่กับท่านด้วย แน่นอนว่าข้าจะต้องมีเรื่องขอร้องท่าน”

ฉู่เหิงจือสีหน้ามิแปรเปลี่ยน ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับเพิ่มความอันตรายอันเย็นเยียบอีกหลายส่วน

“อ้อ ที่แท้เจ้ามาเอาใจข้าก็เพราะมีเรื่องจะขอร้องข้า?”

“แน่นอน ท่านเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลเสนาบดี บิดาอยู่ในกรมอาญา มีทั้งกำลังและอำนาจ สามารถสืบคดีได้สะดวกที่สุดแล้ว”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ข้ายังนึกว่าเจ้าหลงรักข้า จะแต่งงานกับข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น มิเช่นนั้นจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเพื่อข้าหรือ”

“คนที่กระโดดน้ำคือกวนอวิ๋นซี ไม่ใช่ข้าสักหน่อย”

เขาอึ้งไปทันที “เจ้าว่าอะไรนะ”

นางไม่สนเขา คว้าสุราขึ้นมาดื่ม แต่กลับถูกเขาจับมือไว้แล้วถามด้วยเสียงเข้ม “เจ้าไม่ใช่กวนอวิ๋นซี?”

“ไม่ใช่อยู่แล้ว” นางขมวดคิ้ว อยากจะดึงมือออก แต่กลับถูกเขาจับไว้เสียแน่น